Samotny dom. Herkules Poirot. Tom 8

Przyznam się bez bicia, że „Samotny dom” to nie była moja pierwsza Christie, ale i tak wciągnął mnie tak, że praktycznie połknęłam książkę w dwa wieczory. Co ciekawe, zaczęłam z lekkim dystansem, bo miałam już swoje ulubione tytuły autorki i trochę się bałam, że tu będzie powtórka z rozrywki. Na szczęście historia Nick Buckley i dziwacznych prób zamachów na jej życie to coś zupełnie innego niż w poprzednich powieściach, które czytałam. Już sam początek jest dość nietypowy, bo Hercules Poirot wcale nie trafia od razu na trupią zagadkę, tylko na piękną dziewczynę, której przypadkiem udaje się uniknąć śmierci. I to kilka razy z rzędu.

Christie potrafi robić takie rzeczy, że niby nic wielkiego się nie dzieje, a napięcie rośnie z każdą stroną. Cztery nieudane próby morderstwa to jeszcze nie dowód, że ktoś rzeczywiście chce Nick zabić, prawda? Ale kiedy Poirot zaczyna przyglądać się tej historii, człowiek automatycznie sam zaczyna analizować każdy szczegół i szukać dziur w opowieściach bohaterów. Dla mnie to jest największa siła tej książki. Tu nie ma spektakularnych pościgów czy strzelanin, tylko psychologiczna gra, w której każdy z obecnych w Samotnym Domu mógłby być winny.

Nick jako bohaterka trochę mnie irytowała, muszę to przyznać. Jest taka lekkomyślna, że miejscami miałam ochotę krzyczeć: dziewczyno, ktoś ewidentnie próbuje cię zabić, a ty robisz wszystko, żeby temu pomóc! Ale jednocześnie w tej jej naiwności i beztrosce jest coś naturalnego. Gdyby była typem rozsądnej i opanowanej heroiny, ta historia nie miałaby takiego klimatu. Nick po prostu świetnie kontrastuje z zimną logiką Poirota, który w tym tomie wyjątkowo daje popis swojej cierpliwości. Uwielbiam te momenty, kiedy on niby spokojnie siedzi, niby układa te swoje domki z kart, a w rzeczywistości analizuje każdy niuans rozmowy i każde zachowanie.

Podobało mi się też to, że Christie po raz kolejny pokazała, jak świetnie potrafi manipulować czytelnikiem. W połowie książki byłam już pewna, kto jest winny. Wydawało mi się oczywiste, że to musi być ta jedna osoba. I co? Oczywiście pomyliłam się totalnie. Zakończenie było dla mnie kompletnym zaskoczeniem, mimo że wszystkie tropy były rozsiane na moich oczach. To jest ta magia Christie, która sprawia, że człowiek czuje się trochę oszukany, ale w dobrym sensie. Jakby dostał lekcję uważności.

Jeśli chodzi o tempo akcji, to uważam, że jest idealne. Książka nie jest długa, ale nie czułam niedosytu. Każda scena ma swoje znaczenie, nie ma pustych dialogów czy opisów. Wszystko jest poukładane tak, żeby krok po kroku prowadzić czytelnika do finału. To właśnie sprawia, że nawet ktoś, kto nie ma cierpliwości do grubych powieści, będzie miał frajdę z tej historii.

Podsumowując, „Samotny dom” to dla mnie świetny przykład tego, jak Christie potrafi stworzyć coś niby lekkiego i przyjemnego, a jednocześnie pełnego napięcia i emocji. Jeśli ktoś szuka pierwszego spotkania z tą autorką, to ta książka może być naprawdę dobrym wyborem, bo jest dynamiczna, pełna ciekawych postaci i nie przeciąga akcji w nieskończoność. A jeśli ktoś już zna Christie, to znajdzie tu kolejne potwierdzenie, że jej zagadki są nie do podrobienia.

Ja ze swojej strony mogę powiedzieć tylko jedno: odkładam tę książkę z ogromnym uśmiechem i mam ochotę sięgnąć po następną.

Skończyłem właśnie „Samotny dom” Agathy Christie i powiem Wam, że to była super zabawa🤯. Na początku myślałem, że będzie spokojnie, bo trup się nie pojawia od razu (a przyzwyczaiłem się, że Christie wali z grubej rury), ale tutaj jest inaczej. Poirot i Hastings mają zapobiec morderstwu - czyli nie „kto zabił?”, tylko „kto spróbuje zabić i jak to zatrzymać?”. I powiem Wam, że taki układ fabuły działa mega, bo napięcie rośnie z każdą stroną.

Postać Nick - dziewczyna, której ktoś uparcie chce się pozbyć - wciągnęła mnie od razu. Co chwilę jakieś próby zamachu, jakieś dziwne sytuacje, no i człowiek czyta dalej, bo chce wiedzieć, kiedy w końcu dojdzie do tej tragedii i czy Poirot ją powstrzyma. A przy tym klasyczne teksty Hastingsa, który jak zawsze gubi się w tropach i wkurza się, że Poirot nic nie mówi, tylko swoje „małe szare komórki”. Uwielbiam tę ich dynamikę. „Wiesz, Hastings, twoja obecność działa na mnie w przedziwny sposób. Ty zawsze kierujesz swoje podejrzenia na tak oczywiście fałszywy trop, że wprost kusi mnie, żeby iść w przeciwnym kierunku.” – ten cytat idealnie obrazuje ich poczynania.

Nie będę ukrywał, zgadywałem sprawcę kilka razy i za każdym razem byłem w błędzie 😂. No dobra, coś tam wyczuwałem, bo Christie podrzuca takie małe tropy, ale to jak Poirot wszystko zebrał do kupy na końcu… mistrzostwo. Siedziałem z bananem na twarzy, bo z jednej strony byłem wkurzony, że nie wpadłem na to, a z drugiej totalnie usatysfakcjonowany.

Najlepsze jest to, że ta książka w ogóle się nie zestarzała. Mimo że ma swoje lata, to czyta się ją tak, jakby była napisana wczoraj. Zero nudy, dialogi spoko, klimat wciąga. Serio, Christie miała łeb do takich historii.

Dla mnie „Samotny dom” to jedno z jej mocniejszych dzieł i jak ktoś chce dopiero zacząć przygodę z Poirotem, to śmiało można startować od tego tytułu. Gwarantuję, że wciągnie Was tak samo jak mnie. Ja stawiam 5/5 i serio żałuję, że nie mogę jej przeczytać drugi raz „na świeżo”, bo to jest książka, która najlepiej działa, gdy nic się jeszcze nie wie.