Prześwity. W stronę światła, w stronę mroku

Ta praca przedstawia przejście, jakie artystka przeszła od instynktownych początków do świadomego kształtowania przestrzeni malarskiej. Proces ten polegał na oswajaniu emocji i oddawaniu ich w formach plastycznych, co w konsekwencji prowadziło do głębokiego zaangażowania się w materię obrazu. Artystka analizuje medium malarskie, odkrywając, że świadome przemiany tej przestrzeni mogą wpłynąć na percepcję dzieła i emocje odbiorcy.Podkreśla związek między strukturą dzieła a jego emocjonalnym odbiorem przez zmysły, przede wszystkim wzrok i dotyk. Rozważa ona dekonstrukcję przestrzeni w obrazie, zmierzając ku maksymalnej transformacji i dotarciu do podświadomości, nawet do jej mrocznych zakamarków. Artystka bada, dlaczego ciemność jest tak pociągająca dla twórców mimo swoich niebezpieczeństw i czy może być ona ujarzmiona poprzez sztukę.W kontekście tym odwołuje się do artystów z różnych dziedzin, dla których mrok jest symbolem lęku czy wewnętrznego napięcia. Buduje tezę, że sztuka działa jak mechanizm obronny, który pozwala przekształcać wewnętrzne doświadczenia w namacalną formę. Z perspektywy artystki, kreacja artystyczna była narzędziem do walki z wewnętrznym mrokiem i paradoksalnie stała się kluczem do zrozumienia istoty światła, które istnieje w stałej harmonii z ciemnością.Widz zostaje zaproszony do podróży poprzez symboliczne szczeliny i mrok, gdzie światło odzwierciedla odwieczną walkę pełną symboli. Ta złożona struktura łączy w sobie elementy natury, archetypu i snów, tworząc niezwykłe doświadczenie. Jak podkreśla prof. dr hab. Andrzej Banachowicz, artystka wprowadza także psychologiczny i sensualny aspekt inspirowany psychoanalizą Freuda, eksplorując własne emocje i przekształcając je w malarską materię. Prace te, według prof. dr hab. Tomasza Chudzika, często odwołują się do utraconych wartości, używając motywów takich jak tajemnicze światła czy efemeryczne struktury, które symbolizują przejście do innego, bardziej metafizycznego wymiaru.