Przejście przez Morze Czerwone

„Przejście przez Morze Czerwone”, kolejna książka Zofii Romanowiczowej po „Szklanej kuli”, wznowiona w PIW, to wyjątkowa proza psychologiczna, którą niektórzy określają jako „posttraumatyczną powieść egzystencjalną”. Dzieło to stanowi jedno z najskuteczniejszych literackich opracowań doświadczeń obozowych. Kazimierz Wierzyński opisuje je jako głębokie zagłębienie się w ludzką naturę, podkreślając jego odwagę i ambitny charakter. Romanowiczowa jako jedna z pierwszych autorków eksploruje temat miłości homoseksualnej w kontekście obozu koncentracyjnego. Centralna postać zmaga się z odnalezieniem swojego miejsca w rzeczywistości, gdzie granice etyczne i poznawcze zostały zatarte. Henryk Bereza widzi w tej powieści wyraz hołdu dla naszych marzeń oraz niezbywalnej potrzeby ich posiadania.