Przeciw socjalistom

Monografia omawia podejście Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP) oraz Komunistycznej Partii Polski (KPP) względem Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) w latach 1918-1938. Książka składa się z 135 starannie wybranych tekstów źródłowych o komunistycznym charakterze, które dokładnie analizują ten temat.W kontekście walki z faszyzmem, komuniści uważali, że konfrontacja z PPS jest formą prewencji przeciwko faszyzmowi. Zwracano uwagę na możliwość powstawania złudzeń wśród mas dotyczących roli PPS w obecnej sytuacji politycznej. Te złudzenia mogłyby przenikać do partii i stać się źródłem prawicowych błędów. Dlatego KPP miało obowiązek aktywnie przeciwdziałać takim nastrojom i bezwzględnie eliminować je wewnątrz swoich szeregów. W myśl tej strategii, komuniści nie powinni współpracować z PPS przeciwko faszyzmowi, lecz prowadzić walkę równocześnie przeciwko obu siłom. KPP postrzegała siebie jako jedynego reprezentanta jedności ruchu robotniczego, jego organizacji oraz rewolucyjnej ideologii klasowej. Jakiekolwiek odejście od tej strategii lub zrezygnowanie z roli wiodącej siły w walce z faszyzmem, uznawane było nie tylko za sukces PPS, ale także za triumf faszyzmu.Źródło: "Od socjalfaszyzmu do faszyzmu," Nowy Przegląd 1928, numer 25.