Pod drzewem sykomory

„Moim zdaniem książki z najsmutniejszym zakończeniem są najlepsze, bo coś przez nie czujemy. Nie zawsze czeka nas „i żyli długo i szczęśliwie”, choć ciężko na to pracujemy”.

Kiedy Emerly dowiaduje się, że cierpi na tę samą chorobę, która odebrała życie jej siostrze bliźniaczce i spowodowała załamanie nerwowe u jej matki, postanawia oszczędzić bólu swojej rodzicielce i zamieszkać z dawno niewidzianym ojcem, jego żoną i przyrodnim bratem Kaidenem.
Emerly to dziewczyna o bardzo refleksyjne usposobieniu, jej empatia jest bardzo mocno rozwinięta, przez co przedkłada uczucia innych nad swoje. W ludziach i życiu chce dostrzegać tylko jasne strony.

Jest cicha i zamknięta w sobie, ale jest też wojowniczką, ponieważ każdego dnia walczy z przeciwnościami związanymi z jej chorobą. Jestem pod wrażeniem, z jaką siłą i godnością stara się walczyć z bóle związanym z jej choroba, nie tylko tym fizycznym, ale również emocjonalnym.


Kaiden jest osobą bezpośrednią, która tak naprawdę nie przejmuje się tym, co mówi i tym, że te słowa mogą zranić. Jednak pod maską obojętności jest bardzo wrażliwy i pełen serdeczności. Po prostu w przeszłości wydarzyły się rzeczy, które spowodowały, że wybudował wokół siebie mury, a potem pojawia się Emery, która kawałek po kawałku burzy ten mur
Pod pewnymi względami ta historia była zupełnie inna niż inne smutne książki, ponieważ od początku wiedziałam, że złamie moje serce. Emerly skłania do refleksji i sprawia, że człowiek docenia otaczających go ludzi i czas, który jest mu dany na tej ziemi, ponieważ nikt nie wie, ile tak naprawdę go ma.

„Pod drzewem sykomory” to rozdzierająco piękna opowieść o odnalezieniu rodziny, nawiązywaniu głębokich i intymnych więzi, przezwyciężaniu żalu oraz odnajdywaniu swojej dogi w świecie. W sercu tej niezwykłej historii znajduje się subtelna historia miłosna o dojrzewaniu. Autorka zostawiła w tej książce kawałek swojego serca, zabierając w zamian kawałek mojego.
To historia, która zostanie ze mną na bardzo długo, wiem, że to ciężka lektura, ale, nie pozwólcie, żeby to was powstrzymało od sięgnięcia po nią. Myślę, że czasami trzeba przeczytać smutną książkę, aby złapać kontakt z rzeczywistością.