Pisane ciałem

Od dawna interdyscyplinarne badanie powiązań literatury z innymi formami sztuki, takimi jak muzyka, kino czy sztuki wizualne, stanowi istotny obszar badań literaturoznawczych. Dotychczas analizy relacji między literaturą a sztukami wizualnymi były zdominowane przez badania nad związkiem literatury i malarstwa, zwłaszcza w kontekście ekfrazy. Książka "Pisane ciałem (szkice o przygodach literatury i fotografii)" poświęca się badaniu relacji między literaturą a fotografią. Została ona podzielona na trzy niezależne, choć wzajemnie się uzupełniające rozdziały, które przedstawiają różne mechanizmy budowania relacji między tymi formami sztuki.W pierwszym rozdziale autor skupia się na współpracy między pisarzem a fotografem, gdzie tekst wpływa na odbiór wizualności. Jest tutaj poruszona kwestia semantyki, która wydaje się nieprzezroczysta i dekoracyjna w kontekście percepcji obrazów poprzedzających proces czytania. Fotografka Gisle Freund, znana z portretów pisarzy, zauważa: "Dobry fotograf musi czytać twarz jak książkę, wyłapując to, co znajduje się między wersami, oraz czuć i rozumieć formę, aby oddać jej ducha za pomocą światła i cienia".Jednak literaturoznawcy często z dystansem podchodzą do takich stwierdzeń, co kontrastuje z poglądami pisarzy, którzy wykorzystują fotografię do kreowania swojej rozpoznawalności i podważają fikcjonalność swoich opowieści. Anna Folty-Rusin mówi o stworzeniu "reprezentacji i syntezy charakterystycznych cech twórczości portretowanego". Zaskakujące jest to, że zarówno celebryci literatury, jak Michał Witkowski, jak i klasycy sceptyczni wobec fotografii, jak Tadeusz Różewicz, korzystają z tego medium. W ten sposób fotografia staje się kluczowym narzędziem autokreacji oraz przewrotnym komentarzem na temat społecznego odbioru pisarza.