Paskudna historia

„Paskudna historia” Bernarda Miniera to thriller, w którym od pierwszych stron czuć niepokojącą atmosferę. Historia skupia się na grupie nastolatków, których życie zostaje wywrócone do góry nogami po odnalezieniu ciała młodej dziewczyny. Wraz z rozwojem wydarzeń na światło dzienne wychodzą kolejne sekrety, a granica między prawdą a kłamstwem coraz bardziej się zaciera. To opowieść o tajemnicach, manipulacji i mrocznych stronach ludzkiej natury. I muszę was ostrzec, że jest to naprawdę paskudna historia - dokładnie taka, jak sugeruje sam tytuł.

To jedna z tych książek, w których tajemnica rozwija się bardzo powoli. Fabuła przez większą część powieści toczy się spokojnym tempem i autor stopniowo odkrywa przed czytelnikiem kolejne sekrety, by na samym końcu mocno przyspieszyć. Sam pomysł na historię uważam za bardzo dobry, ale mam wrażenie, że po drodze coś nie do końca wyszło. Książka jest niezwykle mroczna, co osobiście bardzo mi się podoba, a Minier bardzo dobrze oddaje grozę całej sytuacji i świetnie buduje napięcie, dzięki czemu nawet spokojniejsze fragmenty potrafią trzymać w niepewności. Jednocześnie sama historia momentami wydaje się mało realna. Powiedziałbym nawet, używając potocznego określenia, że jest po prostu “chora”. Zakończenie potrafi zaskoczyć, ale jest jednocześnie tak bardzo pokręcone, że po zamknięciu książki człowiek zastanawia się, czy w ogóle powinien w nie uwierzyć. I to właśnie ten aspekt sprawia, że coś mi w tej historii nie gra, jest zbyt przekombinowana, wręcz nierealna, a szkoda bo naprawdę zapowiadało się na niezwykle ciekawą pozycję.

Mimo tych zastrzeżeń lubię styl pisania Bernarda Miniera. Autor posługuje się płynnym i przystępnym językiem, świetnie buduje klimat oraz bardzo dobrze opisuje miejsca i wydarzenia. Równie udanie wypadają bohaterowie - mają charakter, są wyraziści i budzą emocje, choć oczywiście nie wszystkich da się polubić. To zdecydowanie nie jest lekka ani pozytywna lektura. Dostajemy tutaj mnóstwo mroku, tajemnic i trudnych, często bardzo przykrych spraw. Jeśli ktoś lubi takie klimaty, będzie czuł się jak u siebie. Gdyby nie nieco przekombinowane i, moim zdaniem, mało realistyczne zakończenie, oceniłbym tę powieść jeszcze wyżej. Kiedyś sięgnę po więcej książek tego autora, choć mam nadzieję, że zaserwuje nam wtedy nieco bardziej rzeczywiste zakończenia.