Parmenides

Dialog "Parmenides" autorstwa Platona pochodzi z późniejszego okresu jego twórczości i jest często uznawany za jedno z najbardziej skomplikowanych dzieł filozofa zarówno pod względem formy, jak i treści. W tym dialogu Platon demonstruje swoją metodę dialektycznego rozumowania, będąc przekonany o tym, że jedynym prawdziwym źródłem wiedzy jest rygorystyczny racjonalizm, koncentrujący się na rozumie i badaniu idei. Wiedza zdobyta poprzez doświadczenie zmysłowe ma jedynie wartość w badaniu świata materialnego, lecz nie w odniesieniu do świata idei, gdyż obserwacja nie jest metodą naukową.Platon uważa, że teoretyczna matematyka jest dyscypliną najbliższą ideałom nauki, podczas gdy najwyższą formą poznania jest dialektyka, która nie tylko umożliwia badanie idei, ale także tłumaczy różnorodne zjawiska. W "Parmenidesie" Platon konfrontuje poglądy eleatów, twierdzących, że wszystko jest zmienne, z myślami Parmenidesa, który skłania się ku pojęciu niezmienności i trwałości. Platon rozwija ideę Jednego, sugerując, że Jedno, istniejąc poza innymi rzeczami, nie może być postrzegane jako całość złożona z części.