Pamiętnik niewolnicy i świętej

Józefina Bakhita urodziła się w 1869 roku w Olgossie, regionie Darfuru w Sudanie. Kiedy miała zaledwie siedem lat, została porwana ze swojej rodzinnej miejscowości i sprzedana handlarzowi niewolników. W kolejnych latach przechodziła przez ręce różnych właścicieli, którzy często ją torturowali. W wyniku tych traumatycznych doświadczeń straciła pamięć o swoim prawdziwym imieniu i została nazwana „Bakhita”, co w ironiczny sposób oznacza „Szczęśliwa”. Jej ostatnim właścicielem był włoski konsul w Chartumie, Callisto Legnani, który przetransportował ją do Genui. Tam Bakhita odzyskała wolność i została pod opieką sióstr ze Zgromadzenia Córek Miłości, znanych jako kanosjanki. W 1890 roku przyjęła sakrament chrztu, a trzy lata później wstąpiła do nowicjatu tego zgromadzenia. Pomimo słabego zdrowia, sumiennie pełniła różne obowiązki jako szwaczka, kucharka, zakrystianka i furtianka. Zmarła 8 lutego 1947 roku. Książka, opowiedziana w pierwszej osobie, przekazuje ważne przesłanie o przebaczeniu, mimo doświadczonych cierpień.