Odwróć wzrok

„Odwróć wzrok” Rachel Abbott to książka, którą zaczęłam czytać z ciekawości, a skończyłam z uczuciem, że Martha to jedna z tych bohaterek, których trudno zapomnieć. Nie dlatego, że jest silna w oczywisty sposób. Jest silna dlatego, że mimo wszystko próbowała przeżyć.

Martha od lat żyje tak, jakby każdy dzień mógł być ostatnim. Ma spakowaną torbę, plan ucieczki i umiejętność znikania bez śladu. Nie zostawia zdjęć, nie zatrzymuje się długo w jednym miejscu i nie pozwala nikomu zajrzeć zbyt głęboko w swoje życie. To brzmi jak początek klasycznego thrillera, ale Rachel Abbott robi z tego coś więcej. Pokazuje kobietę, która nie ucieka przed jednym złym wydarzeniem. Ucieka przed człowiekiem, który przez lata nauczył ją, że nie ma prawa do własnego życia.

Gdy Genevieve zostaje znaleziona martwa, Martha znika. Wszystko wskazuje na to, że to ona jest zabójczynią. Ma motyw, niejasną przeszłość i powód, by uciekać. Tom Douglas rozpoczyna śledztwo i od razu widać, że sprawa nie będzie prosta. Każda odpowiedź prowadzi do kolejnego pytania. Kim jest Martha? Dlaczego tak bardzo boi się zostać odnalezioną? I co łączy ją ze śmiercią Genevieve?

Najbardziej zainteresowało mnie to, że autorka nie pokazuje Marthy wyłącznie jako kobiety w kłopotach. Pokazuje ją jako osobę, która przez lata nauczyła się, że bezpieczeństwo to nie dom, tylko umiejętność szybkiego pakowania torby. To bardzo mocny obraz. Nie trzeba być w takiej sytuacji, żeby zrozumieć, jak łatwo można stracić poczucie, że własne życie należy do nas.

Tom Douglas prowadzi śledztwo, ale nie jest tu jedynym bohaterem. Martha ma równie ważną historię. Rachel Abbott prowadzi czytelnika równolegle przez teraźniejszość i przeszłość. Dzięki temu stopniowo rozumiemy, dlaczego Martha reaguje tak, a nie inaczej. Dlaczego boi się zostać. Dlaczego nie ufa ludziom. Dlaczego nawet drobna zmiana w planie może wywołać w niej panikę.

Super podobał mi się sposób, w jaki autorka pokazuje przemoc psychiczną. Martha nie ucieka przed kimś, kto ją goni. Ucieka przed człowiekiem, który nauczył ją, że nie ma prawa do własnego życia. To daje książce większy ciężar niż zwykły kryminał. Nie chodzi tylko o to, kto zabił. Chodzi też o to, dlaczego ofiary tak długo milczą i dlaczego tak trudno im uwierzyć, że mogą uciec.

Klimat książki jest mroczny, ale nie przesadzony. Nie ma tu krwi na każdej stronie ani ciągłych pościgów. Napięcie rośnie przez drobne szczegóły, przez to, co Martha mówi, a czego nie mówi, przez to, jak reaguje na pytania i jak próbuje kontrolować własne życie. To sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

Nie chcę zdradzać zakończenia, bo to byłoby krzywdą dla osób, które jeszcze jej nie czytały. Powiem tylko, że zakończenie zostawiło we mnie mieszankę ulgi i smutku. Ulgi, bo w końcu coś się wyjaśnia. Smutku, bo niektóre rzeczy nie da się naprawić jednym zdaniem.

Jeśli lubisz thrillery psychologiczne o kobietach, które próbują odzyskać kontrolę nad własnym życiem, to zdecydowanie warto po tę książkę sięgnąć. Nie trzeba znać wcześniejszych tomów, żeby dać się wciągnąć.