Od Wiednia do Londynu

Książka opisuje wspomnienia jednego z najznakomitszych oficerów polskich, generała Juliusza Rómmla, który pełnił funkcję szefa sztabu i brał czynny udział w bitwie pod Komarowem w 1920 roku oraz w obronie Warszawy w 1939 roku. 1. Dywizja Jazdy, do której należał, była elitarną jednocześnie formacją kawaleryjską w skład której wchodziły dwie brygady z dywizjonem artylerii konnej. W tym czasie ich pierwsze starcia z Budionnym miały miejsce pod historycznym Beresteczkiem, co było początkiem dla zastosowania nowej, pełnej determinacji „rómmlowskiej” strategii walki.Jako szef sztabu Juliusza Rómmla, autor miał bezpośrednią i stałą styczność ze strategiami zastosowanymi w walce, z Adrianem Budionnym dobrze znał nie tylko sposoby walki, ale i system dowodzenia w Armii Konnej. Kluczowe rozkazy dla dywizji były przesyłane radiowo co wieczór, a ich szybkie rozszyfrowanie przez polski wywiad pozwalało natychmiast zrozumieć intencje wroga, mimo że zabrakło możliwości, aby szybko przekazać te informacje do odpowiednich jednostek wojskowych.Kiedy armia niemiecka zajęła Warszawę, sytuacja zmieniła się dramatycznie. Generał Kutrzeba i Juliusz Rómmel zostali sfotografowani przez propagandę nazistowską jako trofea zwycięstwa. Podczas rozmów z generałem von Blaskowitzem, mimo twardego stanowiska przywódcy niemieckiego dotyczącego bezwarunkowej kapitulacji, doceniono odwagę polskich żołnierzy, co pozwoliło na negocjację bardziej honorowych warunków kapitulacji. To wprowadzenie ustawiło ton dalszych rozmów, ukierunkowanych na omówienie kwestii praktycznych i realnych warunków.