O pisaniu. Na chłodno

Jeszcze zanim świat pogrążył się kolejno w czeluściach pandemii i kolejno wojny, trafiłam na książki remigiusza mroza, “Komisarz Forst” i “Chyłka” mocno zawładnęły moja wyobraźnia, ceniłam lekkość z jaką autor przedstawia mi swoich bohaterów, których od razu polubiłam! Uznałam więc, że czas polubić samego Mroza i coś się o nim dowiedzieć. I tak w moje ręce trafiła książka “O pisaniu. Na chłodno”.

Do książki podchodziłam dwa razy. Za pierwszym razem lekturę skończyłam bardzo szybko i w zasadzie po upływie czasu nic z niej nie pamiętałam. Postanowiłam więc odświeżyć swoją wiedzę i podejść do tej książki bardziej odpowiedzialnie, a co za tym idzie wyciągnąć z niej wszystko, co najlepsze.
Na początek zacznę od tego, że książka dzieli się na dwie części. Pierwsza jest swoistą autobiografią pisarza. Dowiadujemy się z niej, że autor w młodości przeczytał mnóstwo powieści, a „imperatyw snucia opowieści” tkwił w nim już w wieku przedszkolnym. Z czasem ten imperatyw pchnął go do samodzielnego napisania książki i wtedy stwierdził: „Pokochałem pisanie. […] Zrozumiałem, że nie chcę robić w życiu nic innego”. Później czytamy o próbach wydania jego debiutu, a kiedy to się udało, to dalej już poooooooszło, na dziś doszło do 36 pozycji, a do emerytury – bo Mróz sam przyznał, że zrobi „wszystko, by robić to zawodowo” – trzymając aktualne tempo pewnie dojdzie do trzystu! Czyli dostajemy tu ciekawe retrospekcje z czasów młodości autora, aczkolwiek oszczędnie z tymi szczegółami sie prezentuje, nie ma tu wielkich wyznań i jeszcze większych tajemnic, te wydaje się remigiusz Mróz zachowywać dla siebie, umiejętnie i subtelnie odkrywając przed czytelnikiem fakty ze swojego życia;-)

W drugiej części Remigiusz Mróz instruuje czytelnika, jak napisać pierwsze zdanie, w jakim rodzaju narracji dobrze jest prowadzić akcję, jak zwięźle pisać dialogi, na sprawach technicznych - typu: używanie wielkiej litery, stawianie kropek, dobór odpowiedniej czcionki czy wybór między dywizem a minusem - skończywszy. Cała ta instrukcja sprowadza się jednak do tego, że „wszystkim nam ostatecznie chodzi przecież o to, by forma była jak najbardziej przystępna” – czyżby tu finalnie leżał pies pogrzebany? Zasmuciło mnie z jednej strony to, że autor sugeruje potencjalnym pisarzom: „pisz tak, jak uznasz to za stosowne”, „ryzykuj i kombinuj do woli” czy chociażby, że „złotego środka nie ma". Czułam się zagubiona – więc jak jest naprawdę? Żelazna dyscyplina czy improwizacja?
Ostatecznie udało mi się przebrnąć przez całą książkę i teraz nie pozostaje mi nic innego, jak tylko samej zacząć pisać
Mam tylko cały czas w sobie jedno pytanie: jakiej porady autor udzieliłby komuś, kto poczuł w sobie przemożny imperatyw pisania, zrobił dogłębny research, opracował plan książki i wie, jakiej użyć czcionki, ale nie chce być wyrobnikiem siedzącym od-do w korpo, tylko chce pisać, bo po prostu poczuł do tego pasję, poszedł do wydawnictwa, a tam powiedzieli mu: „To się nie sprzeda, to literatura niszowa, nakład będzie niewielki, a z każdej sprzedanej książki autor dostaje 2 złote, więc majątku z tego możesz nie zbić” i cała para z takiego autora uszła?
Czy mimo wszystko się nie poddawać? Brnąć po swoje?
Sytuacja w kraju jest tak dynamiczna, nieprzewidywalna, na rynku pracy jest coraz gorzej. Rosną wydatki, pensje stoją w miejscu. Jak odnaleźć się w świecie, gdy mimo pasji i zaangażowania odbijamy się od ściany? Pytam z perspektywy człowieka szczerze zainteresowanego literatura, kto z nas, miłośników czytania choć raz nie pomyślał o napisaniu własnej książki? Historie układają się w głowie, ale ciężko zacząć, liczyłam że ta książka odkryje przede mną jak to zrobić. Czy się udało? Umiarkowanie, może gdyby mróz sam znał sposoby na powieść genialną to by takową napisał, już jednak jakiś czas podejrzewam, że jego warsztat to dobre rzemiosło, mniej talent, który zmieni świat, i taki pomysł na życie tez należy docenic;-)

Jeśli zastanawiasz się nad zakupem tej książki, to z dużym prawdopodobieństwem oznacza, że chcesz zacząć pisać swoje własne książki.
Skoro tak, to czy ta pozycja jest dla Ciebie ważna? Czy będzie ona pomocna? Czy poznasz jakieś tajemne sposoby na pisanie bestsellerów?
I tak, i nie.

Wszystko zależy od tego, czego szukasz. Co chcesz z tej książki wyciągnąć. Czy chcesz jakieś złote rady, które pomogą Ci pisać dobrze?
Czy wręcz przeciwnie – chcesz poznać ogół całej tematyki, czyli tego, jak do tego podejść.

W mojej opinii, książka jest jak najbardziej warta przeczytania.
Możemy z niej zarówno dowiedzieć się więcej o życiu samego autora tej książki,
jak i poznać dokładniej tematykę związaną z pisaniem książki.

Może nie znajdziemy w niej złotych rad, które sprawią, że będziemy cudownymi pisarzami.
Choć nie ukrywam, że gdy zacząłem czytać tę książkę, to właśnie tak myślałem. Myślałem, że znajdę tam jakiś świetny pomysł, pomocną metodę, która sprawi, że napiszę książkę ot tak.

Jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że to nie takie proste.
Gdyby pisanie książek było tak proste, to robiłaby to co druga osoba.
A jednak to wymaga czasu, pomysłu, pracy i cierpliwości.

Także podsumowując...
Czy skoro chcesz napisać swoją książkę, to czy warto sięgnąć po tę książkę? TAK!
Czy znajdę w niej jakieś złote rady? Raczej NIE!
Czy pomoże mi ona w pisaniu lub rozpoczęciu pisania książki? TAK!

Skoro fascynują Cię książki i chcesz również zacząć je pisać, to warto poznać perspektywę, z jakiej patrzy na to jeden z najbardziej rozpoznawalnych pisarzy w obecnym czasie w Polsce.
Także jak dla mnie godna polecenia!

Powodzenia w pisaniu swojej książki!

Poradnik, biografia, czy kurs pisania książek, jak potraktować tę książkę?

Nie ulega wątpliwości, że Remigiusz Mróz jest wzorem dla wielu początkujących pisarzy, wszak pisane i wydawane w niemal taśmowych ilościach książki spod jego pióra nie tylko zdobywają najlepsze miejsca w Empiku, ale również zostają przenoszone na mały ekran w formie seriali cieszących się niesłabnącą popularnością.


Autor będzie stanowić przede wszystkim natchnienie dla przyszłych pisarzy, którzy zamierzają wydać swoją pierwszą książkę. Na swoim przykładzie sprawnie omawia trudności pisarskie i jak sobie z nimi radzić, opowiada o przeróżnych niuansach związanych z samym procesem wydawniczym i promocyjnym, a ponadto pod koniec streszcza drugą część książki dekalogiem twórcy.

Dla kogo jest więc książka? Na pewno nie jest to książka dedykowana dla osób, które będą chciały przeczytać dobrą autobiografię. Mimo to wątki z życia pana Remigiusza mogą być na swój sposób inspirujące dla, jak wcześniej napisałem, przyszłych twórców. Nie jest to również tytuł, który będzie można uznać za stricte warsztatowy - sam pan Mróz mówi o tym, aby nie trzymać się kurczowo zasad postanowionym przez poradniki (za co szczerze mu winszuję).

Książka warta uwagi autorów, którzy potrzebują motywacyjnego kopa do pisania - w tej kwestii naprawdę można się zainspirować. Nie wolno traktować jej jednak jako wyczerpujący poradnik, bo po prostu nim nie jest; również w kwestii autobiografii nie stoi wysoko (sam autor przyznaje, że nie lubi wiele o sobie mówić, za to znowu chylę czoła przed jego szczerością). Mimo to lektura warta poświęcania czasu, odkrywa bowiem postać intrygująca, która zawładnęła wyobraźnią milionów Polaków. Dla fanów Chyłki i Zordona to pozycja wręcz obowiązkowa;-)

Jeszcze zanim świat pogrążył się kolejno w czeluściach pandemii i kolejno wojny, trafiłam na książki remigiusza mroza, “Komisarz Forst” i “Chyłka” mocno zawładnęły moja wyobraźnia, ceniłam lekkość z jaką autor przedstawia mi swoich bohaterów, których od razu polubiłam! Uznałam więc, że czas polubić samego Mroza i coś się o nim dowiedzieć. I tak w moje ręce trafiła książka “O pisaniu. Na chłodno”.

Do książki podchodziłam dwa razy. Za pierwszym razem lekturę skończyłam bardzo szybko i w zasadzie po upływie czasu nic z niej nie pamiętałam. Postanowiłam więc odświeżyć swoją wiedzę i podejść do tej książki bardziej odpowiedzialnie, a co za tym idzie wyciągnąć z niej wszystko, co najlepsze.
Na początek zacznę od tego, że książka dzieli się na dwie części. Pierwsza jest swoistą autobiografią pisarza. Dowiadujemy się z niej, że autor w młodości przeczytał mnóstwo powieści, a „imperatyw snucia opowieści” tkwił w nim już w wieku przedszkolnym. Z czasem ten imperatyw pchnął go do samodzielnego napisania książki i wtedy stwierdził: „Pokochałem pisanie. […] Zrozumiałem, że nie chcę robić w życiu nic innego”. Później czytamy o próbach wydania jego debiutu, a kiedy to się udało, to dalej już poooooooszło, na dziś doszło do 36 pozycji, a do emerytury – bo Mróz sam przyznał, że zrobi „wszystko, by robić to zawodowo” – trzymając aktualne tempo pewnie dojdzie do trzystu! Czyli dostajemy tu ciekawe retrospekcje z czasów młodości autora, aczkolwiek oszczędnie z tymi szczegółami sie prezentuje, nie ma tu wielkich wyznań i jeszcze większych tajemnic, te wydaje się remigiusz Mróz zachowywać dla siebie, umiejętnie i subtelnie odkrywając przed czytelnikiem fakty ze swojego życia;-)

W drugiej części Remigiusz Mróz instruuje czytelnika, jak napisać pierwsze zdanie, w jakim rodzaju narracji dobrze jest prowadzić akcję, jak zwięźle pisać dialogi, na sprawach technicznych - typu: używanie wielkiej litery, stawianie kropek, dobór odpowiedniej czcionki czy wybór między dywizem a minusem - skończywszy. Cała ta instrukcja sprowadza się jednak do tego, że „wszystkim nam ostatecznie chodzi przecież o to, by forma była jak najbardziej przystępna” – czyżby tu finalnie leżał pies pogrzebany? Zasmuciło mnie z jednej strony to, że autor sugeruje potencjalnym pisarzom: „pisz tak, jak uznasz to za stosowne”, „ryzykuj i kombinuj do woli” czy chociażby, że „złotego środka nie ma". Czułam się zagubiona – więc jak jest naprawdę? Żelazna dyscyplina czy improwizacja?
Ostatecznie udało mi się przebrnąć przez całą książkę i teraz nie pozostaje mi nic innego, jak tylko samej zacząć pisać
Mam tylko cały czas w sobie jedno pytanie: jakiej porady autor udzieliłby komuś, kto poczuł w sobie przemożny imperatyw pisania, zrobił dogłębny research, opracował plan książki i wie, jakiej użyć czcionki, ale nie chce być wyrobnikiem siedzącym od-do w korpo, tylko chce pisać, bo po prostu poczuł do tego pasję, poszedł do wydawnictwa, a tam powiedzieli mu: „To się nie sprzeda, to literatura niszowa, nakład będzie niewielki, a z każdej sprzedanej książki autor dostaje 2 złote, więc majątku z tego możesz nie zbić” i cała para z takiego autora uszła?
Czy mimo wszystko się nie poddawać? Brnąć po swoje?
Sytuacja w kraju jest tak dynamiczna, nieprzewidywalna, na rynku pracy jest coraz gorzej. Rosną wydatki, pensje stoją w miejscu. Jak odnaleźć się w świecie, gdy mimo pasji i zaangażowania odbijamy się od ściany? Pytam z perspektywy człowieka szczerze zainteresowanego literatura, kto z nas, miłośników czytania choć raz nie pomyślał o napisaniu własnej książki? Historie układają się w głowie, ale ciężko zacząć, liczyłam że ta książka odkryje przede mną jak to zrobić. Czy się udało? Umiarkowanie, może gdyby mróz sam znał sposoby na powieść genialną to by takową napisał, już jednak jakiś czas podejrzewam, że jego warsztat to dobre rzemiosło, mniej talent, który zmieni świat, i taki pomysł na życie tez należy docenic;-)