Nigdziebądź

Neil Gaiman postanowił udowodnić, że Londyn ma więcej niż jedno dno i że wcale nie chodzi o metro, tylko o jakieś magiczne rury, w których buszują bezdomni czarodzieje, mordercy-dżentelmeni i dziewczyna o imieniu Drzwi, która otwiera portale szybciej niż dostawca pizzy drzwi do twojego mieszkania. To bajka dla dorosłych, którzy za dużo siedzą w metrze i marzą o teleportacji, bajka z dużą ilością szczurów, absurdu i okazjonalnym aniołem, który wygląda, jakby zgubił drogę do nieba.

Główny bohater, Richard Mayhew, to klasyczny przykład człowieka, który w korpo-życiu nie robi nic poza scrollowaniem maili - do momentu, gdy jego dobry uczynek (pomoc zakrwawionej dziewczynie na ulicy) zamienia go w nieistniejącego. Nikt go nie widzi, nikt go nie pamięta, nawet bankomat pluje mu w twarz i mówi „nie”. Spełnienie marzeń każdego introwertyka;) Zmuszony zejść do „Londynu Pod”, Richard odkrywa świat, który pełen jest tajemnych bazarów, gdzie handlują magią i plotkami, gadających szczurów z ambicjami i zasad, które zmieniają się szybciej niż londyńska pogoda w poniedziałkowy poranek.

Gaiman bawi się językiem i formą. Raz pisze jak baśniarz na haju, raz jak sarkastyczny przewodnik po piekle z TripAdvisora. Postacie są przerysowane, ale celowo: pan Croup i pan Vandemar to duet morderców, którzy mogliby prowadzić własny program kulinarny z przepisami na "filet z ofiary" i "sos z krwi", a Markiz de Carabas to sprytny bywalec kanałów z wdziękiem lisa w smokingu, ma więcej charyzmy niż większość influencerów, podczas gdy anioł Islington dodaje nutkę niebiańskiego dramatu, jakby spadł z chmur prosto do ścieków.

„Nigdziebądź” to fantastyka, która udaje groteskę o społeczeństwie. O tym, że wystarczy przestać być zauważanym, by zniknąć jak duch na imprezie, na którą nikt cię nie zaprosił. Ale spokojnie: Gaiman nie moralizuje, mruga okiem i mówi: „nie traktuj tego zbyt serio, bo inaczej skończysz jak Richard, gadając ze szczurami”. To książka o magii, absurdzie i ludziach, którzy przypadkiem wpadli do króliczej nory, tylko że królik był tu raczej szczurem z tatuażami i kompleksem Napoleona.

Jeśli kiedykolwiek zgubiłeś się w londyńskim metrze, ta książka powie ci, że to nie ty — to Londyn, który ma ukryte poziomy jak gra wideo z bugami. A ty właśnie odblokowałeś bonusowy poziom z potworami.