Nieodparta pokusa

Zacznę od sceny, która została mi w głowie najdłużej, chociaż wcale nie jest to ta najromantyczniejsza. Sara stoi z zakupami, niby zwykły dzień, zwykły sklep, a potem pojawia się Wolf i w powietrzu robi się to charakterystyczne „pyk”. Jakby ktoś włączył lampkę ostrzegawczą. Jeszcze nic się nie wydarzyło, a ty już wiesz, że zaraz polecą docinki, a po minucie oboje będą wyglądać, jakby właśnie przebiegli sprint, tylko że sprint w emocjach. I to jest dokładnie klimat „Nieodpartej pokusy” Diany Palmer: niby prosta historia, a jednak działa jak magnes, bo autorka potrafi pisać relacje, w których kłótnia jest tylko inną formą przyciągania.

Ja mam do Palmer słabość, bo to jest mój komfortowy wybór, kiedy potrzebuję czegoś, co nie będzie mnie męczyć. Wiem, że jej książki często idą schematem. Wiem, że przewidywalność jest jak ciepły koc: czasem trochę nudna, ale bezpieczna. I właśnie dlatego wciąż wracam. Jej styl jest lekki, czyta się szybko, a emocje są podane tak, żebyś nie musiała analizować każdego zdania, tylko po prostu płynęła. „Nieodparta pokusa” nie zmieniła mojego życia, ale zrobiła to, czego od niej chciałam: wciągnęła mnie na kilka godzin w świat, gdzie wszystko jest bardziej wyostrzone, bardziej dramatyczne i jednocześnie bardzo proste w odbiorze.

Najmocniejszą stroną tej książki jest wątek hate love. I mówię to jako osoba, która czasem ma dosyć romansów, gdzie bohaterowie się nienawidzą przez sto stron tylko dlatego, że autorka potrzebuje konfliktu. Tutaj ta niechęć jest wiarygodna, bo Sara i Wolf są pokiereszowani przez życie. To nie jest taka komediowa wrogość, że oni się przekomarzają dla zabawy. Widać, że każde z nich nosi swoją „zbroję”. Ona, ostra jak brzytwa w słowach, bo słowa to jej tarcza. On, ironiczny, czasem wręcz zbyt spokojny, bo spokój to jego sposób na przetrwanie. I właśnie dlatego ich docinki nie są puste. One są pełne napięcia i strachu, tylko że strach jest przykryty zgryźliwością.

Zresztą, te dialogi to mój ulubiony element. Sara potrafi wybuchnąć, Wolf potrafi ją sprowokować jednym zdaniem, a ja czytałam to z tym nastoletnim poczuciem satysfakcji, kiedy myślisz: no dawajcie, jeszcze jedno starcie, bo to jest lepsze niż połowa dram na TikToku. Ich rozmowy mają rytm. Nie zawsze są subtelne, czasem są „wprost”, ale dzięki temu brzmią naturalnie. W pewnym momencie złapałam się na tym, że czytam już nie dla fabuły, tylko dla kolejnej riposty.

Ale żeby nie było, że to jest tylko zabawne przekomarzanie. Najciekawsze jest to, co dzieje się pod spodem. Palmer robi coś, co lubię: pokazuje, że ich niechęć stopniowo zmienia się w fascynację, ale nie na zasadzie „wczoraj się nienawidzili, dziś są zakochani”. To idzie małymi kroczkami. Najpierw irytacja, potem ciekawość, potem moment, kiedy zaczynasz zauważać, że ta osoba zna cię lepiej, niż powinna. Potem pojawia się troska, której nikt nie chce nazwać troską. I w końcu przychodzi ta chwila, gdy zbroja zaczyna pękać.

Wątek „los ich ciągle na siebie wpada” jest też fajnie poprowadzony, bo nie jest jedynie wymówką. Oni są sąsiadami, żyją w tych samych miejscach, robią zakupy tam, gdzie wszyscy. Palmer dobrze wykorzystuje tę codzienność: to nie jest bajka o wielkich balach, tylko bardziej historia o tym, że uczucie potrafi wyrosnąć w najbardziej zwyczajnych okolicznościach, nawet jeśli zaczyna się od zgrzytu. I to jest trochę zabawne, bo ja w trakcie czytania miałam takie myśli: dziewczyno, wy też moglibyście się po prostu przestać mijać z fochem i pogadać normalnie. Ale wiadomo, wtedy nie byłoby książki.

Teraz o tym, co mi zgrzytało, bo zawsze coś zgrzyta. Palmer bywa oldschoolowa, i to czuć. Pewne reakcje bohaterów, pewne rozwiązania fabularne, czasem pachną starszym stylem pisania romansów, gdzie emocje są wyolbrzymione, a komunikacja między ludźmi kuleje. Mi to nie przeszkadza aż tak, bo ja wchodzę w jej świat z nastawieniem, że to ma być trochę „film w głowie”. Ale gdyby ktoś szukał bardzo współczesnej relacji, z terapią, zdrowymi granicami i rozmową o uczuciach przy stole, to może się zirytować. Tu jest raczej: czuję, ale udaję, że nie czuję, więc powiem coś złośliwego.

Przeszłość bohaterów też jest ważna, bo to ona napędza ich zachowania. I to jest jednocześnie zaleta i ryzyko. Zaleta, bo nadaje im głębi. Ryzyko, bo w najmniej odpowiednim momencie przeszłość potrafi wkroczyć jak grom z jasnego nieba, a Palmer lubi takie dramatyczne wejścia. Mnie to działało na emocje, ale nie będę udawać, że to było zaskoczenie. W pewnym momencie po prostu czujesz, że zaraz coś się wysypie, bo w romansach Palmer musi być ten moment „próby”, w którym uczucie sprawdza, czy przetrwa.

Czytało mi się bardzo szybko, bo styl jest lekki i płynny. To jest książka na wieczór, kiedy masz ochotę na coś, co wciąga, ale nie męczy. I to jest dla mnie największy komplement, bo ja naprawdę lubię romanse, tylko nie lubię, kiedy są przeciągnięte albo udają literacką wielkość. Palmer jest szczera w tym, co robi: daje emocje, daje chemię, daje docinki, daje nadzieję, że nawet pokiereszowani ludzie mogą się poskładać.

"Nieodparta pokusa" 2014
Diana Palmer nie cieszy się w internecie zbytnim szacunkiem, dla mnie jest jednak jedną z ulubionych pisarek. Poznałam Wolfa i Sarę w jednej z poprzednio przeczytanych książek Diany Palmer i będąc szczerą, zupełnie nie podobała mi się postać Sary. Myślałam, że nie ma szans żebym mogła ją zdzierżyć. Myliłam się. Sara to tak słodka, wrażliwa, kochająca istota. Na początku „Nieodpartej pokusy” Wolf i Sara nawzajem nienawidzą się. Sara została prawie zgwałcona przez ojczyma w wieku 13 lat i jest smutną, udręczoną kobietą. Wolfa prześladuje zdrada kobiety, którą bardzo kochał. Jej strata była dla niego ciężkim doświadczeniem. Jego jedyną przyjaciółką jest kobieta, z którą rozmawia przez internet. Nie wie jednak, że ta internetowa przyjaciółka to jego wroga Sara. Nienawiść przeradza się w miłość. Ich wspólna noc kończy się niczym innym jak wpadką. Przeszłość jednak nie daje za wygraną. Sara i Wolf muszą pokonać liczne przeciwności losu.

„Nieodparta pokusa” sprawiła mi wiele przyjemności. Czytałam ją do późnych godzin nocnych. To była tak piękna, intensywna miłosna historia. Sara we wspaniały sposób leczy ogromny ból Wolfa pochodzący z jego przeszłości. W zasadzie to samo czyni Wilk dla Sary. Obydwoje są w stanie poskładać się do kupy, po tym co zaszło w ich życiu. Na końcu tej „Nieodpartej pokusy” znajduje się epilog, który sprawił, że się uśmiechnęłam, a rzadko zdarza mi się to podczas czytania. Dzięki niemu jeszcze bardziej pokochałam Sarę i Wolfa oraz ich uroczą, małą rodzinę. „Nieodparta pokusa” to piękna opowieść o sile prawdziwej miłości i odwadze, jakiej potrzeba, by powierzyć komuś swoje serce. Naprawdę głęboko mną wzruszyła.

Hejterzy Pani Diany Palmer niech sobie odpuszczą!

Z klasycznym doświadczonym przez życie bohaterem i słodką, naiwną dziewczyną - oboje ze złą przeszłością – „Nieodparta pokusa” wykorzystała dobrze przemyślaną formułę i dla mnie okazała się uroczą opowiastką. Mamy udręczonego bohatera i bohaterkę z nieciekawą przeszłością rodzinną. Mamy chemię, ale też wiele złośliwych słów. Mamy napięcie i mnóstwo chwil łamiących serce. W „Nieodpartej pokusie” nie brakuje też słodkiego wzdychania i pewnej ilości głupiutkich dialogów. Typowy styl Diany, bohater alfa - zraniony, ale defensywny, odpychający innych, ale sprawiający, że inni mają ochotę podejść jeszcze bliżej, bohaterka z bliznami, ale silna i jednocześnie delikatna, dramatyczne spotkania, dramatyczne rozmowy, dramatyczne sceny miłosne i dramatyczne zwroty akcji.

Wolf Patterson i Sara Brandon poznali się, gdy uczestniczyli w stłuczce. Oboje źle się zrozumieli i od tamtej pory są skłóceni. Wolf jest dręczony przez zdradę kobiety, którą kochał, a która drwiła z niego, a potem podstępem zmusiła go do zabicia niewinnych ludzi. Nie ufa kobietom. Sara została prawie zgwałcona przez ojczyma w wieku 13 lat i z tego powodu boi się mężczyzn. Wypełniła swoje życie podróżami i zajęciami, ale nie ufa mężczyznom. Te dwie zniszczone osoby od początku były wrogami. Nie wiedzą jednak, że są najlepszymi przyjaciółmi w sieci i to od lat. Oboje grają w World of Warcraft, razem rozmawiali o problemach, nie znając swoich prawdziwych tożsamości. Pytanie brzmi, jak wiele bólu zadadzą sobie nawzajem, zanim zrozumieją, że są sobie przeznaczeni. Wiem, jeśli nie jesteś zaznajomiona z twórczością Diany Palmer, ta książka jest zbyt dramatyczna, bohaterka jest jak typowa udręczona kobiecina, a bohater to palant. Jednak ja jestem wielką fanką Diany Palmer (błogosławię jej piękny umysł), a czytanie tej historii to jak podróż do domu.

Niektóre romanse są traktowane poważnie, inne nie, podczas gdy tak naprawdę wszystkie romanse są o tym samym: o znalezieniu miłości, utracie miłości, strachu przed utratą miłości, nadziei na odnalezienie miłości... Jaki jest tu schemat? Miłość. Romanse, takie jak „Nieodparta pokusa”, są balsamem na moją duszę. Jakikolwiek nie ogrnąłby mnie nastrój, tego typu powieści są w stanie wyrwać mnie z marazmu. Diana Palmer jest szalenie „płodną” pisarką romansów, która tworzy cudowne historie o miłości, ale jej książki traktują również o: historii, egzekwowaniu prawa, morderstwach, najemnikach, grach, środowisku, wartościach społecznych i całej masie kowbojów. Być może czasem jest trochę zbyt melodramatyczna, ale czyż nie o to chodzi? Dramaturgia, napięcie, zastanawianie się, czy bohater i bohaterka w końcu się spotkają? Byłoby nudno, gdyby się spotkali, zakochali i żyli długo i szczęśliwie. Muszą być konflikty i przeszkody, aby główni bohaterowie zmieniali się i rozwijali w trakcie opowieści.

„Nieodparta pokusa” to kolejna bardzo przyzwoita książka w serii Wyoming Men. Z chęcią sięgnę po kolejną część.

Z klasycznym doświadczonym przez życie bohaterem i słodką, naiwną dziewczyną - oboje ze złą przeszłością – „Nieodparta pokusa” wykorzystała dobrze przemyślaną formułę i dla mnie okazała się uroczą opowiastką. Mamy udręczonego bohatera i bohaterkę z nieciekawą przeszłością rodzinną. Mamy chemię, ale też wiele złośliwych słów. Mamy napięcie i mnóstwo chwil łamiących serce. W „Nieodpartej pokusie” nie brakuje też słodkiego wzdychania i pewnej ilości głupiutkich dialogów. Typowy styl Diany, bohater alfa - zraniony, ale defensywny, odpychający innych, ale sprawiający, że inni mają ochotę podejść jeszcze bliżej, bohaterka z bliznami, ale silna i jednocześnie delikatna, dramatyczne spotkania, dramatyczne rozmowy, dramatyczne sceny miłosne i dramatyczne zwroty akcji.

Wolf Patterson i Sara Brandon poznali się, gdy uczestniczyli w stłuczce. Oboje źle się zrozumieli i od tamtej pory są skłóceni. Wolf jest dręczony przez zdradę kobiety, którą kochał, a która drwiła z niego, a potem podstępem zmusiła go do zabicia niewinnych ludzi. Nie ufa kobietom. Sara została prawie zgwałcona przez ojczyma w wieku 13 lat i z tego powodu boi się mężczyzn. Wypełniła swoje życie podróżami i zajęciami, ale nie ufa mężczyznom. Te dwie zniszczone osoby od początku były wrogami. Nie wiedzą jednak, że są najlepszymi przyjaciółmi w sieci i to od lat. Oboje grają w World of Warcraft, razem rozmawiali o problemach, nie znając swoich prawdziwych tożsamości. Pytanie brzmi, jak wiele bólu zadadzą sobie nawzajem, zanim zrozumieją, że są sobie przeznaczeni. Wiem, jeśli nie jesteś zaznajomiona z twórczością Diany Palmer, ta książka jest zbyt dramatyczna, bohaterka jest jak typowa udręczona kobiecina, a bohater to palant. Jednak ja jestem wielką fanką Diany Palmer (błogosławię jej piękny umysł), a czytanie tej historii to jak podróż do domu.

Niektóre romanse są traktowane poważnie, inne nie, podczas gdy tak naprawdę wszystkie romanse są o tym samym: o znalezieniu miłości, utracie miłości, strachu przed utratą miłości, nadziei na odnalezienie miłości... Jaki jest tu schemat? Miłość. Romanse, takie jak „Nieodparta pokusa”, są balsamem na moją duszę. Jakikolwiek nie ogrnąłby mnie nastrój, tego typu powieści są w stanie wyrwać mnie z marazmu. Diana Palmer jest szalenie „płodną” pisarką romansów, która tworzy cudowne historie o miłości, ale jej książki traktują również o: historii, egzekwowaniu prawa, morderstwach, najemnikach, grach, środowisku, wartościach społecznych i całej masie kowbojów. Być może czasem jest trochę zbyt melodramatyczna, ale czyż nie o to chodzi? Dramaturgia, napięcie, zastanawianie się, czy bohater i bohaterka w końcu się spotkają? Byłoby nudno, gdyby się spotkali, zakochali i żyli długo i szczęśliwie. Muszą być konflikty i przeszkody, aby główni bohaterowie zmieniali się i rozwijali w trakcie opowieści.

„Nieodparta pokusa” to kolejna bardzo przyzwoita książka w serii Wyoming Men. Z chęcią sięgnę po kolejną część.