Niemiecki as pancerny na frontach II wojny światowej

Piątek, 1 września 1939 roku, to moment, gdy siedemnastoletni Richard Freiherr von Rosen słucha w radiu przemówienia Adolfa Hitlera w Reichstagu, który ogłasza atak na Polskę. Chociaż perspektywa wojny nie napawa go entuzjazmem, decyduje się na wstąpienie do wojska jako ochotnik, z nadzieją na sprawdzenie się i spełnienie obowiązku. W październiku 1940 roku jego życzenie się spełnia, gdy zostaje powołany do służby w 35. Zapasowym Batalionie Czołgów stacjonującym w Bambergu. Po intensywnym szkoleniu i kursach, młody von Rosen jest gotowy do walk, które czekają go na poligonach we Francji, w Nadrenii oraz w Kraju Warty.W dniu 22 czerwca 1941 roku, pełniąc rolę celowniczego w czołgu Panzer III, bierze udział w Operacji Barbarossa, ofensywie przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Jako członek 4. Dywizji Pancernej w Grupie Armii Środek, doświadcza swojego pierwszego bojowego starcia w ciężkich walkach pod Starym Bychowem, gdzie zostaje ranny po raz pierwszy. Po rekonwalescencji i przeniesieniu do 502. Batalionu Czołgów Ciężkich, od stycznia 1943 roku walczy na stepach Kałmucji. W tym samym roku, jako podporucznik i dowódca plutonu w 3. kompanii, bierze udział w największej bitwie pancernej II wojny światowej podczas Operacji Cytadela.Latem 1944 roku von Rosen wraz ze swoją jednostką przenosi się na front inwazyjny, gdzie niemieccy pancerniacy próbują powstrzymać aliancką ofensywę. W dramatycznych okolicznościach doświadcza rosnącej przewagi alianckiego lotnictwa. Po otrzymaniu nowych czołgów Tygrysów Królewskich jako dowódca kompanii trafia na front na Węgrzech. Na początku 1945 roku odnosi swoją piątą ranę; po leczeniu w szpitalach wojskowych koniec wojny zastaje go w ojczyźnie.Po zakończeniu wojny Richard Freiherr von Rosen wspina się w hierarchii nowej Bundeswehry do stopnia generała majora wojsk pancernych. Swoje umiejętności rozwija, kończąc prestiżową francuską École Supérieure de Guerre w Paryżu. Służył również jako oficer Sztabu Generalnego przy Naczelnym Dowódcy alianckich wojsk lądowych oraz attaché wojskowy ambasady Niemieckiej Republiki Federalnej we Francji. Odszedł na emeryturę we wrześniu 1982 roku.Jego wyjątkowe wspomnienia z walk pancernych na frontach Wschodnich i Zachodnich, wzbogacone o 445 fotografii, w większości niepublikowane wcześniej, pochodzące z jego osobistych archiwów, stanowią cenne źródło historyczne.