Niedziela na wsi. Herkules Poirot. Tom 25

Zawsze miałem książki Pani Christie gdzieś z tyłu głowy, bo wiadomo - klasyka, wszyscy znają, każdy słyszał o Orient Expressie albo o Zbrodni na Nilu. Ale prawda jest taka, że sam wcześniej wcale nie czytałem ich wielu. Filmy - tak, opowieści znajomych - też, ale książki nie. I tak naprawdę zakupiona na skupszopie „Niedziela na wsi” była moim pierwszym poważnym spotkaniem z królową kryminału. I wiecie co? Nie żałuję, bo to było doświadczenie naprawdę ciekawe.

Już sam początek wciąga w taki przewrotny sposób. Masz sielską angielską wieś, piękny dom lady Angkatell, trochę szlacheckiej atmosfery, rozmowy, niedzielny obiad. Herkules Poirot zostaje zaproszony i myśli, że czeka go spokojny dzień w gronie arystokratów. A tu nagle bum, przy basenie leży trup doktora Christowa, a jego żona stoi nad nim z rewolwerem w dłoni. Brzmi jak scena z kiepskiej farsy? Dokładnie takie wrażenie się ma na początku. Wygląda to aż zbyt teatralnie, jakby ktoś specjalnie chciał zrobić przedstawienie dla słynnego detektywa. I to jest właśnie siła Christie. Bierze coś, co wydaje się banalne i nagle okazuje się, że sprawa wcale nie jest prosta.

Czytając, miałem wrażenie, że to książka bardziej o ludziach niż o samej zagadce. Oczywiście morderstwo jest w centrum, ale cała reszta, relacje, zazdrości, skrywane tajemnice, to jest serce historii. Doktor Christow był człowiekiem, który przyciągał ludzi, zwłaszcza kobiety. I to właśnie kobiety są tutaj kluczowe. Żona, kochanka, dawna miłość. Wszystkie obecne, wszystkie z powodami, żeby życzyć mu źle. A Poirot musi w tym wszystkim odnaleźć prawdę, i to nie tylko przez analizę dowodów, ale przez czytanie ludzi, ich emocji, tego, co kryją pod maską.

Nie będę ukrywać, początek wydawał mi się trochę wolny. Trochę jakby autorka specjalnie trzymała czytelnika w zawieszeniu, zanim wydarzy się coś konkretnego. Ale kiedy akcja rusza, to naprawdę trudno się oderwać. Wciąga to, że razem z Poirotem możemy sami analizować fakty, zastanawiać się nad motywami i próbować zgadnąć, kto tak naprawdę pociągnął za spust. I oczywiście, jak to zwykle u Christie bywa, rozwiązanie nie jest takie, jakiego się spodziewasz.

Co do bohaterów, przyznam szczerze, nie polubiłem ich. To taka napuszona wyższa sfera, pełna dziwactw, małych złośliwości i skrywanych kompleksów. Ludzie, którzy w prawdziwym życiu pewnie by mnie irytowali. Ale właśnie dlatego pasują idealnie do tej historii. Bo w takim gronie nietrudno o intrygi i zbrodnię. Każdy ma coś do ukrycia, każdy kłamie, każdy gra jakąś rolę. To sprawia, że książka jest bardziej psychologiczną układanką niż zwykłym „kto zabił”.

Najbardziej podobało mi się to, że Christie nie daje łatwych odpowiedzi. Tutaj nawet nie chodzi tylko o wskazanie mordercy, ale o pytanie: co naprawdę jest sprawiedliwością? Czy Poirot, odkrywając winnego, tak naprawdę przywraca równowagę, czy może tylko odsłania coś, co i tak pozostawi gorzki posmak?

Na koniec mogę powiedzieć, że ta książka sprawiła, że mam ochotę sięgnąć po kolejne. Do tej pory Poirot był dla mnie bardziej postacią z popkultury niż bohaterem literackim. Teraz zobaczyłem, jak naprawdę działa w książce. A że Agatha Christie ma jeszcze cały stos innych powieści, to już wiem, że będę miał co czytać w długie wieczory.

Podsumowując, „Niedziela na wsi” to nie jest kryminał pełen pościgów czy dynamicznych zwrotów akcji. To historia duszna, kameralna, skupiona na ludziach i ich tajemnicach. Jeśli lubicie takie klimaty, gdzie zamiast wybuchów i strzelanin są rozmowy przy stole i subtelne gry spojrzeń, to ta książka na pewno wam się spodoba. A jeśli jeszcze nie znacie Agathy Christie, to może być dobry początek, bo pokazuje dokładnie to, za co ludzie ją pokochali – inteligentną intrygę, świetne wyczucie ludzkiej natury i zakończenie, które sprawia, że odkładasz książkę z lekkim uśmiechem i myślą: „No tak, dałem się nabrać”.