Nie wygłoszę tu mowy

Nie jestem tu po to, by wygłaszać przemówienie, te zdecydowanie lepiej wychodzą Gabo! Podzielę się jednak z wami moimi refleksami po przeczytaniu kolejnej znakomitej książki od kolumbijskiego magika pióra!



Jest to moja pierwsza lektura w roku 2021. Nie jestem wielkim fanem literatury faktu. Ale myślę, że powoli zmieniam się w kogoś, kto bardziej interesuje się historią słowa i książek oraz magią, która kryje się za celebrowanymi przemówieniami...
Nie jestem tu po to, by wygłaszać przemówienia... To krótka książka, która jest kompilacją ważnych przemówień Gabriela Garcii Marqueza...!!!
OMG... gdybym chciał zobaczyć jednego zmarłego żywego człowieka, byłby to właśnie Marquez!!!
Możemy rzucić okiem na jego życie... Jego zmagania, życie w przyjaźni, miłość do kina, szacunek dla dziennikarstwa, a przede wszystkim całkowite oddanie sztuce i kulturze oraz krajom Ameryki Łacińskiej...!!!
Kilka urywków
✓ Nie oczekuj od XXI wieku, bo to właśnie XXI wiek oczekuje od ciebie wszystkiego...!

✓ Etyka nie jest stanem wyjątkowym, ale powinna zawsze towarzyszyć dziennikarstwu.

✓ jedyny konkretny dowód na istnienie człowieka: literatura piekna

✓ prywatna edukacja, dobra czy zła, jest najskuteczniejszą formą dyskryminacji społecznej

✓ wierzę, że nasze życie byłoby lepsze, gdyby każdy z was zawsze nosił w plecaku książkę

✓ zły dziennikarz uważa, że źródło jest bardzo życiowe... przede wszystkim, jeśli jest oficjalne, i z tego powodu uświęca je, rozpieszcza, chroni, a wydarzenia naprawdę tworzą niebezpieczną relację współwinnego, która prowadzi go nawet do oceny uczciwości drugiego źródła.

✓ dla wielu redaktorów pomocniczych w gazetach przepisywanie jest próbą ognia: mylą brzmienie słów, potykają się o semantykę, grzęzną na skałach ortografii i umierają na zawał składni.

Dzisiejsze błędy dziennikarskie nie zawsze wynikają z niemoralności, ale także z braku profesjonalnego opanowania.

Bardzo podobał mi się jego humor i sposób, w jaki ciepło wypowiada się o swoich najlepszych przyjaciołach i z całkowitą szczerością mówi o swojej biedzie, zanim stał się sławny dzięki "Stu latom samotności".
Jego przemówienie z okazji otrzymania Nagrody Nobla jest świadectwem siły poezji i magii.

Niech ta magia żyje dalej... Amen!!!

Co jakiś czas sięgam po literaturę Marqueza, mimo iż sam autor należy do moich ulubionych, beletrystyka spod jego pióra często bywa trudna, ciężka, melancholijna i pełna dziwów, a to z kolei wymaga klimatu i wieczorowej pory, jeśli do tego dodam szklankę ulubionej whisky, dostaje przepis na wyjątkowe wieczory. jakie wrazenia p[rzyniósła mi ksiazka “Nie wygłosze tu mowy”?

Te 21 przemówień jest świadectwem dowcipu, humoru i pomysłowości Gabriela Garcíi Márqueza, a także jego niewyczerpanego oddania rzemiosłu pisarskiemu i dziennikarskiemu (lub, jak sam je nazywał: poetyckiemu). Przemówienia obejmują szeroki wachlarz okazji, od tych wzniosłych, jak np. przemówienie z okazji przyznania mu Nagrody Nobla, po mniej znane, wygłaszane na spotkaniach zainteresowanych przyjaciół z całej Ameryki Łacińskiej. W każdym z nich przewija się troska o stan i losy ludzkości, zachęta do twórczej autoekspresji, miłość do przyjaciół i przyjaźni oraz zaangażowanie w zdrową rywalizację, a także - a może przede wszystkim - znaczenie poezji nie tylko jako sposobu na życie, ale jako wyrazu samego życia. Momentami Gabo popada we wzruszający optymizm, na tle mroku wojen domowych i przemocy na kontynencie, który tak bardzo kocha, oraz zagrożenia wojnami światowymi:
...Nagły silny wiatr, nie wiadomo skąd, zaczął rozbijać tego kolosa o glinianych nogach, uświadamiając nam, że od nie wiadomo jak dawna byliśmy na złej drodze. Ale wbrew pozorom nie jest to zapowiedź zamętu, lecz czegoś wręcz przeciwnego: długiego świtu świata, w którym panuje całkowite wyzwolenie myśli, tak że nikt nie jest rządzony przez nikogo innego niż własny umysł.

W obecnych czasach, pełnych konfliktów i strachu, być może nie jesteśmy w stanie tak łatwo zaakceptować tej wizji, choć bardzo pragniemy zjednoczonego i wyzwolonego świata. Jednak czytając przemówienia Gabo i słysząc w myślach jego pełen pasji głos, jestem skłonni mu uwierzyć. Dziś, na wiosnę 2022 globalizacja wydaje się być w mocnym odwrocie, nawet na naszej granicy powstają mury, a obcy człowiek budzi niepokój i lęk. W tym zakresie Marquez przypomina mi Kapuścińskiego, jeden i drugi był ciekaw drugiego człowieka, wolny od uprzedzeń, zainteresowany tym, co zostaje gdy opadną maski.

Podobnie jak gatunek, który wymyślił, Gabriel Garcia Marquez demonstruje w swojej prozie realizm magiczny. Podczas gdy biografie wyszczególniają zawiłe szczegóły z życia danej osoby, Marquez mówi nam między słowami, abyśmy zrobili z życiem, co tylko pragniemy, bowiem każdy człowiek to złożona, skomplikowana natura, nieustannej walki pomiędzy tym co czujemy i tym co myślimy.

W zbiorze przemówień, które obejmują jego obroty wokół Słońca, my, słuchacze, zostajemy z najważniejszymi wydarzeniami z jego życia. Jest w nim wystarczająco dużo miejsca, aby można było sobie wyobrazić samotność pisarza, który zmusza swoje palce do pisania litera po literze, a w końcu tworzy arcydzieło literackie, którego żaden magik nie odważyłby się powtórzyć.

Każda wypowiedź może rzucić nowe, ciekawe światło na epokę i umysł pisarza, który często postrzegamy przez pryzmat jego książek, czy słusznie? Od nastrojów antyimperialistycznych po postulat rewitalizacji dziennikarstwa opartego na praktykach. Przyjmuje koncepcję wydarzenia, na które się wypowiada, i dzieli się optymizmem, który można podziwiać jedynie poprzez występy i prozę.

Przez całe życie niechętnie wstawał i przemawiał, ale wiedział, zwłaszcza gdy tworzył to dzieło, że słowa trwają o wiele dłużej niż przeznaczone dla nich wydarzenia, kończące się zgaszonym światłem na sali. W tych przemówieniach Ameryka Łacińska i samotna obecność oratora na podium pozwala na chwilę zatrzymać świat, skupić się na wysłuchaniu co ma do powiedzenia, a to z kolei działa na wyobraźnię i nie pozwala już wrócić do tego, kim byliśmy wcześniej. Jego celem jest zazębienie się życia z egzystencjalnym poczuciem samotności. Dzieło to obejmuje pół wieku; jakim zaszczytem jest przeczytanie tych wszystkich prelekcji, wiele z nich zachowuje aktualność nawet mimo upływającego czasu, inne pozwalają dowiedzieć się czegoś unikatowego o samym Marquezie.

Książka “Nie wygłoszę tu mowy” to wyjątkowa pozycja literacka, dedykowana dla tych czytelników, którzy już pokochali twórczość Marqueza lub…. zaraz to zrobią. Polecam:-)

Nie jestem tu po to, by wygłaszać przemówienie, te zdecydowanie lepiej wychodzą Gabo! Podzielę się jednak z wami moimi refleksami po przeczytaniu kolejnej znakomitej książki od kolumbijskiego magika pióra!



Jest to moja pierwsza lektura w roku 2021. Nie jestem wielkim fanem literatury faktu. Ale myślę, że powoli zmieniam się w kogoś, kto bardziej interesuje się historią słowa i książek oraz magią, która kryje się za celebrowanymi przemówieniami...
Nie jestem tu po to, by wygłaszać przemówienia... To krótka książka, która jest kompilacją ważnych przemówień Gabriela Garcii Marqueza...!!!
OMG... gdybym chciał zobaczyć jednego zmarłego żywego człowieka, byłby to właśnie Marquez!!!
Możemy rzucić okiem na jego życie... Jego zmagania, życie w przyjaźni, miłość do kina, szacunek dla dziennikarstwa, a przede wszystkim całkowite oddanie sztuce i kulturze oraz krajom Ameryki Łacińskiej...!!!
Kilka urywków
✓ Nie oczekuj od XXI wieku, bo to właśnie XXI wiek oczekuje od ciebie wszystkiego...!

✓ Etyka nie jest stanem wyjątkowym, ale powinna zawsze towarzyszyć dziennikarstwu.

✓ jedyny konkretny dowód na istnienie człowieka: literatura piekna

✓ prywatna edukacja, dobra czy zła, jest najskuteczniejszą formą dyskryminacji społecznej

✓ wierzę, że nasze życie byłoby lepsze, gdyby każdy z was zawsze nosił w plecaku książkę

✓ zły dziennikarz uważa, że źródło jest bardzo życiowe... przede wszystkim, jeśli jest oficjalne, i z tego powodu uświęca je, rozpieszcza, chroni, a wydarzenia naprawdę tworzą niebezpieczną relację współwinnego, która prowadzi go nawet do oceny uczciwości drugiego źródła.

✓ dla wielu redaktorów pomocniczych w gazetach przepisywanie jest próbą ognia: mylą brzmienie słów, potykają się o semantykę, grzęzną na skałach ortografii i umierają na zawał składni.

Dzisiejsze błędy dziennikarskie nie zawsze wynikają z niemoralności, ale także z braku profesjonalnego opanowania.

Bardzo podobał mi się jego humor i sposób, w jaki ciepło wypowiada się o swoich najlepszych przyjaciołach i z całkowitą szczerością mówi o swojej biedzie, zanim stał się sławny dzięki "Stu latom samotności".
Jego przemówienie z okazji otrzymania Nagrody Nobla jest świadectwem siły poezji i magii.

Niech ta magia żyje dalej... Amen!!!