Neoawangarda w Krakowie. Lata siedemdziesiąte

Krakowska scena neoawangardowa w szczególny sposób łączy lokalność z globalnymi wpływami artystycznymi i intelektualnymi. Unikalne zjawiska krakowskiej sztuki doskonale wpisują się w szerszy, międzynarodowy dyskurs artystyczny właśnie dzięki swojemu charakterowi „Kraków-specific”. Ta wyjątkowa atmosfera zawdzięcza swoje istnienie nieco paradoksalnej fuzji awangardy i tradycjonalizmu oraz napięciom pomiędzy konserwatyzmem a nieszablonowym myśleniem, które w Krakowie mają bogate tradycje jeszcze od czasów bohemy galicyjskiej. Z jednej strony to przypomina o spuściźnie tradycji, z drugiej zaś o barwnych stereotypach przypisywanych artystom przez pryzmat miejskiego społeczeństwa i jego oczekiwań.Krakowskie środowisko artystyczne, pełne zarówno utalentowanych artystów, jak i genialnych dyletantów, przyczynia się do podtrzymania wielu miejskich legend i anegdot. To właśnie tutaj wyjątkowe przypadki przeczą regułom, co czyni z Krakowa idealne miejsce do eksploracji złożoności i subtelności podziałów pomiędzy awangardą a tradycją.Krzysztof Siatka, urodzony w 1981 roku historyk sztuki i kurator, zajmuje się badaniem neoawangardy i współczesnej sztuki. Obecnie związany z Katedrą Nauk o Sztuce na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie, w latach 2011-2019 pełnił funkcję kuratora w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, a także był dyrektorem Galerii Foto-Medium-Art. Autor książki „W kierunku sztuki ukrytej. Historia Janusza Kaczorowskiego” z 2019 roku, Siatka jest również kuratorem wielu cenionych wystaw, w tym „W nocy twarzą ku niebu” (2019) czy „The Trouble with Value” (2017). Jego działalność obejmuje również publikacje naukowe oraz teksty do katalogów wystaw, co dowodzi jego wszechstronnych zainteresowań i wiedzy w dziedzinie sztuki współczesnej.