Nasienie zła

Od dawna chciałam sięgnąć po książkę Joanne Harris, dlatego gdy nadarzyła się okazja, miałam spore oczekiwania. Niestety, lektura okazała się dość rozczarowująca, zwłaszcza pod względem konstrukcji fabuły i narracji.

Początkowo historia wydawała się intrygująca — mroczna, momentami brutalna i na tyle wciągająca, że trudno było się od niej oderwać. Dużym plusem było także przedstawienie wampirów w bardziej klasyczny, bezwzględny sposób — jako istot okrutnych i żądnych krwi, a nie romantyzowanych postaci zakochujących się w ludziach. To zdecydowanie wyróżnia tę książkę na tle wielu współczesnych historii.

Niestety, im bliżej końca, tym większy chaos zaczyna dominować nad narracją. Fabuła staje się zagmatwana, a zmiany perspektywy — z trzecioosobowej na pierwszoosobową — są wprowadzane bez jasnego wskazania, kto aktualnie jest narratorem. Momentami trudno było rozpoznać, czy głos należy do konkretnej postaci, czy do narratora wszechwiedzącego. To szczególnie przeszkadza w kulminacyjnych scenach, gdzie narracja powinna być najbardziej klarowna, a zamiast tego staje się najbardziej myląca.

Ten brak przejrzystości znacząco wpłynął na odbiór całej historii. Zamiast napięcia i emocji pojawiła się frustracja wynikająca z konieczności „zgadywania”, kto właściwie prowadzi narrację. W efekcie zakończenie, które powinno być najmocniejszym punktem książki, stało się jej największą słabością.

Dodatkowo, choć historia posiada gotycki, mroczny klimat z elementami dark academia, postacie wydają się dość płaskie i mało angażujące. Trudno się z nimi zżyć, a jedyną bardziej interesującą postacią pozostaje Rafe. Wątek wampirów również sprawia wrażenie nie do końca wykorzystanego — momentami wydaje się wręcz przypadkowy i niewnoszący wiele do głównej osi fabularnej, która bardziej przypomina historię o przemocy i relacjach międzyludzkich niż spójną opowieść o nadprzyrodzonych istotach.

Podsumowując, książka miała duży potencjał — interesujący klimat, mroczny ton i obiecujący punkt wyjścia. Niestety, chaotyczna narracja i nieczytelne zmiany perspektywy sprawiły, że całość okazała się mniej satysfakcjonująca, niż mogłaby być.