Największe błędy dowódców w II wojnie światowej

W trakcie II wojny światowej, takie wydarzenia jak Bitwa o Anglię, Blitzkrieg, atak na ZSRR, kampanie pustynne, Bitwa o Atlantyk, wojna na Pacyfiku oraz Powietrzna Bitwa o Berlin, ukazały, że wojna jest nieodłącznie związana z błędami. Nawet najbardziej doświadczeni dowódcy nie są wolni od pomyłek, które mogą wynikać z niekompetencji, przesadnej pewności siebie, ambicji, dążenia do sławy czy emocjonalnych decyzji. Istnieje wiele przypadków, które zasługują na krytykę. Przed 1940 r. objawiła się pycha, podczas Bitwy o Anglię wystąpiła fatalna zwłoka, a zbytnia pewność siebie towarzyszyła walkom w ZSRR w 1941. Kampanie pustynne, od Al-Ghazala do Al-Alamajn, były wynikiem porażek z powodu własnych decyzji oraz mani wielkości. Z kolei Bitwa o Atlantyk była naznaczona zbyt optymistycznym i mało wyobrażeniowym podejściem. Atak Japończyków na USA w 1941 roku pokazuje, jak wysoka może być cena ryzyka. Ofensywa bombowa w Europie między 1940 a 1943 rokiem była przykładam błędnej koncepcji, a działania na Pacyfiku w 1942 odzwierciedlały iluzję niezwyciężoności. Bitwa w zatoce Leyte w 1944 roku ukazała skłonności samobójcze, natomiast ofensywa powietrznodesantowa pod Arnhem w tym samym roku, przypomina hazard. Brytyjski historyk Kenneth Macksey, specjalista od historii wojskowej II wojny światowej, przez wiele lat badał przyczyny klęsk militarnych. Wskazuje on, że brak decyzyjności, arogancja, samozadowolenie oraz lenistwo bywają głównymi przyczynami największych porażek wojennych. Sekwencje błędów popełniane przez klasycznych dowódców, takich jak Gamelin, von Rundstedt, Wavell, Montgomery, Yamamoto, Dönitz, Auchinleck, Hitler czy Stalin, przyczyniły się do przedłużenia i rozprzestrzenienia konfliktu, co zwiększyło straty i skalę zniszczeń.