Mary Jane

Jest to książka o wszystkim i o niczym, dlatego według mnie nie spodoba się ona wszystkim, bo mogą uznać ją za nudną, ale dla mnie stanowczo taka nie była.

To historia o odkrywaniu siebie w latach pełnych uprzedzeń, rasizmu i pogardy dla inności. Lata 70’ mają łatkę szalonych, kolorowych i pełnych zabawy, ale mało mówi się o tym, jak steoretypowe było spojrzenie części społeczeństwa. Jak trudno było żyć w zgodzie ze sobą i normami przyjętymi przez wspólnotę.

Mary Jane została wychowana w prawej, katolickiej rodzinę, w której wszystko chodzi jak w zegarku. Jej rodziców bardziej obchodzi opinia publiczna, niż szczera własnej córki. Każde odstępstwo od norm przyjmują z wielkim krytycyzmem. Główna bohaterka podejmuje się pracy wakacyjnej jako niania pięcioletniej Izzy, której rodzina jest całkowitym przeciwieństwem rodziny Mary Jane. Poznaje uroki wolności, swobody i życia zgodnie z samą sobą. Doświadcza w końcu ciepła, miłości i zrozumienia od osób, które z początku są jej obce, a potem stają się jej rodziną. Uczy się, że dorośli niekoniecznie zawsze mają rację, że miłość można okazywać na różne sposoby, a odbiór nas nie definiuje. Zaczyna cieszyć się życiem.

Ważna rolę w książce odkrywa muzyka. Zostajemy wciągnięci w iście muzyczną podróż i możemy poznać największe hity lat 70’. Mary Jane od zawsze kochała śpiewać, ale skrywała cały swój potencjał, ponieważ inni wmówili jej, że głos brzmi inaczej, niż się tego oczekuje (inny = źle). Z czasem otwiera się, przestaje się przejmować opinią innych i żyje, a wtedy okazuje się, że jej głos to prawdziwy skarb.

Jest to prawdziwa muzyczna podróż przez uroki lat 70’ oczami 14-latki, która po drodze znajduje siebie. Jestem ogromnie ciekawa dalszych losów Mary Jane, czy wyjechała do Nowego Yorku, spotkała się z Jimmy’m i Shebą, czy zrobiła karierę muzyczną i czy to kim się stała, mając czternaście lat odcisnęło piętno na jej życiu. Dla mnie jest to świetna pozycja, do której z pewnością kiedyś wrócę.

Mary Jane miała być wstępem do mojego pierwszego sięgnięcia po Daisy Jones & The Six. Wyszło średnio.

Lubię klimat tej książki i ogólnie książek osadzonych w innych latach niż obecnie żyjemy. Ciekawi mnie kultura życia, społeczeństwo i spojrzenie na te czasy z innej perspektywy niż to, że były dawno.

Historia od początku średnio mnie wciągnęła, raczej byłam z nią w relacji „jak cię odłożę, to chyba do ciebie nie wrócę”. Jednak wracałam, bo mimo wszystko gdzieś tam w głębi duszy żywiłam nadzieję na lepsze momenty tej książki. Które nie nastały.

Nie chcę oceniać żadnego z bohaterów, bo w sumie to obecnie jest trochę inaczej i nie wiem jak było kiedyś, ale państwo Cone to jakiś dziwny przypadek odpadu społeczeństwa i chyba nawet status społeczny ze względu na wykonywany zawód nie jest w stanie zmienić mojego myślenia o nich.

Jak dla mnie na plus na pewno widoczna zmiana głównej bohaterki, tego jak ona „dorasta” z rozdziału na rozdział i w sumie to jedyne trzymało mnie aby dokończyć tę książkę.

Nie wiem czego mi tu zabrakło, chyba przez ilość toksycznych zachować i odchyleń pod względem zachowań niektórych bohaterów, nie skupiłam się tak bardzo na tym, co właściwie mnie tu gryzie.

Po Daisy Jones na pewno sięgnę i liczę na to, że historia mnie zachwyci, bardziej niż Mary Jane.