Lwowskie czwartki Romana W. Ingardena 1934−1937. W kręgu problemów estetyki i filozofii literatury

W archiwum biblioteki IBL PAN odnaleziono maszynopis, który okazał się dokumentacją dyskusji o tematyce estetycznej i filozoficznoliterackiej. Spotkania prowadzone przez Romana W. Ingardena odbywały się na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie w latach 1934-1937, zazwyczaj w czwartkowe wieczory. Uczestnikami byli uznani filozofowie, psychologowie, literaturoznawcy, językoznawcy, a także malarze, muzykolodzy, krytycy literaccy, filmoznawcy i teatrolodzy, zarówno ze świata akademickiego, jak i poza nim. Maszynopis ten stanowi świadectwo intelektualnych i artystycznych pasji lwowskiej elity humanistycznej w latach trzydziestych XX wieku. Dyskusje, które się tutaj odbywały, wskazują na istotne zmiany w estetyce i filozofii literatury tamtego czasu. Uczestnicy podejmowali się analizy nie tylko dzieł sztuki, ale także codziennych przedmiotów, takich jak papierki od cukierków czy też miejski gwar, który traktowano jak symfonię życia wielkomiejskiego. Omawiano również wpływ nowych mediów, takich jak radio, oraz estetyczne aspekty smaków i zapachów, co świadczyło o projektowaniu dojrzałej nowoczesności. Spory te dokumentują narodziny nowego spojrzenia na Lwów, inne niż to znane z okresu dominacji szkoły Kazimierza Twardowskiego – świadczą o tworzeniu nowego oblicza miasta według Ingardena. Maszynopis umożliwia również obserwację ewolucji myśli Ingardena. Oczywiste jest, że wiele koncepcji, które znalazły później miejsce w jego pracach, pojawiało się podczas żywych, często burzliwych dyskusji i głębokiego rozważania argumentów. Książka Ingardena „O poznawaniu dzieła literackiego”, wydana w 1937 roku, powstawała na oczach uczestników spotkań, jak wspomina jedna z osób biorących w nich udział. To, czego nie zdołano zapisać, uzupełniają fotografie z archiwum rodzinnego Ingardena. Uwagę przyciąga zdjęcie z czerwcowego spotkania z 1934 roku, na którym na tablicy widnieje schematyczny rysunek obrazujący Ingardenowskie quasi-sądy. Nie wiadomo, kto wykonał szkic kredą, ale chce się wierzyć, że należał on do Ingardena.