Księżyc nad Fuzhou. Wiersze z epoki Tang

Wszystkie utwory poetyckie zgromadzone w tym tomie pochodzą z czasów panowania dynastii Tang w Chinach, które miało miejsce między VII a IX wiekiem, w latach 618-906. Pomimo upływu ponad tysiąca lat oraz ogromnej odległości dzielącej nas od tamtych czasów i miejsc, wiersze te pozostają pełne życia, przystępne w wyrażanych emocjach i niepowtarzalnych obrazach. Dzięki temu zyskały miano klasyki literatury światowej. Okres panowania dynastii Tang był czasem spektakularnego rozkwitu chińskiej kultury oraz formy poezji znanej jako shi. To wówczas tworzyli dwaj najwięksi poeci w historii Chin: Li Bai, zwany „nieśmiertelnym zesłanym na ziemię”, oraz Du Fu, określany jako „poeta-kronikarz”. W gronie najwybitniejszych twórców tamtej epoki nie można pominąć także Wang Weia, określanego jako „patriarcha buddyzmu chan w poezji”. Oprócz tej wielkiej trójki, w zbiorze znalazły się również utwory innych znamienitych poetów, takich jak Li He, nazywany „demonicznym talentem”, oraz wyjątkowy pisarz i myśliciel Han Yu. Wśród mniej znanych, rzadziej prezentowanych w antologiach, wyróżniają się wiersze Meng Jiao. Zebrane w cykl Jesienne uczucia, stanowią one poruszający opis grozy związanej ze starością i chorobą, jednocześnie zadziwiając nowoczesnością przedstawianych obrazów.