Księga śmiechu i zapomnienia

"Księga śmiechu i zapomnienia" to dzieło, które według autora, Milana Kundery, zbudowane jest jako seria wariacji. Ten oryginalny zabieg można przyrównać do muzyki, gdzie powracający temat jest trudny do uchwycenia. Kundera w swojej książce przedstawia siedem niezależnych historii, a kluczowym motywem nie jest tylko śmiech czy zapomnienie, lecz coś bardziej ulotnego. Styl pisarski Kundery jest niepowtarzalny, pełen erotyczno-miłosnych wątków, a realistyczne opisy często przybierają formy magiczne. W tle opowieści nieustannie obecna jest historia komunistycznej Czechosłowacji. Filozoficzne i egzystencjalne zagadnienia poruszane w książce Kundera opracowuje z lekkością. Codzienne trudności bohaterów stają się jedynie pretekstem do zadawania kolejnych pytań, które szybko ustępują miejsca nowym. W "Księdze śmiechu i zapomnienia" pojawia się pojęcie litost, które, według Kundery, jest kluczem do zrozumienia ludzkiej duszy. Mimo że autor sam przyznaje, iż jej nie poznał w pełni, czytelnik odczuwa, że jest mu dobrze znana. Książka ta jest wyjątkowa i oryginalna, zaskakuje czytelnik i zachęca do zagłębiania się w ten specyficzny świat. Bezpretensjonalność i niezwykła jasność prozy Kundery sprawiają, że powieść przyciąga uwagę swoją dziwacznością i wybitnością. Według Johna Updike'a, "Księga śmiechu i zapomnienia" to nie tylko powieść, lecz także baśń, esej literacki, traktat polityczny i dzieło muzykologiczne, a nawet autobiografia. John Leonard z New York Times uznał ją za genialną w każdym aspekcie.Milan Kundera, urodzony w 1929 roku, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych czeskich pisarzy. Był uczestnikiem Praskiej Wiosny i dwukrotnie członkiem Czeskiej Partii Komunistycznej, z której jednak został usunięty. W 1975 roku wyemigrował do Francji, a w 1981 roku uzyskał francuskie obywatelstwo. Od 1990 roku pisze po francusku, unikając tłumaczenia swoich nowych książek na język czeski. Wśród jego najważniejszych dzieł znajdują się: "Żart" (1967), "Śmieszne miłości" (1970), "Życie jest gdzie indziej" (1973), "Księga śmiechu i zapomnienia" (1978), "Nieznośna lekkość bytu" (1984) oraz "Nieśmiertelność" (1990). Napisał również esej "Sztuka powieści" (1986).