Księga dwunastu mniejszych proroków

Teksty Dwunastu Mniejszych Proroków były już w czasach starożytnych umieszczane na jednym zwoju, co pozwalało traktować je jako jednolitą księgę w Biblii. Taki zabieg miał swoje źródła w praktycznych powodach, jak podaje Talmud; istniała bowiem obawa, że z racji ich krótkiej formy, niektóre z proroctw mogłyby zostać zagubione, jeśli nie zostałyby zebrane razem. Potwierdzeniem tej praktyki są odkrycia z Qumran, które wykazują, że już w II wieku przed naszą erą Księga Dwunastu Proroków była traktowana jako jedna całość. Choć określenie "mniejsi" sugeruje pewną hierarchię, prorocy ci w swej randze nie ustępują prorokom uznawanym za większych, jak Izajasz, Jeremiasz i Ezechiel. Termin ten zawdzięczamy Augustynowi z Hippony, który jasno zaznaczał, że odnosi się on jedynie do długości tekstów, nie zaś ich wartości. W tradycji żydowskiej używa się prostszego określenia "Dwunastka". Wszyscy ci prorocy, podobnie jak owa "wielka trójka", zaliczani są do grupy newiim achronim, czyli proroków późniejszych, w odróżnieniu od newiim riszonim, czyli pierwszych, od Jozuego do Samuela. Księga Dwunastu Proroków zamyka drugą część Biblii, która obejmuje Proroków.