Żądła rządzą. Moje przygody z trzmielami

Już jako młody chłopiec w wiejskich zakątkach Shropshire, Dave Goulson wykazywał żywe zainteresowanie wszelkimi formami życia — od egzotycznych zwierząt, które hodował w domu, po nieudane próby w taksydermii. Jednak najbardziej fascynowały go trzmiele: te duże, krępe i puszyste pszczoły, które wyróżniają się pokojowym usposobieniem i kluczową rolą w ekosystemie.Goulson zafascynował się trzmielami paskowanymi, niegdyś powszechnymi na podmokłych terenach Kentu, a obecnie wymarłymi w Wielkiej Brytanii. Szczęśliwie, w Nowej Zelandii przetrwały dzięki kilku królowym, sprowadzonym tam w XIX wieku.„Żądła rządzą” to książka opowiadająca o determinacji Goulsona, by przywrócić ten gatunek do ich pierwotnego kraju. Autor pasjonująco odkrywa przed czytelnikami świat trzmieli i ich historie, jednocześnie alarmując o destrukcyjnym wpływie intensyfikacji rolnictwa na ich populacje oraz potencjalnych zagrożeniach dla środowiska.Goulson sam mówi: „zacząłem badać trzmiele dlatego, że mnie fascynują, zachowują się w tajemniczy i interesujący sposób, a poza tym są rozkoszne.” To właśnie te aspekty czynią „Żądła rządzą” pozycją wartą lektury.Dave Goulson (ur. 1965) to brytyjski biolog i działacz na rzecz ochrony przyrody, a także profesor biologii ze specjalizacją w ewolucji, zachowaniach zwierząt i ekologii na uniwersytecie w Sussex. Swoją karierę naukową rozpoczął w 1995 roku na uniwersytecie w Southampton, gdzie skoncentrował się na badaniach nad trzmielami. W 2006 roku awansował na profesora i przeniósł się na uniwersytet w Stirling. Rada do Spraw Biotechnologii i Nauk Biologicznych (BBSRC) uhonorowała go w 2010 roku tytułem Innowatora Roku. Magazyn „BBC Wildlife Magazine” umieścił go w 2015 roku na liście „Bohaterów Ochrony Przyrody”. Goulson jest także laureatem licznych nagród za swoje działania na rzecz przyrody i autorem ponad 230 artykułów oraz czterech książek popularnonaukowych.Aby szerzyć wiedzę o trzmielach poza grono naukowców, Goulson założył organizację charytatywną The Bumblebee Conservation Trust. Jak sam stwierdził, „można w nieskończoność publikować odkrycia w znakomitych czasopismach, ale czyta je tylko garstka specjalistów. Niewiele da się w ten sposób zmienić na świecie.”