Raport z pewnego porwania

Gabriel García Márquez jest zwykle kojarzony ze swoimi powieściami zawierającymi elementy realizmu magicznego - trudno się dziwić, bowiem w literaturze często przedstawiany jest jako jeden z ojców tego gatunku. Ilu z was wiedziało jednak, że w młodości był reporterem? W "Raporcie z pewnego porwania" powraca do literatury faktu, by opowiedzieć historię dziesięciu zakładników, którzy zostali porwani przez bogaty kartel narkotykowy Medellin w Kolumbii - temat znany, stanowiący od dziesięcioleci ogromny problem społeczny dla samej Kolumbii. Pablo Escobar wykorzystał zakładników do negocjacji z kolumbijskim rządem, gdy obawiał się, że w 1990 r. zostanie poddany ekstradycji do Stanów Zjednoczonych za przestępstwa narkotykowe. Miasto Medellin, gdzie kartel narkotykowy miał swoją siedzibę, było pełne przemocy - każdego miesiąca ginęły tam setki policjantów i członków kartelu i jako że mówimy o literaturze faktu, warto podkreślić, że niewiele zmieniło się w tym zakresie do dnia dzisiejszego.

Oprócz wstrząsających relacji więźniów, książka pokazuje, jak ich rodziny, urzędnicy państwowi i starszy święty ksiądz wypracowali rozwiązanie z Escobarem. Szczególnie poruszająca była lektura, w której mąż był jednym z głównych pośredników między Escobarem a rządem, mając nadzieję na uwolnienie porwanej żony i ryzykując własnym życiem. Po zabiciu pierwszego jeńca nie mogłem się doczekać, by dowiedzieć się, jaki będzie los pozostałych. Ta dobrze napisana książka pokazuje, jak Escobar trzymał kraj Kolumbii jako emocjonalnego i politycznego zakładnika, starając się uniknąć ekstradycji, nie licząc się przy tym z kosztami.

W mojej opinii przeczytanie tej książki jest szalenie ważne, niesie za sobą istotny walor edukacyjny, zwłaszcza obecnie, gdy sam Eskobar stał się ikoną popkultury, memy z jego podobizną hulają w Internecie, a on sam przedstawiany jest jako pozytywny Wariat, który kupił łódź podwodną, otaczał się pięknymi kobietami i pieniądze nie liczył, ale ważył bo tyle ich miał. To szalenie wybiórcze podejście, wygodne gdyż zamyka nam oczy na ofiary jakie sam Eskobar złożył na ołtarzu swojej drogi do pozycji i bogactwa, które osiągnął. “Raport z pewnego porwania” to wierny opis wydarzeń, które naprawdę miały miejsce, to książka która pozwala spojrzeć na samego Eskobara z perspektywy jego ofiar, a także ludzi, którzy potrafili się mu przeciwstawić

Gabriel García Márquez jest zwykle kojarzony ze swoimi powieściami zawierającymi elementy realizmu magicznego - trudno się dziwić, bowiem w literaturze często przedstawiany jest jako jeden z ojców tego gatunku. Ilu z was wiedziało jednak, że w młodości był reporterem? W "Raporcie z pewnego porwania" powraca do literatury faktu, by opowiedzieć historię dziesięciu zakładników, którzy zostali porwani przez bogaty kartel narkotykowy Medellin w Kolumbii - temat znany, stanowiący od dziesięcioleci ogromny problem społeczny dla samej Kolumbii. Pablo Escobar wykorzystał zakładników do negocjacji z kolumbijskim rządem, gdy obawiał się, że w 1990 r. zostanie poddany ekstradycji do Stanów Zjednoczonych za przestępstwa narkotykowe. Miasto Medellin, gdzie kartel narkotykowy miał swoją siedzibę, było pełne przemocy - każdego miesiąca ginęły tam setki policjantów i członków kartelu i jako że mówimy o literaturze faktu, warto podkreślić, że niewiele zmieniło się w tym zakresie do dnia dzisiejszego.

Oprócz wstrząsających relacji więźniów, książka pokazuje, jak ich rodziny, urzędnicy państwowi i starszy święty ksiądz wypracowali rozwiązanie z Escobarem. Szczególnie poruszająca była lektura, w której mąż był jednym z głównych pośredników między Escobarem a rządem, mając nadzieję na uwolnienie porwanej żony i ryzykując własnym życiem. Po zabiciu pierwszego jeńca nie mogłem się doczekać, by dowiedzieć się, jaki będzie los pozostałych. Ta dobrze napisana książka pokazuje, jak Escobar trzymał kraj Kolumbii jako emocjonalnego i politycznego zakładnika, starając się uniknąć ekstradycji, nie licząc się przy tym z kosztami.

W mojej opinii przeczytanie tej książki jest szalenie ważne, niesie za sobą istotny walor edukacyjny, zwłaszcza obecnie, gdy sam Eskobar stał się ikoną popkultury, memy z jego podobizną hulają w Internecie, a on sam przedstawiany jest jako pozytywny Wariat, który kupił łódź podwodną, otaczał się pięknymi kobietami i pieniądze nie liczył, ale ważył bo tyle ich miał. To szalenie wybiórcze podejście, wygodne gdyż zamyka nam oczy na ofiary jakie sam Eskobar złożył na ołtarzu swojej drogi do pozycji i bogactwa, które osiągnął. “Raport z pewnego porwania” to wierny opis wydarzeń, które naprawdę miały miejsce, to książka która pozwala spojrzeć na samego Eskobara z perspektywy jego ofiar, a także ludzi, którzy potrafili się mu przeciwstawić

“Raport z pewnego porwania” to przejmująca, oparta na literaturze faktu relacja Gabriela Garcii Marqueza o porywaniu dziesięciu starannie wybranych dziennikarzy w czasach narkooterroryzmu kolumbijskiego narkotykowego lorda Pablo Escobara, założyciela kartelu z Medellin. I choćby przez wzgląd na sam temat warto sięgnąć po tę lekturę, otwiera bowiem ona oczy na to, co naprawdę działo się w Kolumbii żyjącej w cieniu krzywdy, jaką wyrządził kolumbijskiego społeczeństwo Pablo Eskobar.

Garcia Marquez, znany kolumbijski dziennikarz i autor, został poproszony w październiku 1993 r. przez Marudżę Pachon i jej męża Alberto Villamizara o napisanie książki o jej sześciomiesięcznej niewoli z rąk ekstradycyjnych, synonimu Pablo Escobara i jego kartelu narkotykowego. Jest to opowieść o tym tragicznym okresie w historii Kolumbii, o porwaniu, uwięzieniu i w końcu uwolnieniu na początku lat 90. starannie dobranej grupy ludzi; ludzi, z którymi Pablo Escobar uważał, że może wywrzeć największy wpływ na negocjacje w sprawie swoich interesów. To szalenie interesujące, ukazuje nam bowiem samego barona narkotykowego, jako cynicznego człowieka bez żadnych granic moralnych czy empatii, którego zachowania implikowane były chęcią przetrwania za wszelką cenę. jakże inny to obraz od tego, który znamy z seriali Netflixa, prawda?

W Podziękowaniach Gabriel Garcia Marquez dziękuje bohaterom i współpracownikom za to, że nie pozwolili, aby ten straszny dramat zaginął, jak wiele innych historii. Pozwolę sobie przytoczyć cytat w tym zakresie:

"Niestety, jest to tylko jeden epizod biblijnego holokaustu, który pochłania Kolumbię od ponad dwudziestu lat. Dedykuję tę książkę im, a także wszystkim Kolumbijczykom - niewinnym i winnym - z nadzieją, że historia, którą opowiada, już nigdy więcej nas nie spotka."

Literatura faktu w wykonaniu Marqueza zaskakuje rzetelnością, widać też brak ferowanych z góry ocen, mimo iz temat który porusza bez wątpienia szokuje. Polecam każdemu, kto chce wiedzieć o świecie…. więcej;-)

“Raport z pewnego porwania” to przejmująca, oparta na literaturze faktu relacja Gabriela Garcii Marqueza o porywaniu dziesięciu starannie wybranych dziennikarzy w czasach narkooterroryzmu kolumbijskiego narkotykowego lorda Pablo Escobara, założyciela kartelu z Medellin. I choćby przez wzgląd na sam temat warto sięgnąć po tę lekturę, otwiera bowiem ona oczy na to, co naprawdę działo się w Kolumbii żyjącej w cieniu krzywdy, jaką wyrządził kolumbijskiego społeczeństwo Pablo Eskobar.

Garcia Marquez, znany kolumbijski dziennikarz i autor, został poproszony w październiku 1993 r. przez Marudżę Pachon i jej męża Alberto Villamizara o napisanie książki o jej sześciomiesięcznej niewoli z rąk ekstradycyjnych, synonimu Pablo Escobara i jego kartelu narkotykowego. Jest to opowieść o tym tragicznym okresie w historii Kolumbii, o porwaniu, uwięzieniu i w końcu uwolnieniu na początku lat 90. starannie dobranej grupy ludzi; ludzi, z którymi Pablo Escobar uważał, że może wywrzeć największy wpływ na negocjacje w sprawie swoich interesów. To szalenie interesujące, ukazuje nam bowiem samego barona narkotykowego, jako cynicznego człowieka bez żadnych granic moralnych czy empatii, którego zachowania implikowane były chęcią przetrwania za wszelką cenę. jakże inny to obraz od tego, który znamy z seriali Netflixa, prawda?

W Podziękowaniach Gabriel Garcia Marquez dziękuje bohaterom i współpracownikom za to, że nie pozwolili, aby ten straszny dramat zaginął, jak wiele innych historii. Pozwolę sobie przytoczyć cytat w tym zakresie:

"Niestety, jest to tylko jeden epizod biblijnego holokaustu, który pochłania Kolumbię od ponad dwudziestu lat. Dedykuję tę książkę im, a także wszystkim Kolumbijczykom - niewinnym i winnym - z nadzieją, że historia, którą opowiada, już nigdy więcej nas nie spotka."

Literatura faktu w wykonaniu Marqueza zaskakuje rzetelnością, widać też brak ferowanych z góry ocen, mimo iz temat który porusza bez wątpienia szokuje. Polecam każdemu, kto chce wiedzieć o świecie…. więcej;-)