O miłości i innych demonach

To nie była pierwsza książka Marqueza, którą przeczytałem - wcześniej przeczytałem “Miłość w czasach zarazy”, kiedy byłem nastolatkiem. Była to dla mnie książka całkowicie surrealistyczna i niepodobna do niczego, z czym miałem do czynienia wcześniej. Nie byłem pewien, czy mi się podobała, ale wiedziałam, że chcę więcej. Byłem nią pochłonięta, opętany, co nie jest dokładnie tym samym doświadczeniem, co "lubienie" powieści, znacie to uczucie, gdy książka zawładnęła waszym życiem i treść w niej ukryta po stokroć ciekawsza się wydaje aniżeli otaczająca was rzeczywistośc?

Następną książką, po którą sięgnąłem, była “Miłość i inne demony”. Mogę śmiało powiedzieć, że czułem się tak samo w przypadku tej powieści, ale z głębszą znajomością, która pozwoliła mi przeżyć ją na głębszym poziomie niż pierwszą lekturę spod znaku kolumbijskiego magika pióra. Czytając jego powieści, mam wrażenie, że jestem zawieszona w przestrzeni, w jakimś świecie, w którym normy, moralność i interpretacja nie mają większego znaczenia. Jest to głęboko urzekające. Realizm magiczny udaje się znakomicie, co rusz zdarzało mi się szeroko otwierać oczy ze zdziwienia. Temat jest dość ciężki, ale nie czułem się przy tej lekturze w najmniejszym stopniu obciążony jej przesłaniem, przeciwnie: świetnie się bawiłem, nawet gdy autor poruszał tematy trudne i uniwersalne jak tytułowa miłość. Proza jest oczywiście wystarczająco piękna, by wywołać taki efekt, choć tu trzeba uczciwie przyznać, że Marquez nie jest autorem uwielbianym na każdej szerokości geograficznej, nie każdy ją “czuje”.

Moim zdaniem “Miłość i inne demony” to książka wspaniała, traktuje o wartościach bliskich każdemu człowiekowi, a sama historia otulona płaszczem demonów, egzorcyzmów i religijnej poprawności znakomicie stanowi tło dla uczuć jakie rodzą się między dwójką bohaterów. Co bardziej wrażliwi czytelnicy pewnie będą wielokrotnie zadziwieni narracją Marqueza, warto jednak cierpliwie przyjrzeć się tej opowieści, nawet jeśli jej epilog nie będzie słodki, “żyli długo i szczęśliwie” to nie w stylu Marqueza;-)

Kim jest dwunastoletnia córka markiza i jego żony Bernardy? Jej włosy nigdy nie były ścinane, a ona sama została obiecana świętym, gdy urodziła się z pępowiną wokół szyi. Została wychowana przez niewolników, biegle włada wieloma językami afrykańskimi i zna doskonale lokalne obyczaje - brzmi abstrakcyjnie? Nie, to realizm magiczny w wykonaniu mistrza pióra!

Nasza bohaterka na początku książki zostaje ugryziona przez wściekłego psa. Mimo że nie wykazuje oznak wścieklizny, poddawana jest wielu metodom "leczenia", które można uznać za tortury z europejskiego punktu widzenia. Dalej zostaje wysłana do klasztoru Santa Clara, aby poddać się egzorcyzmom, na które zmarło wiele osób. Zajmuje się nią ksiądz, ojciec Cayetano, który jest dla niej miły i początkowo uważa, że nie potrzebuje egzorcyzmów. Ojciec Cayetano zakochuje się w Siervie Marii i wyznaje jej miłość; wkrótce zaczyna potajemnie odwiedzać Siervę w jej celi, wspinając się na górę z kanału (który w przyszłości zostanie naprawiony). Wspólnie jedzą, śpią i recytują wiersze, choć nie wydaje się, by byli zaangażowani seksualnie w tą znajomość, ot celowy zabieg autora, który lubuje się w “mgle liter”, czyli pozostawia więcej dla wyobraźni czytelnika.

Później ojciec Cayetano zostaje odesłany do szpitala dla trędowatych, gdzie ma nadzieję zarazić się chorobą, ale to mu się nie udaje. W międzyczasie Sierva Maria zostaje po raz ostatni wezwana na egzorcyzmy i w końcu umiera "z miłości", zastanawiając się, gdzie jest ojciec Cayetan... Po śmierci włosy w magiczny sposób odrastają jej na czaszce.

Pokrótce streściłam książkę, głównie dla tych, którzy nie znają twórczości Marqueza, kto zna bowiem, nie potrzebuje rekomendacji, jest to proza inna niż inne, gdzie magiczne rzeczy dzieją się co rusz, a świat realny wydaje się tylko pretekstem dla przedstawienia przez autora świata za którym tęsknimy;-)

To nie była pierwsza książka Marqueza, którą przeczytałem - wcześniej przeczytałem “Miłość w czasach zarazy”, kiedy byłem nastolatkiem. Była to dla mnie książka całkowicie surrealistyczna i niepodobna do niczego, z czym miałem do czynienia wcześniej. Nie byłem pewien, czy mi się podobała, ale wiedziałam, że chcę więcej. Byłem nią pochłonięta, opętany, co nie jest dokładnie tym samym doświadczeniem, co "lubienie" powieści, znacie to uczucie, gdy książka zawładnęła waszym życiem i treść w niej ukryta po stokroć ciekawsza się wydaje aniżeli otaczająca was rzeczywistośc?

Następną książką, po którą sięgnąłem, była “Miłość i inne demony”. Mogę śmiało powiedzieć, że czułem się tak samo w przypadku tej powieści, ale z głębszą znajomością, która pozwoliła mi przeżyć ją na głębszym poziomie niż pierwszą lekturę spod znaku kolumbijskiego magika pióra. Czytając jego powieści, mam wrażenie, że jestem zawieszona w przestrzeni, w jakimś świecie, w którym normy, moralność i interpretacja nie mają większego znaczenia. Jest to głęboko urzekające. Realizm magiczny udaje się znakomicie, co rusz zdarzało mi się szeroko otwierać oczy ze zdziwienia. Temat jest dość ciężki, ale nie czułem się przy tej lekturze w najmniejszym stopniu obciążony jej przesłaniem, przeciwnie: świetnie się bawiłem, nawet gdy autor poruszał tematy trudne i uniwersalne jak tytułowa miłość. Proza jest oczywiście wystarczająco piękna, by wywołać taki efekt, choć tu trzeba uczciwie przyznać, że Marquez nie jest autorem uwielbianym na każdej szerokości geograficznej, nie każdy ją “czuje”.

Moim zdaniem “Miłość i inne demony” to książka wspaniała, traktuje o wartościach bliskich każdemu człowiekowi, a sama historia otulona płaszczem demonów, egzorcyzmów i religijnej poprawności znakomicie stanowi tło dla uczuć jakie rodzą się między dwójką bohaterów. Co bardziej wrażliwi czytelnicy pewnie będą wielokrotnie zadziwieni narracją Marqueza, warto jednak cierpliwie przyjrzeć się tej opowieści, nawet jeśli jej epilog nie będzie słodki, “żyli długo i szczęśliwie” to nie w stylu Marqueza;-)

Kim jest dwunastoletnia córka markiza i jego żony Bernardy? Jej włosy nigdy nie były ścinane, a ona sama została obiecana świętym, gdy urodziła się z pępowiną wokół szyi. Została wychowana przez niewolników, biegle włada wieloma językami afrykańskimi i zna doskonale lokalne obyczaje - brzmi abstrakcyjnie? Nie, to realizm magiczny w wykonaniu mistrza pióra!

Nasza bohaterka na początku książki zostaje ugryziona przez wściekłego psa. Mimo że nie wykazuje oznak wścieklizny, poddawana jest wielu metodom "leczenia", które można uznać za tortury z europejskiego punktu widzenia. Dalej zostaje wysłana do klasztoru Santa Clara, aby poddać się egzorcyzmom, na które zmarło wiele osób. Zajmuje się nią ksiądz, ojciec Cayetano, który jest dla niej miły i początkowo uważa, że nie potrzebuje egzorcyzmów. Ojciec Cayetano zakochuje się w Siervie Marii i wyznaje jej miłość; wkrótce zaczyna potajemnie odwiedzać Siervę w jej celi, wspinając się na górę z kanału (który w przyszłości zostanie naprawiony). Wspólnie jedzą, śpią i recytują wiersze, choć nie wydaje się, by byli zaangażowani seksualnie w tą znajomość, ot celowy zabieg autora, który lubuje się w “mgle liter”, czyli pozostawia więcej dla wyobraźni czytelnika.

Później ojciec Cayetano zostaje odesłany do szpitala dla trędowatych, gdzie ma nadzieję zarazić się chorobą, ale to mu się nie udaje. W międzyczasie Sierva Maria zostaje po raz ostatni wezwana na egzorcyzmy i w końcu umiera "z miłości", zastanawiając się, gdzie jest ojciec Cayetan... Po śmierci włosy w magiczny sposób odrastają jej na czaszce.

Pokrótce streściłam książkę, głównie dla tych, którzy nie znają twórczości Marqueza, kto zna bowiem, nie potrzebuje rekomendacji, jest to proza inna niż inne, gdzie magiczne rzeczy dzieją się co rusz, a świat realny wydaje się tylko pretekstem dla przedstawienia przez autora świata za którym tęsknimy;-)