Danse Macabre

Stephen King w "Danse Macabre" rozbiera na czynniki pierwsze gatunek horroru, zwracając uwagę na to, jak i dlaczego działa, przy tym nie szczędząc żartów na temat jego oczywistych i humorystycznych niedociągnięć. Jednocześnie powiedziałbym, że "Danse Macabre" stanowi niemalże wgląd w umysł Stephena Kinga - w to jak wyglądało jego dzieciństwo, jakie filmy, programy telewizyjne słuchał. Wiele z jego wspomnień było zabawnych oraz zaskakujących. Książka zawiera również wiele tytułów, zarówno książek, jak i filmów, które kiedyś warto przeczytać/obejrzeć. Zobaczyć wczesny gatunek horroru z jego punktu widzenia i przeczytać/zrozumieć skąd pochodzą niektóre z jego najsłynniejszych dzieł jest wartością tej książki. Sam tytuł nawiązuje do tematyki, ale również do filmu pt. "Macabre", który oglądał w młodym wieku.

Jeśli "Danse Macabre" ma jakąś wadę, to jest nią po prostu aktualność. O ile dyskusje o archetypach nie powinny - z definicji - stać się przestarzałe, to książka o horrorze, która w dużej mierze przemilcza franczyzy z lat 80-tych, 90-tych i 2000-tych (nie wspominając - i jest to wprawdzie podyktowane osobistymi uprzedzeniami - całego medium gier wideo) wydaje się dziś po prostu niekompletna. To w zasadzie wydanie z okazji 20-lecia, a ja z chęcią zobaczyłbym jakąś nową rocznicę z dłuższą dyskusją o tym, jak myślenie Kinga zmieniło się (lub zostało wzmocnione) w następstwie Krzyków, Pił, Działań Paranormalnych i Resident Evils.

Niemniej jednak myślę, że poczytam tę książkę jeszcze kilka razy, bo uważam, że to dobra lektura do tego, aby co jakiś czas do niej powracać.

Stephen King w "Danse Macabre" rozbiera na czynniki pierwsze gatunek horroru, zwracając uwagę na to, jak i dlaczego działa, przy tym nie szczędząc żartów na temat jego oczywistych i humorystycznych niedociągnięć. Jednocześnie powiedziałbym, że "Danse Macabre" stanowi niemalże wgląd w umysł Stephena Kinga - w to jak wyglądało jego dzieciństwo, jakie filmy, programy telewizyjne słuchał. Wiele z jego wspomnień było zabawnych oraz zaskakujących. Książka zawiera również wiele tytułów, zarówno książek, jak i filmów, które kiedyś warto przeczytać/obejrzeć. Zobaczyć wczesny gatunek horroru z jego punktu widzenia i przeczytać/zrozumieć skąd pochodzą niektóre z jego najsłynniejszych dzieł jest wartością tej książki. Sam tytuł nawiązuje do tematyki, ale również do filmu pt. "Macabre", który oglądał w młodym wieku.

Jeśli "Danse Macabre" ma jakąś wadę, to jest nią po prostu aktualność. O ile dyskusje o archetypach nie powinny - z definicji - stać się przestarzałe, to książka o horrorze, która w dużej mierze przemilcza franczyzy z lat 80-tych, 90-tych i 2000-tych (nie wspominając - i jest to wprawdzie podyktowane osobistymi uprzedzeniami - całego medium gier wideo) wydaje się dziś po prostu niekompletna. To w zasadzie wydanie z okazji 20-lecia, a ja z chęcią zobaczyłbym jakąś nową rocznicę z dłuższą dyskusją o tym, jak myślenie Kinga zmieniło się (lub zostało wzmocnione) w następstwie Krzyków, Pił, Działań Paranormalnych i Resident Evils.

Niemniej jednak myślę, że poczytam tę książkę jeszcze kilka razy, bo uważam, że to dobra lektura do tego, aby co jakiś czas do niej powracać.

"Danse Macabre" to pierwsza próba Stephena Kinga w gatunku literatury faktu. Oczywiście jestem jego fanem, kiedy opowiada historie i ukrywa się za fantastycznymi opowieściami. Kiedy nie może się ukryć, jest jeszcze lepszy.

"Danse Macabre" Stephena Kinga to jedna z najbardziej wnikliwych książek, jakie czytałem od dłuższego czasu, szczególnie dlatego, że omawiając gatunek horroru, porusza tak wiele tematów: strach (oczywiście), humor, tematy polityczne i społeczne oraz ich wpływ na rozrywkę i kulturę, młodzież, wyobraźnię i moralność. Ta książka jest uderzająco trafnym studium i polecam ją każdemu, kto jest zainteresowany którymkolwiek z wymienionych przeze mnie tematów.

Większość rozdziałów poświęconych książkom opiera się na notatkach, z których korzystał podczas wykładów na temat literatury nadprzyrodzonej na Uniwersytecie w Maine. Ale chociaż dokonuje rozbioru, zawsze robi to nie tylko uczciwie, ale z poczuciem humoru i głębokim zrozumieniem. Nawet gdy stosuje antytezę Apolla i Dionizosa i brzmi nieco poważniej, zawsze ma to sens i zawsze jest to szczere uznanie dla gatunku, z jego dobrymi i złymi stronami.

Oczywiście, to tylko 1981 rok, a książka ma już 35 lat i jest poważnie przestarzała. Ale szczerze uważam, że ta książka jest równie przyjemna. Jest to kompas dla nowych odkrywców gatunku, który pomoże im odnaleźć prawdziwą północ, gdzie wszystko się zaczęło i jak ewoluowało do końca lat 70-tych.

"Danse Macabre" to pierwsza próba Stephena Kinga w gatunku literatury faktu. Oczywiście jestem jego fanem, kiedy opowiada historie i ukrywa się za fantastycznymi opowieściami. Kiedy nie może się ukryć, jest jeszcze lepszy.

"Danse Macabre" Stephena Kinga to jedna z najbardziej wnikliwych książek, jakie czytałem od dłuższego czasu, szczególnie dlatego, że omawiając gatunek horroru, porusza tak wiele tematów: strach (oczywiście), humor, tematy polityczne i społeczne oraz ich wpływ na rozrywkę i kulturę, młodzież, wyobraźnię i moralność. Ta książka jest uderzająco trafnym studium i polecam ją każdemu, kto jest zainteresowany którymkolwiek z wymienionych przeze mnie tematów.

Większość rozdziałów poświęconych książkom opiera się na notatkach, z których korzystał podczas wykładów na temat literatury nadprzyrodzonej na Uniwersytecie w Maine. Ale chociaż dokonuje rozbioru, zawsze robi to nie tylko uczciwie, ale z poczuciem humoru i głębokim zrozumieniem. Nawet gdy stosuje antytezę Apolla i Dionizosa i brzmi nieco poważniej, zawsze ma to sens i zawsze jest to szczere uznanie dla gatunku, z jego dobrymi i złymi stronami.

Oczywiście, to tylko 1981 rok, a książka ma już 35 lat i jest poważnie przestarzała. Ale szczerze uważam, że ta książka jest równie przyjemna. Jest to kompas dla nowych odkrywców gatunku, który pomoże im odnaleźć prawdziwą północ, gdzie wszystko się zaczęło i jak ewoluowało do końca lat 70-tych.