Czarne kamienie. Księga 7. Przymierze ciemności

Niewielu autorów potrafi wywołać we mnie taki specyficzny dreszczyk podniecenia, gdy sięgam po jedną z ich książek, ale Anne Bishop z cyklem „Czarne kamienie” na pewno tak! „Przymierze ciemności” jest świetną mieszkanką wcześniejszych powieści z sagi, jak również dodaje kilka nowych, interesujących postaci. Po raz kolejny Bishop dostarcza porywającą, bujną, zmysłową powieść pełną złożonych, wciągających postaci, zdrowej dawki humoru i tego fascynującego, wspaniałego systemu magii, który tak dobrze funkcjonował w jej poprzednich książkach

Miałem pewne problemy z Theranem Szarym, potomkiem Jareda i Lii. Przez większość książki nie jest on zbyt sympatyczną postacią, natomiast Królowa, jak dla mnie, od razu dała się polubić. Na pewno po części dlatego, że to bardzo "zwykła" dziewczyna w porównaniu do wszystkich pełnych przepychu postaci, które zwykle występują w historiach Bishop. Fajnie było obserwować rozwój jej postaci i widzieć, jak Theran przemienia się w mniej irytującego gbura.

Dwa skrajnie różne światy - ten jaśniejszy i ciemniejszy - zostały połączone tak doskonale, że nie mam żadnych zastrzeżeń poza tym, że chciałbym, aby książka była dłuższa. Podkreślając różnice między nowymi i starymi postaciami, pani Bishop była w stanie zaspokoić tęsknotę za powrotem do "starej krwi", ale jednocześnie kontynuować opowieść o świecie, który wciąż się leczy.

Spotkałem się z opinią, że „Przymierze ciemności jest jedną z najsłabszych książek w serii, ale teraz, gdy skończyłem czytać, nie mogę się z taką tezą zgodzić. Historia Cassidy jest bardzo dobra, a zarówno do Cassie, Therana i Graya dołącza szereg nowych, niesamowitych postaci, takich jak Ranon czy Shira. Jednak przyznaję, że jestem po stronie Therana, jeśli chodzi o Vae. Skeltit jest denerwujący! Zdecydowanie uważam, że fanom trylogii „Czarnych Kamieni” spodoba się również ta powieść. Myślę, że jest to dobre uzupełnienie serii. Posiadanie „Niewidzialnego pierścienia” na pewno pomoże ze względu na częste nawiązania do bohaterów, ale nie sądzę, że jest to konieczne do zrozumienia „Przymierza ciemności”.

Historia w „Przymierzu ciemności” jest poza wszystkim dość wzruszająca. Opowiada o zwykłej dziewczynie, która robi to, co trzeba w czasach, gdy tak wiele rzeczy wydaje się nam nie do osiągnięcia. Uwielbiam tę książkę i chętnie przeczytam ją ponownie, siedząc na kanapie w deszczowy dzień lub na ławce w słońcu. To lektura na każdą pogodę. Taka, która sprawia, że czujesz się lepiej.

„Przymierze ciemności” to kolejna książka osadzona w świecie Czarnych kamieni, który Anne Bishop rozsławiła oryginalną trylogią „Córka Krwawych”, „Dziedziczka Cieni” i „Królowa Ciemności”. Fabuła w tej książce rozgrywa się dwa lata po wydarzeniach zrelacjonowanych w ostatniej książce trylogii i również nawiązuje do “Niewidzialnego pierścienia”, ponieważ bohaterowie rodziny Grayhaven są potomkami Jareda i Lii, bohaterów tamtej książki.

Powieść w świecie Czarnych Klejnotów. „Przymierze ciemności” rozgrywa się w Dena Nehele w królestwie Terreille po Burzy Czarownic, która oczyściła królestwa. Dena Nehele jest w złym stanie, to kraina rozpaczliwie potrzebująca Królowej, ale nie ma żadnej, której ludzie zaufają lub która wyjdzie z ukrycia. Theran Szary, coraz bardziej zaniepokojony tymi wszystkimi problemami, postanawia zwrócić się do Daemona, by ten pomógł mu znaleźć Królową. Za sugestią Jaenelle, to Cassidy, królowa wcześniej odrzucona przez swój dwór, zwraca się do Deny Nehele z prośbą o obsadzenie stanowiska, gotowa stawić czoła wszystkim trudnościom.

Każda nowa książka osadzona w tym świecie stworzonym przez Anne Bishop jest jak ponowne spotkanie ze starymi przyjaciółmi. „Przymierze ciemności” to nie wyjątek, gdyż po raz kolejny dołączają do nas Saetan i jego synowie Daemon i Lucivar, a także Jaenelle. Adaptacja Cassidy na nowym dworze i wszystkie wyzwania, jakie ją spotkają, przeplatają się z codziennym życiem znanych nam już bohaterów, ze szczególnym uwzględnieniem wspomnień z przeszłości, które nadal dręczą Daemona i Saetana, którzy w tej książce stawiają jeszcze kilka kroków w kierunku wyzdrowienia.

Uwielbiam ten świat, tych bohaterów i styl pisania Anne Bishop - zawsze pełne humoru, zmysłowości i, gdy trzeba, brutalności. Podoba mi się sposób, w jaki Bishop eksploruje nowe postacie i historie w świecie, który fani tak bardzo uwielbiają, nie porzucając przy tym starych bohaterów, których wszyscy kochamy. „Przymierze ciemności” to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów autorki!