Chłopak z Warszawy

Opowieść o Polsce z czasów tuż przed II wojną światową i w trakcie jej trwania, widziana z perspektywy młodego człowieka, jest niezwykle fascynująca. Andrzej Borowiec, mając na sobie aksamitny smoking i dwa lewe buty, w barwny sposób opisuje swoją drogę do niemieckiego obozu jenieckiego jesienią 1944 roku. Zaledwie trzy tygodnie przed tym wydarzeniem doznał dwóch ran w walce, które opatrzył mu brytyjski lekarz, również jeniec.Mając zaledwie szesnaście lat, Andrzej przetrwał powstanie warszawskie. Ubrany w zdobyczny mundur SS, przez dwa długie miesiące uczestniczył w zaciętych i krwawych starciach ulicznych w Warszawie jako członek Batalionu Zośka. Jego wspomnienia sięgają także koszmaru kanałów, przez które musiał przejść.Relacje Andrzeja Borowca nie ograniczają się jedynie do opisów powstania. Urodzony w 1928 roku, jako syn pułkownika Wojska Polskiego, opowiada także o kolorowym dzieciństwie w latach trzydziestych, pierwszych dniach wojny podczas oblężenia Lwowa, swojej działalności w konspiracji oraz udziale w powstaniu. Po wojnie przez krótki czas działał jako tajny emisariusz.Książka pozwala nam z bliska przeżyć historię wraz z autorem, doświadczając zarówno smaków zwycięstw, jak i goryczy porażek. „Chłopak z Warszawy” to niezrównana narracja o przetrwaniu i buncie w jednym z najbardziej dramatycznych momentów II wojny światowej, przedstawiona przez jednego z nielicznych żyjących jeszcze weteranów tego heroicznego czasu. Andrzej Borowiec dedykuje swoje dzieło wszystkim młodym bojownikom z Warszawy, a zwłaszcza tym, którzy nigdy nie mieli szansy dorosnąć.