Błękitny labirynt

Błękitny labirynt, czternasta przygoda z serii Pendergast to szalone wzloty i upadki - zarówno na poziomie śledczym, jak i emocjonalnym. Już sam początek pokazuje to dobitnie, bo gdy pewnego wieczoru Constance otwiera drzwi, zaskakującym gościem okazuje się martwy syn Pendergasta - Alban, zamordowany i celowo pozostawiony na progu ojca. I właśnie pytanie „dlaczego?” doprowadza w końcu samego Pendergasta na skraj niezrozumiałości, bo w tej książce nic nie jest tym, czym wydaje się na pierwszy rzut oka, i to mi się szalenie podobało.

Ze względu na komplikacje, w tej książce Pendergast różnił się od typowego Pendergasta i skończyło się na tym, że od pewnego momentu przewodzącą rolę głównej bohaterki przejęła Constance, co jak dla mnie odebrało nieco pikanterii Błękitnemu Labiryntowi. Jednakże wcale nie mam na myśli, że postać Constance była do niczego. W gruncie rzeczy polubiłam ją. Może i ma naiwny i anielski wygląd, ale kiedy chce być zła, to lepiej się od niej odsunąć. „Błękitny labirynt” to również ponowny występ znanej już z poprzednich części bohaterki. Chodzi oczywiście o kustosz Muzeum Historii Naturalnej - Margo Green. Chociaż wiedziałam, że już się gdzieś przewinęła, to nie pamiętałam prawie nic o poprzednich wydarzeniach i jej udziale. Trochę czasu minęło odkąd ostatni raz miałam styczność z Prestonem i Childem. Jej udział też określam na plus.

Książki z serii „Pendergast” gwarantują dobrą rozrywkę, szybkie tempo akcji i niezwykle wciągającą lekturę. To thrillery ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami, i jako takie muszą być postrzegane i akceptowane. Nie mylmy ich z powieściami kryminalnymi. Być może żadna z powieści Prestona i Childa nie osiąga nieziemskiego poziomu, ale myślę, że jak dotąd wszystkie prezentowały dobry poziom. Najlepsza część moim zdaniem to „Relikt” ze względu na oryginalność i dodatki fantastyki. 

Podoba mi się sposób, w jaki tajemnica jest rozwikłana poprzez pozostawianie małych wskazówek tak, że to czytelnik próbuje ją rozwiązać raz za razem wpadając w pułapkę tak jak główny bohater. Rozumiem przez to, że Błękitny labirynt bawi się umysłem czytelnika i za każdym razem, gdy wydaje się, że naszemu bohaterowi uda się rozwiązać zagadkę, pojawiają się nowe tajemnice i musi on zaczynać wszystko od nowa. Kolejnym pozytywnym punktem powieści jest ewolucja bohaterów w nieoczekiwany sposób. Na początku dwie męskie postacie, Pendergast i D'Agosta, wydają się mieć sytuację pod kontrolą, są silne i zdecydowane; podczas gdy kobiece postacie, Constance Green i Margot Green, są delikatne, niezdecydowane i potrzebują ochrony. Stereotypy te zmieniają się stopniowo, gdy męscy bohaterowie okazują się nie tak silni, do tego stopnia, że życie bohatera będzie zależało od odwagi, jaką wykażą się kobiety w powieści. Stara się również pokazać, że ludzie mogą zmienić swój charakter poprzez postać Albana. Można by wręcz powiedzieć, że morał powieści jest taki, że wszyscy możemy się zmieniać i ewoluować.

Świetnie się bawiłam i nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kolejne książki.

„Błękitny labirynt”, autorstwa Douglasa Prestona i Lincolna Childa to czternasta powieść z cyklu o agencie FBI Aloysiusie Pendergascie. Nie mogła rozpocząć się od większej intrygi: ktoś zostawił na jego progu martwego, związanego syna. Rozpoczyna się diabelnie ekscytująca, intrygująca i szybka powieść. Śledztwo policji, z którą Pendergast początkowo nie chce współpracować, odkrywa coś strasznego z przeszłości. Rola Constance Greene, podopiecznej Pendergasta, nabiera w tej powieści niemal pierwszoplanowej roli. Odkrywamy silną i odważną kobietę, która stawia czoła poważnym niebezpiecznym sytuacjom. Wystarczy powiedzieć, że była to historia z wieloma możliwościami, wieloma ślepymi zaułkami, wieloma drogami do zgubienia się (stąd labirynt, jak sądzę) i kilkoma bardzo zdeterminowanymi kobietami dokonującymi heroicznych czynów, zarówno w sferze umysłowej, jak i fizycznej. Uwielbiam Pendergasta i jego sposób rozwikływania problemów. Bardzo przypomina mi on Sherlocka Homesa. Lubię Constance i jej dziwną historię oraz oddanie Pendergastowi. Uwielbiałam wszystkie szczegółowe opisy układu i zawartości piwnic i podpiwniczeń Prendergasta. Podoba mi się niekonwencjonalne wykorzystanie medycznych i naukowych komplikacji i zagadek. Uważam „Błękitny labirynt” za jedną z lepszych książek Douglasa Prestona i Lincolna Childa, a przeczytałem wszystkie, począwszy od „Reliktu”. Zdecydowanie muszę przyznać, że „Błękitny labirynt” zawiera najprzyjemniejszy czarny humor, jaki czytałem od bardzo dawna. Czy to sceny z Margo i Sladem w muzeum, czy to pościg między Constance i złymi facetami w muzeum, ale też inne, bardzo mnie bawiły. „Błękitny labirynt” był tak przyjemny do czytania i bardziej jak pierwsze książki w serii. Przypomniało mi to, dlaczego stałem się taką fanem zarówno Pendergasta, jak i autorów. Fakt, że książka przypomina „Gabinet osobliwości” to tylko kolejny z plusów.

Większość fanów Pendergasta pokocha tę książkę. Jeśli nigdy nie czytaliście żadnych książek z tej serii, możecie zacząć od „Błękitnego Labiryntu”. Ogólnie rzecz biorąc, każdy może podnieść tę książkę i zacząć czytać wspaniałą serię.