Adrian Mole. Szczere wyznania

Jeszcze niedawno Adrian był znany z pisania wierszy o tuńczykach, ale sporo się zmieniło. Dorósł i zamiast być niedocenianym młodym poetą, stał się dojrzałym i nadal niedocenianym poetą. Mimo tej zmiany, jego życie intelektualne pozostało niemal takie samo. Patrzy na tych o węższym horyzoncie z wyższością, nazywa się nihilistycznym egzystencjalistą i nosi jedną białą skarpetkę jako symbol czystości wewnętrznej, a czarną jako oznakę zła, które w nim tkwi.Jego praca nie daje mu spełnienia, a rodzina wywołuje u niego tradycyjną już depresję. Matka wdaje się w romans z podejrzanym mężczyzną i grozi, że zniknie z nim do Amazonii, podczas gdy jego siostra obdarza większą miłością psa niż brata. Jakby tego było mało, Pandora znowu testuje jego uczucia. Adrian miał inną wizję dorosłości, ale przynajmniej teraz może bez skrępowania mówić o swoich zainteresowaniach, które w głównej mierze dotyczą, rzecz jasna, seksu.