Korona w mroku. Szklany tron. Tom 2

Ta część sagi nie zawodzi w najmniejszym stopniu, może dotrzymać kroku nawet pierwszej części w stu procentach! Mnie osobiście od razu wciągnął ten świat i to było po prostu genialne. Bardzo łatwo było się w nią wczuć i od razu polubiłam bohaterów. Było to dla mnie przez cały czas ekscytujące doświadczenie śledzić ich losy!

Bohaterów poznałam bardzo dobrze w pierwszym tomie, ale tutaj dają z siebie jeszcze więcej. Dowiadujemy się jeszcze więcej o ich życiu. Szczególnie podoba mi się rozwój trzech bohaterów: Chaola, Doriana i Celaeny, a także to, jak rozwijają się więzi przyjaźni między nimi. Przyjęłam ich wszystkich do swojego serca, wraz z ich wadami i zaletami, i myślę, że można dobrze zrozumieć ich postępowanie.
Celaena staje się coraz silniejsza, a także musi znieść w tym tomie wiele, co sprawiłoby, że już dawno bym się załamała. Zauważasz, że działa bardzo spontanicznie i pod wpływem chwili. Co stawia ją w wielu nierozważnych sytuacjach. Bardzo dobrze ukrywa swoje emocje, ale pozwala niektórym ludziom przejrzeć jej "maskę", zobaczyć tę bardziej wrażliwą stronę osobowości. Bardzo lubię Chaola czytałam, że wiele osób się do niego nie przekonuje.... dlaczego? W tym tomie nie podobały mi się niektóre z jego działań, ale mimo to potrafiłam zrozumieć, dlaczego postępował tak, a nie inaczej. Chce zachować swój honor, lojalność i pozycję. Dorian jest skarbem, podobnie jak Nehemiah. To wszystko, co mogę powiedzieć. A Fleetfoota chciałabym mieć jako psa, taki słodziak!

Co mogę powiedzieć? Pokocham KAŻDĄ książkę Pani Mass i mimo, że to dopiero 2 część tej serii, przygarnęłam do swojego serca Celaenę, Doriana, Chaola, Nehemiasza, Fleetfoota, czuje ze sie zaprzyjaznimy na lata! Po raz kolejny mnie powaliła, tak bardzo mogłam się we wszystko wczuć i również w tej części było tyle zaskakujących zwrotów akcji, ponadto potrafiła doprowadzić mnie do płaczu i zdradziła wiele tajemnic o samych bohaterach.... niektóre były straszne i niepokojące, jak nadejście Buki w Muminkach, czujecie intuicyjnie, ze nadchodzi burza z grzmotami.

Ten tom zdecydowanie mógł dotrzymać kroku pierwszemu swoją wartką akcja i już widzę, jak bardzo książki się rozwijają i zdaja się fantastycznie ze sobą uzupełniać, cecha dobrej kontynuacji. Mimo, że książka jest napisana w 3 osobie, a więc są pewne zmiany punktu widzenia, to nie miałam już z tym problemów, tak jak w pierwszym tomie, gdzie musiałam się najpierw przyzwyczaić.... Mówią, że człowiek jest w stanie wyrobić w sobie dowolny nawyk w ciągu 21 dni. Potrzebowałam mniej, aby styl pisania tej serii mnie zachwycił bez pamięci;-)

Drugi tom serii „Szklany tron” zaskakuje. Wydarzenia przerażają Celeanę, osoby wokół niej oraz zapierają dech w piersi czytelnika, który pożera rozdział za rozdziałem, zapominając o upływie czasu.

Kluczowe są dwa pytania: Kogo stracimy? Kogo zyskamy?

W zamku nie jest nudno. Jest wręcz niebezpiecznie. Aura wrogości i dalszych tajemnic nie opada. Prześlizgując się przez zakamarki budowli można doświadczyć wiele, co zaciekawia i wyniszcza, bo nie wiemy, czy ciemność nie pochłonie Celeany a wraz z nią – nas.
Dziwne znaki, wybrakowane książki i noce w bibliotece. A to wszystko po to, by w końcu natrafić na jakiś ślad bądź poszlakę…

Do Celeany dochodzą plotki, że Królowa Terrasenu Aelin żyje i jest gotowa walczyć o swą dawną ojczyznę.

Koniec książki jest mocno zaskakujący, pozostawiający chrapkę na kolejne strony, których już brakuje. Kończąc tę część książki Maas dalej podsyca głód czytelnika, ciekawość i obawy, jak będzie dalej wyglądać Erilea.

Sarah J. Maas podniosła poprzeczkę w drugiej książce swojej "Serii Szklany tron" Przysięgam, że w porównaniu do pierwszej książki ta naprawdę była pełna akcji i napięcia lektura! =) Mnóstwo niesamowitych scen walki i niezliczone odkrycia w całej książce już wystarczyły, żeby zakręciło mi się w głowie! Plus Celaena w końcu żyje zgodnie ze swoją reputacją jako najlepszy zabójca Adarlanu i faktycznie zabija ludzi, co było niesamowite i mimowolnie sprawiło, że kocham ją jeszcze bardziej! *lol*
Tak, Sarah potrafi pisać, a jej sceny akcji zawsze trzymały mnie na krawędzi mojego siedzenia. Raz czy dwa byłam nawet bliska spadnięcia z krzesła, ale to już inna sprawa na inny dzień! ;-P

Na razie musicie wiedzieć tylko tyle, że "Korona w mroku" była świetną lekturą i że potrafiła trzymać mnie w napięciu przez niemal wszystkie strony tej powieści, a biorąc pod uwagę ile książek już przeczytałam, to z pewnością mówi samo za siebie ;-)
Celaena Sardothien zyskała tytuł osobistej zabójczyni króla, od tego czasu jej zadaniem jest pozbycie się jego wrogów i innych podejrzanych elementów, których intencja jest wprowadzić zamęt i chaos do królestwa. Z wielu swoich wypraw przynosi trofea w postaci odciętych głów, pierścieni wciąż przyczepionych do palców u dłoni Jednak nie darząc króla miłością, pomaga jego wrogom w ucieczce i pozoruje ich śmierć. Problem w tym, że jest w tym zbyt dobra i nawet jej najbliżsi przyjaciele i najwięksi zwolennicy uważają, że całkowicie przeszła na ciemną stronę. Wtedy dostaje do zrealizowania cel, który wymagać będzie od niej zmierzenia się ze swoja przeszłością!

Jestem fanką stylu pisania autorki... Ta fantastyka staje się coraz lepsza, a dzięki misternie utkanej fabule, która prowadzi do szokujących prawd, ta książka nie jest w żaden sposób przewidywalna. Ogólnie rzecz biorąc, ta książka przynosi tak wiele emocji, począwszy od złej woli, straty, która cię zdruzgocze, romansu, który sprawi, że będziesz szczęśliwy i pozwoli Ci odkryć inspirujące momenty dla Twojej wyobraźni. Gorąco polecam miłośnikom "Szklanego tronu", ale jeszcze bardziej tym, którzy być może nie do końca poczuli chemie z postaciami z poprzednich części lub czuli, że "Szklany tron" był trochę powolny w swoim tempie do tej pory. Polecam! Nie mogę dać mniej niż 5 gwiazdek.

Ta część sagi nie zawodzi w najmniejszym stopniu, może dotrzymać kroku nawet pierwszej części w stu procentach! Mnie osobiście od razu wciągnął ten świat i to było po prostu genialne. Bardzo łatwo było się w nią wczuć i od razu polubiłam bohaterów. Było to dla mnie przez cały czas ekscytujące doświadczenie śledzić ich losy!

Bohaterów poznałam bardzo dobrze w pierwszym tomie, ale tutaj dają z siebie jeszcze więcej. Dowiadujemy się jeszcze więcej o ich życiu. Szczególnie podoba mi się rozwój trzech bohaterów: Chaola, Doriana i Celaeny, a także to, jak rozwijają się więzi przyjaźni między nimi. Przyjęłam ich wszystkich do swojego serca, wraz z ich wadami i zaletami, i myślę, że można dobrze zrozumieć ich postępowanie.
Celaena staje się coraz silniejsza, a także musi znieść w tym tomie wiele, co sprawiłoby, że już dawno bym się załamała. Zauważasz, że działa bardzo spontanicznie i pod wpływem chwili. Co stawia ją w wielu nierozważnych sytuacjach. Bardzo dobrze ukrywa swoje emocje, ale pozwala niektórym ludziom przejrzeć jej "maskę", zobaczyć tę bardziej wrażliwą stronę osobowości. Bardzo lubię Chaola czytałam, że wiele osób się do niego nie przekonuje.... dlaczego? W tym tomie nie podobały mi się niektóre z jego działań, ale mimo to potrafiłam zrozumieć, dlaczego postępował tak, a nie inaczej. Chce zachować swój honor, lojalność i pozycję. Dorian jest skarbem, podobnie jak Nehemiah. To wszystko, co mogę powiedzieć. A Fleetfoota chciałabym mieć jako psa, taki słodziak!

Co mogę powiedzieć? Pokocham KAŻDĄ książkę Pani Mass i mimo, że to dopiero 2 część tej serii, przygarnęłam do swojego serca Celaenę, Doriana, Chaola, Nehemiasza, Fleetfoota, czuje ze sie zaprzyjaznimy na lata! Po raz kolejny mnie powaliła, tak bardzo mogłam się we wszystko wczuć i również w tej części było tyle zaskakujących zwrotów akcji, ponadto potrafiła doprowadzić mnie do płaczu i zdradziła wiele tajemnic o samych bohaterach.... niektóre były straszne i niepokojące, jak nadejście Buki w Muminkach, czujecie intuicyjnie, ze nadchodzi burza z grzmotami.

Ten tom zdecydowanie mógł dotrzymać kroku pierwszemu swoją wartką akcja i już widzę, jak bardzo książki się rozwijają i zdaja się fantastycznie ze sobą uzupełniać, cecha dobrej kontynuacji. Mimo, że książka jest napisana w 3 osobie, a więc są pewne zmiany punktu widzenia, to nie miałam już z tym problemów, tak jak w pierwszym tomie, gdzie musiałam się najpierw przyzwyczaić.... Mówią, że człowiek jest w stanie wyrobić w sobie dowolny nawyk w ciągu 21 dni. Potrzebowałam mniej, aby styl pisania tej serii mnie zachwycił bez pamięci;-)