Kod Kathariny. William Wisting. Tom 12

Zawsze ogromnie podziwiałem Jørna Liera Horsta i jego serię o Williamie Wistingu. Wisting, norweski detektyw z wydziału zabójstw, nadaje tempo swoim dochodzeniom, a jednocześnie zawsze wydobywa z nich to, co jest potrzebne w odpowiednim momencie, aby rozwiązać sprawę i postawić sprawcę przed sądem. Są jednak sprawy, które umykają mu przez palce, jak na przykład sprawa Kathariny Haugen poruszona w dwunastej części z serii pod tytułem "Kod Kathariny".

Wistingowi nigdy nie udało się jej rozwiązać, ale co roku w rocznicę jej zniknięcia wyciąga akta sprawy. Teraz, po dwudziestu czterech latach, Wisting przechodzi przez tę samą rutynę: bada notatki ze sprawy, zdjęcia i próbuje złamać kod, który zostawiła na swoim stole przed zniknięciem. Częścią corocznego procesu jest też odwiedzanie jej męża, Martina. Jednak Martina nigdzie nie ma, gdy Wisting odwiedza go w tym roku.

Kiedy detektyw z Kripos (krajowej policji norweskiej), składa Wistingowi wizytę, ma do przekazania coś ciekawego. Kolejna tajemnicza dawna sprawa, zaginięcie nastolatki Nadii Krogh sprzed wielu lat została wznowiona. Ponowna ocena listu z żądaniem okupu pozostawionego przez jej pozornych porywaczy pokazuje odciski palców należące do Martina Haugena. Czy może być tu jakiś związek między tymi sprawami?

Córka Wistinga, Line, nie może się doczekać powrotu do pracy dziennikarskiej, gdyż urlop macierzyński trochę jej się dłuży. Wraz z powrotem sprawy Krogh, Line rozpoczyna podcast związany z tą zbrodnią, starając się wydobyć nowe szczegóły na światło dzienne, które mogłyby przyspieszyć rozwój sprawy. Policjant z Kripos chce poddać obserwacji Martina Haugena.

William Wisting pomaga wydobyć informacje od człowieka, którego poznał w ciągu ostatnich dwóch dekad, w nadziei na rozwiązanie obu spraw. Jednak nic nie jest tak proste, jak się wydaje i Wisting będzie musiał znaleźć sposób na wywabienie mordercy. 

“Kod Katriny” to moim zdaniem dowód na mistrzowskie rozwinięcie twórczości Horsta. Ta seria staje się coraz bardziej interesująca. Fani zobaczą w tej części Williama Wistinga zupełnie w nowym świetle. Lektura obowiązkowa dla fanów tego bohatera i tych, którzy uwielbiają dobre skandynawskie policyjne kryminały w stylu "noir"!

Jørn Lier Horst to jeden z najlepszych skandynawskich pisarzy kryminałów policyjnych skupiających się na procedurach, których miałem przyjemność czytać. Jego historie mają dobre tempo dodając przy tym cudownie barwne postaci i mocne wątki. Jako protagonista, William Wisting okazuje się być zarówno sympatyczny, jak i skuteczny w swojej pracy. Ciężko pracuje, aby umieścić swoją pracę na pierwszym miejscu w swoim życiu, oddzielając przeszłość, której nie można już zmienić, od teraźniejszości. Rozwój Wistinga polega na ściganiu zabójców, którzy czają się w cieniu, a także na życiu osobistym, jako dziadek i pomoc w opiece nad dzieckiem swojej córki, Line. Inni bohaterowie tej historii znajdują sposób, by odcisnąć swoje piętno na historii, zapewniając czytelnikowi doskonałą rozrywkę. Można o nich powiedzieć wiele, gdyż kształtują całą serię. Nowe pomysły pompowane do starych spraw wraz z mocnym i wymagającym podejściem Wistinga mogą tylko pomóc sprawom poruszać się skutecznie. Nie mogę się doczekać, aby zobaczyć, co Horst ma do zaoferowania i jak te nowe twarze zmienią dynamikę w tej serii.

Historia tutaj przedstawiona nie jest w żaden sposób wyjątkowa, ale sprawdza się bardzo dobrze. Patrząc w przeszłość, Wisting jest zmuszony pogodzić się z ograniczeniami swoich zdolności detektywistycznych w sprawie, która go zaskoczyła. Nawet ze świeżym spojrzeniem, czasami istnieją granice tego, co można osiągnąć, dopóki jakaś iskra z zewnątrz nie zapali całego śledztwa na nowo. Z nowymi ścieżkami i potencjalnie nowymi podejściami do starych spraw, Wisting i reszta grupy mogą odzyskać kontrolę i rozwiązać wszystkie nierozwiązane dotąd sprawy.

Dzięki mieszance krótszych i dłuższych rozdziałów, Horst wciąga czytelnika w historię, a następnie wciąga go mocniej, gdy tempo wzrasta, zmierzając do szybkiego finału, gdzie wszystko zostaje ujawnione.

Brawo, panie Horst, za kolejną wspaniałą powieść. Jestem podekscytowany tym, dokąd zabierze Pan swoich czytelników i mam nadzieję, że uda się Panu zwabić nowych fanów do tej długo rozwijającej się serii.

Wykreowany przez Jørna Liera Horsta śledczy William Wisting jest właściwie bardzo znaną postacią w gatunku kryminalnym i przed książką "Kod Kathariny" polował już na przestępców w sumie w jedenastu książkach.

Inspektor William Wisting jest już po pięćdziesiątce i jest doświadczonym śledczym, ale jedna bardzo szczególna sprawa wciąż nie daje mu spokoju - zaginięcie Kathariny Haugen. Mijają właśnie 24 lata od czasu, gdy kobieta zniknęła bez śladu, pozostawiając w domu, w którym mieszkała wraz z mężem Martinem, jedynie dziwną notatkę z kodem numerycznym. To, czy urodzona w Austrii kobieta potajemnie rozpoczęła gdzieś nowe życie, popełniła samobójstwo, czy może nawet padła ofiarą brutalnej zbrodni, nie zostało jeszcze rozwiązane po ponad dwóch dekadach od jej zniknięcia.

Z biegiem lat Wisting uczynił z tego rytuał, by co roku w rocznicę zaginięcia Kathariny Haugen przeglądać stare akta sprawy i składać wizytę jej mężowi - z którym w międzyczasie nawiązał niemal przyjacielskie stosunki. Jednak w dniu, w którym przypada 24. rocznica, w sprawie nagle pojawia się nowy ruch: śledczy z Oslo udaje się na komisariat Wistinga w Larviku z nowymi tropami - a Martin Haugen znika bez wieści…

W dzisiejszych czasach, gdy powieści kryminalne i sensacyjne zdają się prześcigać się w coraz bardziej makabrycznych zbrodniach, bardziej skomplikowanych postaciach śledczych z połamanymi życziorysami czy mroczniejszych historiach, powieść kryminalna Jørna Liera Horsta wydaje się wręcz staroświecko niespektakularna. Zaczyna się to już u jego protagonisty Williama Wistinga: wprawdzie i on musi opłakiwać zdecydowanie zbyt wczesną śmierć żony, ale w serii to wydarzenie wydaje się mieć miejsce już jakiś czas temu, więc w międzyczasie zbudował on pozornie dobrze funkcjonujące i harmonijne życie rodzinne ze swoją samotną córką Line i jej małym dzieckiem - zupełnie bez tak często spotykanych dramatów. Line Wisting, jako dziennikarka, również odgrywa ważną rolę w tej historii, a ojciec i córka prezentują się jako bardzo sympatyczni, sumienni i spokojni bohaterowie.

Sprawa również rozwija się bardzo spokojnie i z rozmysłem, ale punktuje od początku wyjątkową fascynacją i szybko tworzy pewną siłę przyciągania. Autor stopniowo odsłania szczególne cechy sprawy zaginięcia i w pasjonujący sposób łączy je z nowymi wydarzeniami. Ciekawe są też odmienne metody prowadzenia śledztwa: o ile Wisting polega bardziej na klasycznych umiejętnie przeprowadzonych przesłuchaniach i dokładnych badaniach, o tyle Line jest nieco bardziej zuchwała. Oba podejścia bardzo dobrze się uzupełniają.

Wisting pozostaje wierny sobie przez cała serię. Bezpretensjonalny i prawdziwy, nie jest superbohaterem, ale współpracuje z kolegami w zespole, a także ujawnia dramatyczne słabości podczas opieki nad wnuczką. Człowieczeństwo, które się w nim ujawnia, jest też tym, co go napędza, chce sprawiedliwości dla pogrążonych w żałobie i zrozumienia, co tak bardzo kieruje mordercą, by odebrać życie drugiemu człowiekowi. Zwłaszcza jego życie prywatne, które po raz kolejny jest bezpośrednio związane z wykonywanym zawodem, sprawia, że wydaje się on autentyczny i odświeżająco normalny. Pod tym względem jest to typowa nordycka powieść kryminalna noir, brakuje jej jednak ponurych, wręcz depresyjnych aspektów, odnoszących się do moralnego i społecznego rozkładu, co wyraźnie wyróżnia Jørna Liera Horsta na tle innych skandynawskich powieści kryminalnych.

Minimalizm Jørna Liera Horsta sprawdza się jednak w sumie znakomicie, dzięki czemu "Kod Kathariny" porusza się gdzieś pomiędzy thrillerem śledczym a małą historią obyczajową i udowadnia, że można też napisać świetny thriller z sympatycznymi i "bezproblemowymi" bohaterami, dobrą historią i prawie bez przemocy, który porywa od pierwszej do ostatniej strony. Polecam.