Klątwy i pierniczki. Opowiadania ze świata Thornu

Pierwsze opowiadanie było naprawdę dobre. Cieszę się, że pojawił się Roman bo jest to jeden z moich ulubionych bohaterów, a tutaj po raz kolejny widzimy go z Dorą, co zawsze skutkuje zabawnymi scenami.

Listopadowe dzieci jak dla mnie jedno z najlepszych opowiadań. Mroczne duszne a jednocześnie melancholijne i po prostu smutne. Opowiadanie trzecie jak dla mnie jedno ze słabszych, wciąż dobre ale nic niezwykłego.

Klątwa Hexenwaldu to moje ulubione. Pełnego magii, coś nowego bo jednak las, który sam działa i wymierza sprawiedliwość, a jednocześnie smutne. Miało w sobie coś baśniowego, chętnie przeczytała bym coś jeszcze w tym klimacie.

Kolejne dwa opowiadania fajne, zabawne bardzo szybko się je czytało i przyjemnie. O miodożerach chętnie poczytałam bym coś więcej bo bardzo polubiłam tych bohaterów a z Dorą dopełniają się idealnie.

Opowiadanie o fryzjerce było pełne napięcia, chociaż domyśliłam się, że nie będzie tam happy endu to ten wątek z sąsiadką jakoś złapał mnie za serce. Bardzo mi się podobało.

Sezon na nowożeńców to ostatnie opowiadanie i też jest jednym z moich ulubionych. Miron bawił się tam aż za dobrze, ale nie ma co się dziwić. Trzymało w napięciu a jednocześnie było dość komiczne patrząc na scenerie i ogólną radość diabła. Bardzo polecam ten zbiór opowiadań.