Kaznodzieja

Kolejny świetny kryminał królowej nordic noir - kryminał autorki nazywanej szwedzką Agatą Christie - wcale mnie to nie dziwi. Opisywany przeze mnie "Kaznodzieja" to egzemplarz wydany w roku 2020 przez wydawnictwo Czarna Owca, które jeszcze nie zawiodło mnie swoimi produktami. "Kaznodzieję" można bez problemu czytać jako samodzielną książkę, jednakże należy do sagi o miasteczku Fjallbaca, położonym na zachodnim wybrzeżu Szwecji, gdzie mieszkają bohaterowie tej książki.

Akcja książki skupia się na pokręconej, skłóconej rodzinie Hultów, potomkach nieżyjącego już kaznodziei Ephraima, który przekazał swoje niezwyczajne zdolności dwóm synom. Członkowie rodziny to zarówno bogaty księgowy mieszkający w wielkiej willi, jak i zdecydowanie zbyt gruba kobieta z dwoma synami, którzy żyją z kradzieży. W Wąwozie Królewskim zostaje znalezione ciało młodej zaginionej kobiety, a pod ciałem dwa szkielety kobiet zaginionych ponad dwadzieścia lat temu. Ciekawość budzi fakt, że wszystkie trzy ciała były potraktowane w dokładnie ten sam sposób, a dramaturgię wzmacnia zaginięcie kolejnej kobiety.

Tak toczy się skomplikowana fabuła "Kaznodziei", w którym duży nacisk położony został na życie osobiste detektywów, jak również członków rodziny podejrzanych w zbrodniach dwadzieścia cztery lata temu. Podczas lektury niegłupim pomysłem jest notowanie ważniejszych faktów na jakiejś kartce papieru, co ułatwi odnalezienie się. Hedstrom i Falck oczekują na przyjście swojego dziecka, a kobieta w zespole detektywistycznym nie spotyka się z odpowiednim szacunkiem ze strony części mężczyzn. W "Kaznodziei" nie dostajemy szczegółowych opisów seksualnego wykorzystywania i masakrowania ofiar, ale otrzymujemy za to krótkie zapiski myśli kobiet rodem z pamiętników. Ekshumacja grobów do celu zbadania DNA dostarczają spore niespodzianki.
Bardzo podobał mi się aspekt fanatyzmu religijnego, który tylko potęgował mrok zbrodni, już i tak ogromny przez samą śmierć kobiet. Fakt, że dotyczyło to skłóconej rodziny, z sekretami i silnym powiązaniem z grupą religijną, sprawił, że wszystko było jeszcze bardziej interesujące.

To świetna skandynawska powieść kryminalna, która łączy sceny domowe i sceny grozy z tłem fanatyzmu religijnego. Oceniłbym ją wyżej, ale czułem, że użycie narratora "wszechwiedzącego" czasami przeszkadzało w opowiadaniu. Wolę, gdy wszystko, co niezbędne do ostatecznego zrozumienia fabuły, wyłania się z opowieści, niż gdy wszechwiedzący narrator wymyśla mnóstwo dodatkowego, brakującego materiału na samym końcu książki.

Zdecydowanie warto sięgać po książki Camilli Lackberg, bo dostarczają wszystkiego, czego może oczekiwać koneser kryminału i grozy w umiarkowanym stopniu.

W tym tomie sagi kryminalnej śledczy próbują powiązać śmierć trzech młodych ofial Mony Thernblad, Siv Lantin oraz Tanii Schmidt. Dziewczyny stały się ofiaram eksperymentu pokoleniowego, który miał przynieść zbawienie i dary od Boga. W to właśnie wierzył Johannes, który mordując dwie kobiety oczekiwał na uzdrowienie swojego syna Jacoba, efekt romansu z matką Jacoba, która była żoną jego brata Gabriela. Czyż to już nie jest wystarczająca plątanina?

W magiczną moc zbrodni wierzył również sam Jacob, który po odnalezieniu notatnika Johannesa skrywającego różne rodzinne tajemnice zamordował Tanję - córkę Siv Lantin, niemkę, która przybyła do Szwecji w poszukiwaniu śladów zbrodni swojej matki Siv. W zamian za ofiarę oczekiwał uzdrowienia od śmiertelnej choroby.

Pogmatwana historia rodziny doprowadziła do wielu wątków, których nie sposób krótko wytłumaczyć. Ephraim przekazał swoim synom - Gabrielowi i Johannesowi, wiarę w nieograniczoną wyobraźnię i magię. Był uważany za kaznodzieję, który posiada moc uzdrawiania. Tak naprawdę był oszustem, który zamącił w głowach swoich synów, a później swojego wnuczka - Jacoba. O ile Gabriel, poukładany człowiek, nie był zachwycony dokonaniami ojca, o tyle Johannes, porywczy młodzieniec, chciał posiąść ponadludzkie umiejętności. O swoim darze chciał przekonać się na ludziach, których musiał najpierw zabić.
W ten sposób jego ofiarami stały się Mona i Siv. Jego ojciec Ephraim, gdy dowiedział się o zbrodniach syna, w porywie złości i niedowierzania zabił go, pozorując to na samobójstwo

Uchwycenie sprawcy zbrodni dokonanej na Tanii Schmidt - Jacoba - utrudniał fakt, że Ephraim, gdy jego wnuczek Jacob był chory, oddał mu swój szpik, przekazując wnuczkowi tym samym swoje DNA. To doprowadziło do wydłużenia śledztwa, ponieważ w wynikach badań, DNA Jacoba nie zgadzało się z tym, które zostawił na ciele Tanji. Miał on innymi słowy DNA dwóch ludzi - swoją i dziadka Ephraima. Śledczy zrozumieli to dopiero po stworzeniu mapy pokrewieństwa, z której wynikło, że jest ojcem Johannesa i Gabriela, będac w rzeczywistości synem jednego z nich!

A z prywatnych spraw bohaterów tej sagi kryminalnej... Martin jest z Pią. Anna wraz z dziećmi - Emmą i Adrianem, po odejściu od męża, mieszka z nowym partnerem
Gustawem. Jej historia będzie miała kontynuację w kolejnych tomach. Nic tylko sięgać po następne pozycje.

Tom drugi serii Fjallbace.
Znani już bohaterowie i nieznane tajemnice do odkrycia.
Nie mniej zajmująca część niż poprzednia.
Lackberg nie obniża lotów.

W Wąwozie Królewskim pewien mały chłopiec znajduje nagie ciało martwej kobiety.
Policjant Parick i jego kompani wszczynają śledztwo. Szkoda, że Erika już nie włącza się czynnie w rozwikłanie zagadki. Bardzo lubię tę dziewczynę. Ale, ale! Wracam do książki. Jakby tego było mało, pojawia się też sprawa zaginięcia dwóch dziewczyn. Miało ono miejsce dwadzieścia pięć lat temu. Zastanawiające, prawda? Czy te dwa zdarzenia mają jakiś wspólny mianownik? A może fakt, że dzieją się w tym samym momencie jest zupełnie przypadkowy? A jeśli morderca jest ten sam i teraz powrócił?

Po raz drugi nie udało mi się wytypować sprawcy tych zdarzeń. Już nawet nie będę próbowała, ponieważ u tej autorki zawsze jest tak że zostajemy gdzieś „podprowadzeni” i już z uśmiechem stwierdzamy: „Wiem!”, ale szybko okazuje się, iż nie jest to prawdą. Zdecydowanie lepiej dać się ponieść powieści.
Bardzo odpowiada mi fakt, że Camilla Lackberg mocno rysuje część obyczajową. Świetnie jest obserwować zwyczajne życie bohaterów, których już zdążyłam polubić. Ciekawe co jeszcze przed nami, przecież jest tych tomów aż jedenaście!
Czy nie znudzę się w pewnym momencie?
Zobaczymy!
Póki co zachęcam do czytania!

Kolejny świetny kryminał królowej nordic noir - kryminał autorki nazywanej szwedzką Agatą Christie - wcale mnie to nie dziwi. Opisywany przeze mnie "Kaznodzieja" to egzemplarz wydany w roku 2020 przez wydawnictwo Czarna Owca, które jeszcze nie zawiodło mnie swoimi produktami. "Kaznodzieję" można bez problemu czytać jako samodzielną książkę, jednakże należy do sagi o miasteczku Fjallbaca, położonym na zachodnim wybrzeżu Szwecji, gdzie mieszkają bohaterowie tej książki.

Akcja książki skupia się na pokręconej, skłóconej rodzinie Hultów, potomkach nieżyjącego już kaznodziei Ephraima, który przekazał swoje niezwyczajne zdolności dwóm synom. Członkowie rodziny to zarówno bogaty księgowy mieszkający w wielkiej willi, jak i zdecydowanie zbyt gruba kobieta z dwoma synami, którzy żyją z kradzieży. W Wąwozie Królewskim zostaje znalezione ciało młodej zaginionej kobiety, a pod ciałem dwa szkielety kobiet zaginionych ponad dwadzieścia lat temu. Ciekawość budzi fakt, że wszystkie trzy ciała były potraktowane w dokładnie ten sam sposób, a dramaturgię wzmacnia zaginięcie kolejnej kobiety.

Tak toczy się skomplikowana fabuła "Kaznodziei", w którym duży nacisk położony został na życie osobiste detektywów, jak również członków rodziny podejrzanych w zbrodniach dwadzieścia cztery lata temu. Podczas lektury niegłupim pomysłem jest notowanie ważniejszych faktów na jakiejś kartce papieru, co ułatwi odnalezienie się. Hedstrom i Falck oczekują na przyjście swojego dziecka, a kobieta w zespole detektywistycznym nie spotyka się z odpowiednim szacunkiem ze strony części mężczyzn. W "Kaznodziei" nie dostajemy szczegółowych opisów seksualnego wykorzystywania i masakrowania ofiar, ale otrzymujemy za to krótkie zapiski myśli kobiet rodem z pamiętników. Ekshumacja grobów do celu zbadania DNA dostarczają spore niespodzianki.
Bardzo podobał mi się aspekt fanatyzmu religijnego, który tylko potęgował mrok zbrodni, już i tak ogromny przez samą śmierć kobiet. Fakt, że dotyczyło to skłóconej rodziny, z sekretami i silnym powiązaniem z grupą religijną, sprawił, że wszystko było jeszcze bardziej interesujące.

To świetna skandynawska powieść kryminalna, która łączy sceny domowe i sceny grozy z tłem fanatyzmu religijnego. Oceniłbym ją wyżej, ale czułem, że użycie narratora "wszechwiedzącego" czasami przeszkadzało w opowiadaniu. Wolę, gdy wszystko, co niezbędne do ostatecznego zrozumienia fabuły, wyłania się z opowieści, niż gdy wszechwiedzący narrator wymyśla mnóstwo dodatkowego, brakującego materiału na samym końcu książki.

Zdecydowanie warto sięgać po książki Camilli Lackberg, bo dostarczają wszystkiego, czego może oczekiwać koneser kryminału i grozy w umiarkowanym stopniu.