Karolcia

Z biegiem lat coraz trudniej jest mi pozytywnie odbierać książki tego rodzaju. To, co kiedyś bez trudu trafiało w mój gust i potrafiło sprawić autentyczną przyjemność z lektury, dziś wydaje się płaskie, bez wyrazu, a momentami wręcz irytujące. Trudno oprzeć się wrażeniu, że to nie tyle książki się zmieniły, co ja jako czytelnik.
Główną bohaterką opowieści jest Karolcia, dziewczynka, która wkrótce skończy dziewięć lat. Podczas przeprowadzki do nowego mieszkania znajduje w szczelinie podłogi niewielki niebieski koralik. Szybko okazuje się, że ten niepozorny przedmiot ma magiczne właściwości. Wystarczy wypowiedzieć życzenie, aby natychmiast się spełniło. Już na samym początku historii pojawia się również czarownica Filomena, która za wszelką cenę próbuje zdobyć koralik. W dalszej części do przygód dołącza Piotrek, chłopiec z sąsiedztwa, który razem z Karolcią bierze udział w kolejnych niezwykłych wydarzeniach.
To, co obecnie najbardziej mnie drażni, to sposób prowadzenia narracji. Przede wszystkim uderza nieustanne powtarzanie imienia głównej bohaterki. Sprawia to wrażenie, jakby autor obawiał się, że czytelnik w każdej chwili może zapomnieć, o kim czyta. Zdarza się, że imię pojawia się nawet dwukrotnie w jednym zdaniu. Już na pierwszej stronie, przy dość dużej czcionce, można je naliczyć kilkanaście razy, co zamiast pomagać w lekturze, wyraźnie ją utrudnia.
Kolejnym problemem jest sama akcja, która rozwija się w sposób mało dynamiczny i niezbyt angażujący. Co prawda historia co jakiś czas zapowiada coś interesującego, jednak te momenty szybko się urywają, po czym następują całe fragmenty pozbawione wyraźnego celu. Rozdziały wypełnione są opisami, które niewiele wnoszą do fabuły i sprawiają wrażenie pisania dla samego pisania.
Najbardziej jednak razi sposób, w jaki zachowują się bohaterowie. Ich reakcje często są nielogiczne i oderwane od tego, co dzieje się na ich oczach. Postacie zdają się nie zauważać wydarzeń, które trudno byłoby przeoczyć. Przykładem jest scena, w której postać wyraźnie zmienia wygląd na oczach Agaty, by chwilę później zostać skwitowana zdaniem sugerującym, że po prostu wyszła. Podobnie absurdalnie wypadają momenty, gdy znikąd pojawiają się tace z ciastkami, a jedynym komentarzem jest zdziwione stwierdzenie, że to chyba dzień imienin. Takie uproszczenia i brak logicznych reakcji wybijają z rytmu i zamiast budować magię świata, osłabiają wiarygodność opowieści.
Być może problem nie leży wyłącznie w samej książce. Niewykluczone, że to naturalna konsekwencja dorastania i zmiany czytelniczej wrażliwości. To, co kiedyś wydawało się zabawne i pełne uroku, dziś odbieram jako naiwne i męczące. Chyba po prostu nie da się uciec od tego, że z wiekiem pewne historie przestają działać tak, jak dawniej.