Instytut

Jestem wielkim fanem Stephena Kinga. Przeczytałem "Martwą strefę", kiedy miałem 14 lat i była to dla mnie rewelacja. Główni bohaterowie byli nauczycielami w szkole średniej i miałem wrażenie, że ta książka pozwoliła mi zajrzeć do świata dorosłych - co myślą i czują. Następnie w liceum przeczytałem "Carrie", która obnażyła różnice w traktowaniu i znęcaniu się w sposób, o którym wcześniej nie słyszałem. Na studiach przeczytałem "Bastion" - postapokaliptyczną amerykańską fantastykę, która mnie zachwyciła. Kolejno sięgnąłem po "Mroczną wieżę" i pokochałem "metafizyczność" tej epickiej opowieści. Potem czytałem i oglądałem wszystko, co King napisał, i tak jest do dziś.

Zdumiewa mnie siła oddziaływania Kinga, jego zdolność do pisania na wysokim poziomie przez tak długi czas. Wielu twórców w pewnym momencie wysycha, ale nie King. O ile "Uniesienie" było dla mnie nieco "lekkie", o tyle seria "Pan Mercedes" była znakomita, podobnie jak "Outsider". Cóż, King kontynuuje to samo w "Instytucie", dostarczając kolejnego doskonałego dzieła. Nie jest to arcydzieło i zaraz wyjaśnię, dlaczego tak uważam, ale jest to książka w stylu Kinga, która dostarcza nostalgicznego i emocjonalnego ciosu.

King zapożycza wiele z wcześniejszych dzieł, aby nadać tej książce ramy. Najwyraźniejsze połączenie pochodzi z "Podpalaczki". Zamiast "Sklepu" mamy "Instytut", a zamiast Charliego McGee mamy Luke'a Ellisa, naprawdę wyjątkowe dzieciaki. Pojawiają się elementy więzienia i ucieczki z niego, które przypomniały mi "Skazanych na Shawshank". Jest grupa dzieciaków, które jednoczą się, aby pokonać zło, co bardzo przypomina "To". Tak więc, tak, w sam raz dla Kinga - grupa dzieciaków łącząca się w pary, aktywność paranormalna sprawiająca wrażenie wiarygodnej, powoli ujawniające się zło i wspaniałe obserwacje dotyczące codziennego życia.
Książkę czytało mi się wygodnie, nawet jeśli jej tempo w połowie było nieco wolniejsze. Miałem wrażenie, że King czuje się w tej historii jak u siebie w domu, co pozwoliło mu na stworzenie silnych postaci i zaprezentowanie swojego doskonałego warsztatu pisarskiego.

Jedną z mocnych stron Kinga jest umiejętność sprawiania, by zjawiska paranormalne wydawały się normalne. Robi to, wymyślając slang i szczerze opisując reakcje postaci. Potrafi też stawiać czytelnikowi pytania, które ciągną go za sobą przez całą opowieść. W tej książce będziesz chciał się dowiedzieć takich rzeczy, jak: Kim jest ten nocny stróż i co on ma wspólnego z resztą historii? Co znajduje się w tylnej części Instytutu? Kto przeżyje, a kto nie? Jeśli znasz Kinga, wiesz, że nie boi się on "zabijać swoich ulubieńców"!

Fantastyczne postacie, intrygująca fabuła i doskonałe pisarstwo. A co z zakończeniem? Jeśli mam jakieś zastrzeżenia do Kinga, to takie, że czasami buduje on tak wielkie napięcie i intrygę, że jego zakończenie może wydawać się antyklimatyczne. W tym przypadku tak nie jest. Zakończenie było mocne i pasowało do całej opowieści. Nie chciałem, żeby się skończyło, było smutne, ale dobrze zamykało historię. Nie był to zaskakujący zwrot akcji, ani zaskakujące zakończenie, ale było to pierwszorzędny koniec.

Porywający początek, trzymający w napięciu środek i ekscytujące zakończenie - dlaczego nie jest to arcydzieło? Co sprawia, że nie dorównuje ona poziomem "Lśnieniu" czy "Bastionowi"?

Chociaż przez całą książkę dobrze się bawiłem, nic mnie nie porwało. Nie ma tu szoku jak w "Bastionie", grozy jak w "To", ani atmosfery jak w "Lśnieniu". Jedną z rzeczy, która powstrzymuje tę książkę, jest zło - złoczyńcy nie mają elementu paranormalnego. Choć są nienawistne, nie wywołują takiego przerażenia, jak w "To". Choć nie przeszkadzało mi, że King snuje opowieści na znanych mi wodach, nie było w nich nic, co by mnie zbiło z tropu lub otworzyło przede mną świat możliwości do rozważenia. Nie oznacza to, że nie jest to świetna książka, wyjaśniam tylko, dlaczego nie jest to dla mnie arcydzieło. Mistrzowsko opowiedziana historia o paranormalnych dzieciach wyrwanych z ich życia przez złą grupę i ich walce o ucieczkę z piekła "Instytutu".

Książka od której trudno się oderwać. Spełnia wszelkie oczekiwania związane z nazwiskiem autora. Mamy więc niebanalnych bohaterów obdarzonych niezwykłymi zdolnościami; tajny, rządowy ośrodek wykorzystujący ich zdolności do swoich celów oraz to, co lubię u Kinga najbardziej czyli walka grupy przyjaciół o wolność i przetrwani. Polecam.

Jako fanka Stephena Kinga musiałam sięgnąć też po tę książkę i absolutnie się nie zawiodłam. Niesamowita historia, która pozwala na zatracenie się w losach bohaterów. Z każdą stroną coraz bardziej trzymała w napięciu i do końca książki nie można być pewnym jakie będzie zakończenie.
Luke, który jest głównym bohaterem, mimo swojego młodego wieku przeciwstawiał się sytuacji w jakiej się znalazł. King znowu pokazał jak grupa dzieci potrafi odnaleźć się w trudnej i absurdalnej rzeczywistości stworzonej przez dorosłych.

Nie zawiodłam się na książce ani trochę, a Stephen King po raz kolejny pokazał, że nie bez powodu od tylu lat cieszy się popularnością.

Po słabo przedstawionym politycznym thrillerze "Uniesienie", Stephen King powraca do formy ze swoją najbardziej prowokującą do myślenia książką od czasu "Przebudzenia".

Jeśli jesteś fanem horroru, który uważa, że King zboczył ze swojej właściwej drogi, gdy przestał pisać o nieśmiertelnych zwierzętach domowych i wampirach, powinieneś prawdopodobnie pominąć "Uniesienie". King po raz kolejny dojrzał i choć książka jest przerażająca w inteligentny sposób, nie jest horrorem. Jest to jednak powieść o dzieciach, ludzkich potworach i o tym, do czego posuną się niektórzy ludzie, aby zapewnić przetrwanie rasy ludzkiej, kierując się wyłącznie tym, co MOŻE się wydarzyć, a nie tym, co się wydarzy.

Nie musisz czytać żadnej z poprzednich książek Kinga, aby sięgnąć po tę, ale dobrze byłoby, gdybyś przeczytał którąkolwiek z jego książek o mocach parapsychicznych. Jeśli jednak jesteś w posiadaniu tej wiedzy, będziesz miał o wiele głębsze przeżycia.

Co mogę powiedzieć o "Instytucie?"? Poza tym, że jest to fenomenalna lektura?! Po prostu uwielbiam rozwój postaci! To coś, w czym moim zdaniem Stephen King jest najlepszy. Autor przedstawia tu dużą grupę bohaterów. Luke Ellis został zabrany z domu w środku nocy. Po przebudzeniu znajduje się w pokoju w "Instytucie". Wygląda prawie tak samo jak jego pokój w domu, z tą różnicą, że nie ma w nim okien, żadnych. Ani jednego. Spotyka tam Sha, Nicka, Avery'ego i wielu innych. Czerpią od siebie nawzajem siłę. Niektórzy są nastolatkami, tak jak on sam, a kilku z nich to zwykłe dzieci. Przechodzą szalone eksperymenty. Część z nich ma niezwykłe moce. Bez względu na to, co się z nimi dzieje, wszyscy trafiają do tylnej połowy Instytutu.

To, co się tu dzieje, jest czystym szaleństwem. Prawie nie możesz w to uwierzyć, ale wydaje się to realne i działa, ze względu na sposób, w jaki historia jest opowiedziana, a to jest zasługą geniuszu opowiadania Stephena Kinga. Raz po raz odkrywa on siebie na nowo i chociaż niektóre fragmenty tej historii wydają się znajome, to jest ona całkowicie świeża, a ja pokochałem każdy jej wers.

Stephen King wstrząsnął moim światem, odkąd miałem trzynaście lat. Przeczytałem wtedy książkę "To" i przestraszyłem się klaunów. Po tej lekturze zostałem fanem i przeczytałem każdą książkę autora, która wpadła mi w ręce. Nadal jestem zdumiony wysiłkami, pomysłami i błyskotliwym umysłem Stephena Kinga.