Dżinsy i koronki

Dobra, to było trochę tak, że ja i „Dżinsy i koronki” zaczęłyśmy od lekkiego zgrzytu. Nie takiego eleganckiego, filmowego, tylko takiego zwykłego: czy ja na pewno mam ochotę to czytać?. Bo początek szedł mi opornie, serio. Czułam się trochę, jakbym weszła do starego domu, gdzie wszyscy znają stare rodzinne dramy, tylko ja stoję pod ścianą i próbuję ogarnąć, kto kogo nie znosi i za co. Ale potem coś kliknęło. Nie tak, że nagle uznałam tę książkę za objawienie literackie, bez przesady. Po prostu wciągnęłam się w ten cały emocjonalny bałagan, a to u Diany Palmer już samo w sobie jest osiągnięciem. To raczej ten typ książki, po którym wzdychasz, przewracasz oczami, kilka razy masz ochotę udusić bohatera poduszką, a mimo to doczytujesz do końca, bo jednak chcesz wiedzieć, czy oni wreszcie zmądrzeją. Ja właśnie tak miałam z Bess i Cadem. Bess momentami doprowadzała mnie do szału. Naprawdę. Dziewczyna ma pieniądze, piękne rzeczy, dom, wychowanie, a jednocześnie jest wewnętrznie tak pospinana matką i tym wszystkim, co „wypada”, że chwilami chciało się nią potrząsnąć. To jest ten rodzaj bohaterki, która niby ma serce po właściwej stronie, ale przez pół książki zachowuje się tak, jakby własne życie oddała w leasing cudzym oczekiwaniom. A potem jest Cade. O matko. Typ faceta, przez którego współczesna czytelniczka raz po raz zadaje sobie pytanie, czemu właściwie to ma być romantyczne. Gburowaty? Tak. Uparty? Oczywiście. Emocjonalnie niedostępny? Jak najbardziej. Momentami wręcz buracki? Niestety też. I naprawdę rozumiem te czytelniczki, które pisały, że jego zachowanie potrafi człowieka zagotować, bo potrafi. Na Lubimyczytać padają bardzo podobne zarzuty: że Cade jest zimny, że Bess daje sobą pomiatać, że oboje chwilami zachowują się irracjonalnie i że ta wizja romantyzmu może zwyczajnie męczyć. I wiecie co? One mają rację. Tylko że jednocześnie Palmer potrafi zrobić coś irytującego i skutecznego zarazem: daje temu człowiekowi tyle tłumionego uczucia pod spodem, że człowiek mimo złości nadal patrzy, czy on w końcu przestanie się wygłupiać.​

W tej książce najmocniej zadziałało na mnie nie samo „oni się kochają, ale nie mogą”, tylko przemiana Bess. Bo ostatecznie to ona niesie tę historię na plecach. Kiedy traci wygodne życie, kiedy świat, który znała, wali się z hukiem, dopiero zaczyna być naprawdę ciekawa. I to jest chyba najlepsza rzecz w tej powieści: że pod warstwą starego, klasycznego romansu o różnicach klasowych kryje się historia dziewczyny, która powoli, mozolnie, czasem boleśnie odcina się od matki i zaczyna stawać na własnych nogach. W opisie oryginalnej książki też to wybrzmiewa: Bess traci wszystko, musi zacząć pracować i w trudnych warunkach naprawdę dojrzewa. I to było dla mnie dużo bardziej interesujące niż samo mizdrzenie się do Cade’a.​

Bardzo podobał mi się też klimat tej historii. To nie jest współczesny romans z telefonami, wiadomościami i wszystkim podanym na tacy. Tutaj czuć starszy świat, inne tempo, inną obyczajowość, trochę więcej kurzu, trochę więcej milczenia, trochę mniej natychmiastowości. Dla jednych to będzie wada, dla mnie akurat był to urok. Nie udaję, że wszystko kupiłam bez mrugnięcia okiem, bo nie kupiłam. Ale jest coś przyjemnego w wejściu do romansu, który nie próbuje być modny, tylko po prostu jest sobą, nawet jeśli chwilami bywa absurdalny. To nie jest tytuł równy, nie jest psychologicznie subtelny i nie jest też szczególnie nowoczesny w patrzeniu na relacje. Bohaterowie kilka razy robią z fabuły niezłą szopkę, sekrety są momentami rozgrywane tak, że człowiek tylko patrzy i myśli „naprawdę?”. Bywało też tak, że zamiast kibicować im z całego serca, po prostu siedziałam z miną: „dobrze, dzieci, skończcie już tę awanturę”. Ale właśnie to jest najbardziej dziwne w Palmer. Nawet kiedy człowiek widzi wszystkie szwy, wszystkie przerysowania i wszystkie staroświeckie odruchy, to i tak często brnie dalej.​

Nie wiem, czy to dobra książka. Tak całkiem uczciwie? Chyba średnia. Ale wiem, że to była książka czytalna. A dla mnie to nie jest to samo. Są przecież tytuły obiektywnie lepsze, które męczę tygodniami, i są takie, które mają swoje ewidentne wady, a jednak połykam je w jedno popołudnie. „Dżinsy i koronki” należą właśnie do tej drugiej kategorii. To romans lekki, trochę naiwny, chwilami irytujący, chwilami całkiem uroczy. Nie wymaga wielkiego wysiłku, za to wymaga odrobiny cierpliwości do bohaterów, którzy czasem zachowują się, jakby rozum zostawili na płocie.

Diana Palmer, a właściwie Susan Kyle, pisze książki już od 1979 roku. Na swoim koncie ma dziesiątki powieści, głównie o tematyce romantycznej i obyczajowej. Myślę, że gdyby chcieć opisać i zanalizować wszystkie jej książki, to stworzyłoby się pracę doktorską na kilkaset stron. Dziwię się, że po tylu latach, amerykańskiej autorce, nadal chce się pisać i wydawać kolejne powieści. "Dżinsy i koronki" to książka, która po raz pierwszy wydana została w latach 80., a więc niejako "na początku" kariery Susan Kyle. Po raz pierwszy mam do czynienia z jej książką, która została wydana tak dawno.
Twórczość Diany Palmer to moje osobiste "guilty pleasure". Bardzo lubię sięgnąć po jej powieści, żeby się po prostu rozerwać po ciężkim dniu pracy. W "Dżinsach i koronkach" jest wszystko to, czego oczekuję od takiej literatury - poważne dramaty, uczuciowe rozterki, silna miłość przełamująca bariery czasu i przestrzeni, bohater będący samcem alfa i niewinna bohaterka. Jeśli kręcą was takie tematy, to jest to książka wręcz idealna.
Bess została wychowana na skromną córkę w rodzinie należącej do wyższej klasy średniej. Za wychowanie córki odpowiedzialny jest ojciec. Potem dochodzi do tragedii, ojciec umiera i zostaje tylko Bess, jej niedojrzała matka i puste konto bankowe. Z kolei Cade prowadzi ranczo obok i jest o 10 lat starszy. Bess podkochuje się w nim od wczesnych lat młodzieńczych, ale on daje jej do bólu jasno do zrozumienia, że ona go nie kręci. Oczywiście kłamie.
Cade przedstawia każdą możliwą wymówkę, by stłumić w sobie uczucia. Powtarza sobie, że ona jest zbyt bogata, jest taka jak jej matka, jest próżna, płytka, myśli tylko o pieniądzach. Jest przy tym okropnym draniem i bardzo nie podobało mi się jego podejście do Bess. W końcu się zmienia, ale może okazać się, że jest już za późno. Dawno mnie nie irytował żaden bohater jak Cade. Jak można być tak głupim i zawistnym?
Książka potrafi wzbudzić niemałe emocje, co zresztą chyba można odczuć czytając tę recenzję. Jest wciągająca, przewrotna, choć czasem zdarza się, że fabuła wybiera utarte, schematyczne rozwiązania. Widać, że Palmer dopiero zaczyna swoją karierę i eksperymentuje z różnymi motywami, które dopiero w jej późniejszej twórczości wybrzmią dużo lepiej i dużo dojrzalej. Warto sięgnąć po "Dżinsy i koronki" - sama nie mogłam się oderwać od lektury powieści.

"Dżinsy i koronki" to powieść Diany Palmer, która w Polsce ukazała się w 2020 roku, ale oryginalnie miała premierę na początku lat 90. Autorka tej książki to z kolei znana i poczytna amerykańska autorka romansów, która na swoim koncie ma kilkadziesiąt książek. Słyszałam niejednokrotnie różne opinie na temat jej twórczości, dlatego też postanowiłam zmierzyć się z jedną z jej książek.
Fabuła toczy się głównie wobec miłości dwójki głównych bohaterów. Bess Samson wychowała się w uprzywilejowanej rodzinie, ale zawsze miała feblik do Cade'a Hollistera, kowboja/ranczera, który mieszka niedaleko od ich posiadłości. Ignorując ostrzeżenia swojej kontrolującej matki, by trzymała się od niego z daleka, Bess wyznaje mu miłość, ale on ją odrzuca - i to mocno. Upokorzona, dorosła Bess próbowała zapomnieć o tym wydarzeniu, ale nigdy nie straciła nadziei. Z kolei Cade potajemnie zawsze uwielbiał Bess, ale nie kryje pogardy dla bogactwa Samsonów. Kiedy wypadek prawie pozbawia Bess życia, dumny ranczer musi w końcu walczyć o miłość, której nigdy nie zapomniał.
Widać na wielu poziomach, że to książka, która wyszła w latach 90. Cade to samiec alfa, któremu wydaje się, że jest troskliwy i opiekuńczy, a Bess to nieśmiała kobieta, która na szczęście w toku historii sporo się rozwija. Ich romans odzwierciedla wiele starych, klasycznych poglądów na kwestie obyczajowe (takich jak "dziewictwo to wartość" albo "mężczyzna powinien być głową rodziny", itp.), ale szczerze mi to nie przeszkadza. Ta książka sprawiła, że śmiałam się, płakałam ze smutku i radości, a także w wielu momentach miałam ochotę udusić głównego bohatera. Wiedząc, jak to jest kochać mężczyznę, który jest tak uparty, irytujący i szybko wyciąga wnioski, które zazwyczaj są błędne, powiedziałabym, że autorka doskonale uchwyciła ten związek. Bardzo trafiła w moją emocjonalność i wciągnęła mnie bez reszty. Jest to pierwsza książka Diany Palmer, którą przeczytałam i muszę powiedzieć, że pomimo patyny, którą jest pokryta ta powieść, jestem pod ogromnym wrażeniem jej stylem pisania. Z pewnością sięgnę po inne jej książki, bo "Dżinsy i koronki" podobały mi się bardzo i polecam je wszystkim fankom romantycznych historii.

"Dżinsy i koronki" to powieść Diany Palmer, która w Polsce ukazała się w 2020 roku, ale oryginalnie miała premierę na początku lat 90. Autorka tej książki to z kolei znana i poczytna amerykańska autorka romansów, która na swoim koncie ma kilkadziesiąt książek. Słyszałam niejednokrotnie różne opinie na temat jej twórczości, dlatego też postanowiłam zmierzyć się z jedną z jej książek.
Fabuła toczy się głównie wobec miłości dwójki głównych bohaterów. Bess Samson wychowała się w uprzywilejowanej rodzinie, ale zawsze miała feblik do Cade'a Hollistera, kowboja/ranczera, który mieszka niedaleko od ich posiadłości. Ignorując ostrzeżenia swojej kontrolującej matki, by trzymała się od niego z daleka, Bess wyznaje mu miłość, ale on ją odrzuca - i to mocno. Upokorzona, dorosła Bess próbowała zapomnieć o tym wydarzeniu, ale nigdy nie straciła nadziei. Z kolei Cade potajemnie zawsze uwielbiał Bess, ale nie kryje pogardy dla bogactwa Samsonów. Kiedy wypadek prawie pozbawia Bess życia, dumny ranczer musi w końcu walczyć o miłość, której nigdy nie zapomniał.
Widać na wielu poziomach, że to książka, która wyszła w latach 90. Cade to samiec alfa, któremu wydaje się, że jest troskliwy i opiekuńczy, a Bess to nieśmiała kobieta, która na szczęście w toku historii sporo się rozwija. Ich romans odzwierciedla wiele starych, klasycznych poglądów na kwestie obyczajowe (takich jak "dziewictwo to wartość" albo "mężczyzna powinien być głową rodziny", itp.), ale szczerze mi to nie przeszkadza. Ta książka sprawiła, że śmiałam się, płakałam ze smutku i radości, a także w wielu momentach miałam ochotę udusić głównego bohatera. Wiedząc, jak to jest kochać mężczyznę, który jest tak uparty, irytujący i szybko wyciąga wnioski, które zazwyczaj są błędne, powiedziałabym, że autorka doskonale uchwyciła ten związek. Bardzo trafiła w moją emocjonalność i wciągnęła mnie bez reszty. Jest to pierwsza książka Diany Palmer, którą przeczytałam i muszę powiedzieć, że pomimo patyny, którą jest pokryta ta powieść, jestem pod ogromnym wrażeniem jej stylem pisania. Z pewnością sięgnę po inne jej książki, bo "Dżinsy i koronki" podobały mi się bardzo i polecam je wszystkim fankom romantycznych historii.