Dziesiąta aleja

Jest kilka rzeczy w tej książce, które pozostaną ze mną przez długi czas, a jedną z nich jest fakt, że kiedy sprawdzałem ją w bibliotece, strona była wciąż zagięta. Ktoś zaczął, ale nie skończył tej książki? Nie do pomyślenia! Ta książka jest idealna: przezabawna, tragiczna, przesiąknięta oliwą z oliwek i złośliwością. Pomysł, że można poznać rodzinę Angeluzzi - Corbo, a następnie odejść od nich przed końcem historii, jest czymś, czego nie mogę w pełni pojąć. Może ten poprzedni patron biblioteki umarł w połowie tej książki - przyjemną śmiercią wywołaną salwami śmiechu lub złamanym sercem, powieść Mario Puzo w równym stopniu bowiem bawi i zachwyca, pełna jest osobistych doświadczeń autora, który nie krył po wydaniu “Dziesiątej Alei”, że mocno inspirował się przy jej pisaniu losem własnej matki, która przeszła drogę podobną do głównej bohaterki książki.

Signora Lucia Santa jest naszym “Szczęśliwym Pielgrzymem”, jak rzekło się wyżej, wypłynęła z Włoch w młodym wieku, by zostać żoną imigranta w nowojorskiej dzielnicy West Side. Jest matką szóstki dzieci przez cztery dekady życia w kamienicy - często przeklinając Boga za swój zły los, ale w głębi serca wiedząc, że ten los może przechytrzyć tylko własną przebiegłością. Mario Puzo powiedział w jednym z wywiadów, że jest to jego najbardziej bezwzględna postać, a ja mogę tylko powiedzieć... Lucia Santa ma potencjał nawet w starciu z Luka Brasim, kto czytał Ojca Chrzestnego ten wie o jakiej skali porównawczej mówię! A oto przykłady:

Lucia Santa o przyłapaniu swojego najstarszego syna w domu jego zamężnej kochanki:


"Lucia Santa przyglądała się Lorenzo z ponurą ironią. Jej przystojny syn o fałszywym sercu. Ale on - jego włosy jak błękitno-czarny jedwab, jego proste, brązowe, ciężkie rysy, jego wielki nos - on, Judasz, odwrócił głowę, by spojrzeć na matkę z czułym zdumieniem".

Lucia Santa po powrocie męża z zakładu dla obłąkanych:

"'Ale niestety, nie możemy być wiecznie dobrzy, wiecznie hojni. Jesteśmy zbyt biedni, nie stać nas na to. To jest takie dobre - to wspaniałe uczucie być hojnym przez krótki czas. Ale jako rzecz stała, jest to wbrew naturze, jest to wbrew naturze ludzkiej". Tymi słowami potępiła i skazała swojego męża na zawsze".

Dla tych opisów warto sięgnąć po “Dziesiątą Aleję”, stanowi ona bowiem słodko - gorzkie studium nad losem imigrantów w obcym świecie, gdzie walka o przetrwanie nabiera zupełnie pierwotnego charakteru: wygrywa silniejszy, a sentymenty idą na dno rzeki z ciałami przegranych.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy dopiero mają przed sobą przygodę z twórczością Mario Puzo, ale nie wiedzą od której książki zacząć, interesują się życiem włoskich emigrantów, albo cenią literaturę mocno poruszającą skomplikowane relacje rodzinne!

Interesująco robi się już na początku, we wstępie uważny czytelnik przeczyta bowiem, że to właśnie “Dziesiątą aleję” sam autor uznaje za najlepszą w swoim dorobku, książka bowiem traktuje o losach kobiety, która emigruje z Włoch do Stanów Zjednoczonych, porównania do matki autora są tutaj oczywiste, książka stanowi niejako hołd dla jej trudu, heroizmu oraz niezłomności w poszukiwaniu lepszego życia dla swoich dzieci.

Książka śledzi losy rodziny włoskich imigrantów w czasach kryzysu, aż do ataku na Pearl Harbor. Mieszkają oni w Hell's Kitchen na Manhattanie, gdzie mieszkają biedni imigranci z klasy robotniczej, włoskiej i irlandzkiej. Język jest dosadny, a życie ciężkie; jesteś szczęśliwy, jeśli po prostu przetrwasz. Matka, gwiazda rodziny, przeżywa piekielne trudności związane z zupełnie nową rzeczywistością. Samo przetrwanie czyni ją godną tytułu "szczęśliwego pielgrzyma", takie właśnie określenie znajdziemy w książce! Czy sama bohaterka jest jednak w swoim własnym mniemaniu szczęśliwa? Niekoniecznie. Ma dwóch mężów i sześcioro dzieci. W międzyczasie dochodzi do trzech zgonów…

Szczególnie podobało mi się to, że osobowości szóstki dzieci były nakreślone w tak cudownie różny sposób. Na przestrzeni niemal całej książki czytelnik śledzi ich losy aż do dorosłości! Pod koniec książki poczułam też empatię dla samej matki, uznanie dla jej starań i heroizmu. Empatia wzbierała we mnie stopniowo, początkowo siła kobiety wydawała się nie do pokonania, z czasem jednak widoczne były jej słabości, co w moich oczach dodało jej autentyczności i wiarygodności. Życie tej rodziny było autentyczne na wskroś, pokazane są też chwile słońca, typowa włoska dolce vita, czyli umiejętność doceniania małych rzeczy i czerpania z nich radości, nawet w obliczu braku powodzeń w na niwie prywatnej czy zawodowej.

Nie da się czytać książki o Włochach, która omija temat mafii. Dlaczego tak trudno jest nie wpaść w sidła mafii? Jeden z synów ulega. Co w tej sytuacji zrobi główna bohaterka, na jaką pomoc może liczyć i komu zaufać? Na te i inne pytania odpowiedź znajdziecie przy Dziesiątej Alei:-)

Jest kilka rzeczy w tej książce, które pozostaną ze mną przez długi czas, a jedną z nich jest fakt, że kiedy sprawdzałem ją w bibliotece, strona była wciąż zagięta. Ktoś zaczął, ale nie skończył tej książki? Nie do pomyślenia! Ta książka jest idealna: przezabawna, tragiczna, przesiąknięta oliwą z oliwek i złośliwością. Pomysł, że można poznać rodzinę Angeluzzi - Corbo, a następnie odejść od nich przed końcem historii, jest czymś, czego nie mogę w pełni pojąć. Może ten poprzedni patron biblioteki umarł w połowie tej książki - przyjemną śmiercią wywołaną salwami śmiechu lub złamanym sercem, powieść Mario Puzo w równym stopniu bowiem bawi i zachwyca, pełna jest osobistych doświadczeń autora, który nie krył po wydaniu “Dziesiątej Alei”, że mocno inspirował się przy jej pisaniu losem własnej matki, która przeszła drogę podobną do głównej bohaterki książki.

Signora Lucia Santa jest naszym “Szczęśliwym Pielgrzymem”, jak rzekło się wyżej, wypłynęła z Włoch w młodym wieku, by zostać żoną imigranta w nowojorskiej dzielnicy West Side. Jest matką szóstki dzieci przez cztery dekady życia w kamienicy - często przeklinając Boga za swój zły los, ale w głębi serca wiedząc, że ten los może przechytrzyć tylko własną przebiegłością. Mario Puzo powiedział w jednym z wywiadów, że jest to jego najbardziej bezwzględna postać, a ja mogę tylko powiedzieć... Lucia Santa ma potencjał nawet w starciu z Luka Brasim, kto czytał Ojca Chrzestnego ten wie o jakiej skali porównawczej mówię! A oto przykłady:

Lucia Santa o przyłapaniu swojego najstarszego syna w domu jego zamężnej kochanki:


"Lucia Santa przyglądała się Lorenzo z ponurą ironią. Jej przystojny syn o fałszywym sercu. Ale on - jego włosy jak błękitno-czarny jedwab, jego proste, brązowe, ciężkie rysy, jego wielki nos - on, Judasz, odwrócił głowę, by spojrzeć na matkę z czułym zdumieniem".

Lucia Santa po powrocie męża z zakładu dla obłąkanych:

"'Ale niestety, nie możemy być wiecznie dobrzy, wiecznie hojni. Jesteśmy zbyt biedni, nie stać nas na to. To jest takie dobre - to wspaniałe uczucie być hojnym przez krótki czas. Ale jako rzecz stała, jest to wbrew naturze, jest to wbrew naturze ludzkiej". Tymi słowami potępiła i skazała swojego męża na zawsze".

Dla tych opisów warto sięgnąć po “Dziesiątą Aleję”, stanowi ona bowiem słodko - gorzkie studium nad losem imigrantów w obcym świecie, gdzie walka o przetrwanie nabiera zupełnie pierwotnego charakteru: wygrywa silniejszy, a sentymenty idą na dno rzeki z ciałami przegranych.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy dopiero mają przed sobą przygodę z twórczością Mario Puzo, ale nie wiedzą od której książki zacząć, interesują się życiem włoskich emigrantów, albo cenią literaturę mocno poruszającą skomplikowane relacje rodzinne!

Interesująco robi się już na początku, we wstępie uważny czytelnik przeczyta bowiem, że to właśnie “Dziesiątą aleję” sam autor uznaje za najlepszą w swoim dorobku, książka bowiem traktuje o losach kobiety, która emigruje z Włoch do Stanów Zjednoczonych, porównania do matki autora są tutaj oczywiste, książka stanowi niejako hołd dla jej trudu, heroizmu oraz niezłomności w poszukiwaniu lepszego życia dla swoich dzieci.

Książka śledzi losy rodziny włoskich imigrantów w czasach kryzysu, aż do ataku na Pearl Harbor. Mieszkają oni w Hell's Kitchen na Manhattanie, gdzie mieszkają biedni imigranci z klasy robotniczej, włoskiej i irlandzkiej. Język jest dosadny, a życie ciężkie; jesteś szczęśliwy, jeśli po prostu przetrwasz. Matka, gwiazda rodziny, przeżywa piekielne trudności związane z zupełnie nową rzeczywistością. Samo przetrwanie czyni ją godną tytułu "szczęśliwego pielgrzyma", takie właśnie określenie znajdziemy w książce! Czy sama bohaterka jest jednak w swoim własnym mniemaniu szczęśliwa? Niekoniecznie. Ma dwóch mężów i sześcioro dzieci. W międzyczasie dochodzi do trzech zgonów…

Szczególnie podobało mi się to, że osobowości szóstki dzieci były nakreślone w tak cudownie różny sposób. Na przestrzeni niemal całej książki czytelnik śledzi ich losy aż do dorosłości! Pod koniec książki poczułam też empatię dla samej matki, uznanie dla jej starań i heroizmu. Empatia wzbierała we mnie stopniowo, początkowo siła kobiety wydawała się nie do pokonania, z czasem jednak widoczne były jej słabości, co w moich oczach dodało jej autentyczności i wiarygodności. Życie tej rodziny było autentyczne na wskroś, pokazane są też chwile słońca, typowa włoska dolce vita, czyli umiejętność doceniania małych rzeczy i czerpania z nich radości, nawet w obliczu braku powodzeń w na niwie prywatnej czy zawodowej.

Nie da się czytać książki o Włochach, która omija temat mafii. Dlaczego tak trudno jest nie wpaść w sidła mafii? Jeden z synów ulega. Co w tej sytuacji zrobi główna bohaterka, na jaką pomoc może liczyć i komu zaufać? Na te i inne pytania odpowiedź znajdziecie przy Dziesiątej Alei:-)