Dzienniki 1913-1945

Jadwiga Beaupré wychowywała się w Krakowie na początku XX wieku, w rodzinie inteligenckiej z tradycjami niepodległościowymi. W tych inspirujących warunkach szukała swojej ścieżki życiowej, próbując zrozumieć świat oraz rolę kobiet na styku epok. Początkowo wydawało się, że czeka na nią jedynie stereotypowa droga „panny z dobrego domu”. Jednak Jadwiga postanowiła skupić się na własnych wyborach i rozpoczęła studia medyczne, które stały się jej sposobem na służenie innym. W pierwszym tomie opisana jest jej młodość, zaangażowanie w powstanie warszawskie oraz pobyt w obozie jenieckim. Drugi tom, dotyczący okresu powojennego, ma być opublikowany w 2026 roku. Jadwiga Beaupré (1902–1984) była wybitną doktor nauk medycznych, specjalistką w dziedzinie ginekologii i położnictwa oraz działaczką społeczną. Karierę lekarską rozpoczęła w 1936 roku. Po wybuchu II wojny światowej zaangażowała się w konspirację, a podczas powstania warszawskiego kierowała punktem łączności. Po kapitulacji powstania trafiła do niewoli niemieckiej, gdzie w obozie Zeithain pełniła rolę komendantki oddziału kobiecego. Po wojnie wróciła do pracy jako lekarka, wnosząc nowatorskie rozwiązania do polskiego położnictwa. Jest założycielką jednej z pierwszych w Polsce szkół rodzenia oraz twórczynią Poradni Świadomego Macierzyństwa, autorką książek na temat świadomego rodzicielstwa i seksuologii.