Dora Maar. Dwa oblicza miłości

Wspaniała artystka, która rzuciła rękawicę jednemu z najwybitniejszych malarzy XX wieku, odnajdując inspirację, lecz utraciwszy własną tożsamość. W 1928 roku w Paryżu Henriette Theodora Markovitch, dziecko Francuzki i Chorwata, stara się dostać do prestiżowej Academie des beaux-arts – bez sukcesu. Pomimo niepowodzenia, młoda kobieta z pasją rozpoczyna karierę jako fotografka, przybierając pseudonim Dora Maar. Szybko staje się ikoną fotografii awangardowej, a jej dzieło, Portret Ubu, zdobywa rozgłos jako manifest surrealizmu w fotografii. Wkrótce Dora zalicza się do paryskiej bohemy, nawiązując przyjaźnie z postaciami takimi jak Man Ray, André Breton, Paul Éluard, Jean Cocteau, Lee Miller, Gerda Taro i Robert Capa. Mimo to jej ambicje kierują ku najsłynniejszemu artyście tamtych czasów – Pablowi Picassowi. Ich spotkanie staje się przełomem, wpływając nie tylko na ich życie, ale także na historię sztuki. Książka „Dora Maar. Dwa oblicza miłości” obnaża nie tylko jako ukochaną i muzę Picassa, ale przede wszystkim jako znaczącą postać w fotografii XX wieku. Ukazuje złożone relacje miłosne, pełne zarówno uniesień, jak i rozczarowań. Dora Maar pozostaje tajemniczą postacią o mistycznych inklinacjach – ukrytą, wyniosłą, wrażliwą i nieśmiałą. Bettina Storks, śledząc jej historię, przybliża jej osobę z pasją pisarki. Jak z utalentowanej rysowniczki Henriette Theodora Markovitch stała się Dora Maar, znakomitą fotografką? Co przywiodło ją do Picassa, czym go uwiodła i dlaczego stał się częścią jej życia? I dlaczego Picasso nazywał ją „kobietą płaczącą” oraz „maszynką do cierpienia”? Paul Éluard mawiał o niej „Paryż cię kocha, ma chère”, zachwycając się jej tajemniczą naturą, inteligencją i magiczną aurą. Bettina Storks składa hołd tej imponującej kobiecie i artystce, zbyt długo pozostającej w cieniu geniusza.