Dobrze jest posiadać dom pod ziemią. Losy kobiet ocalałych z Zagłady w okolicach Dąbrowy Tarnowskiej

Książka ta to wyjątkowa mozaika trzech tekstów, które odkrywają przed czytelnikiem rzeczywistość okrutnych czasów, w jakich przyszło żyć trzem niezwykłym kobietom. Chaja Rosenblatt i Rywka Schenker, urodzone na początku lat dwudziestych, dorastały i weszły w dorosłość w cieniu wojny. Natomiast młodsza Melania Weissenberg miała zaledwie dziewięć lat, gdy rozpoczął się ten straszny okres. Chaja i Rywka przedstawiły swoje wspomnienia krótko po zakończeniu wojny, zaś Melania prowadziła swój dziennik od wiosny 1942 roku aż do wyzwolenia w styczniu 1945 roku.Melania pochodziła z Krakowa, podczas gdy Chaja i Rywka dorastały w małym miasteczku w Małopolsce. Obie wychowywały się w głęboko religijnych rodzinach, natomiast Melania wzrastała w bardziej zasymilowanym środowisku. Mimo dzielącej je różnicy wieku oraz odmiennego stylu narracji, ich opowieści splatają się ze sobą na wiele sposobów. To, co je łączy, to tragiczne doświadczenia, które wynikały z okrutnych decyzji Niemców, niosących zagładę polskim Żydom.Wszystkie trzy autorki znalazły się w getcie w Dąbrowie Tarnowskiej w momencie rozpoczęcia likwidacji żydowskich skupisk na terenie Generalnej Guberni. W obliczu nadciągającej katastrofy, każda z nich musiała znaleźć własny sposób, aby przetrwać. Melania relacjonuje swoje doświadczenia ukrywania się w ziemnej skrytce, gdzie jedyną okazją do wyjścia były chłodne i ciemne noce. Rywka opisuje moment grozy, gdy niemieccy żołnierze przeszukiwali kryjówkę z bronią w ręku. Chaja wspomina dramatyczne chwile ucieczki przez opustoszałe pola w kierunku Tarnowa, pozostawiając za sobą cały dobytek.Zebrane wspomnienia tych kobiet tworzą wielowymiarowy obraz codziennych zmagań z niebezpieczeństwami, pokonywania strachu i walki o życie w mrocznych czasach. Jest to lektura, która nie tylko porusza, ale także skłania do refleksji nad siłą ludzkiego ducha i determinacji w obliczu niewyobrażalnych prób.