Dla ojczyzny ratowania: szubienica, pal i kula

Książka oferuje ciekawe i czytelne spojrzenie na trudny i niewystarczająco znany temat dyscypliny w Wojsku Polskim, przy okazji prezentując barwne postacie dawnych awanturników, często związanych z wojskiem. Autor skupia się na grupach takich jak lisowczycy, którzy z braku dyscypliny uczynili swoją strategię wojenną. To opowieść pełna anegdot o armii, która przez wiele wieków musiała stawić czoła problemom wśród własnych, odważnych żołnierzy.Polska zawsze była krajem z bogatą tradycją militarną. Polacy wielokrotnie dowodzili swojej waleczności, walcząc na licznych frontach. Jednak od wieków dowódcy musieli radzić sobie z wewnętrznymi trudnościami, które nierzadko były groźniejsze niż wrogie armie Szwedów, Moskali czy Tatarów. Przed rozbiorami niewypłacalność armii stanowiła poważny problem; żołnierze często organizowali konfederacje i buntowali się przeciw dowództwu w odpowiedzi na brak wynagrodzenia. Aby tłumić te bunty, dowódcy nie wahali się stosować surowych kar, w tym egzekucji. W czasie zaborów, choć armie powstańcze były zdominowane przez ideowych bojowników, nadal występowały problemy wynikające z polskiego indywidualizmu. Pojedynki były równie niebezpieczne jak dawne bunty. Okres Powstania Styczniowego mógł też być przykładem znacznych konsekwencji wojny partyzanckiej. Różnica między partyzantką a bandytyzmem była niekiedy trudna do zauważenia, a głównym rozwiązaniem wydawało się być stosowanie szubienicy.Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, wewnętrzne problemy armii trwały aż do początków II wojny światowej, kiedy to Armia Czerwona ze swoim brutalnym podejściem spowodowała, że dezerterzy nie byli już mile widziani. W trakcie drugiej wojny światowej dyscyplina była wymuszana w polskich formacjach poprzez obozy dyscyplinarne, gdzie żołnierzy leczyli z pijaństwa i defetyzmu. W armii Berlinga istniały nawet specjalne kompanie karne, które prowadziły ofensywę aż do Berlina.Ta książka to fascynująca propozycja dla pasjonatów historii wojskowości, skupiających się na rozwoju militarnym Polski od środkowego wieków, przez okres Rzeczypospolitej Obojga Narodów, czasy zaborów, po XX wiek. Główną myślą jest to, że dyscyplina jest kluczowym elementem wojskowości. W każdym zakątku świata, w różnych epokach, liderzy wiedzieli, jak ważne jest utrzymanie porządku i morale, by zapewnić sobie zwycięstwo. Kadry wojskowe tworzyły regulaminy i wojskowe kodeksy, które były przekazywane żołnierzom, a ci, którzy odważyli się je złamać, byli surowo karani na oczach swoich towarzyszy dla przykładu.