Dialekty Buchary w świetle europejskich..

W tej książce przedstawiono badania nad dialektami bucharskimi, które były opisywane przez podróżników w XVIII wieku, w czasach upadku Chanatu Bucharskiego, trwałego przez ponad cztery stulecia państwa, stworzonego przez Uzbeków, z głównym ośrodkiem w Mawarannahrze, które okresowo obejmowało różne obszary Azji Środkowej. W pierwszej połowie XVIII wieku granice tego państwa stykały się od północy z chanatem kokandzkim, od wschodu z chanatem badachszańskim, od południa z Balchem (obecnie część Afganistanu), a od zachodu z chanatem Chiwy. Celem tej pracy jest zbadanie słownictwa dwóch dialektów bucharskich: irańskiego i uzbeckiego, które zostało udokumentowane w leksykografiach od XVIII do początku XX wieku. Z przeprowadzonej analizy wynika, że dialekt uzbecki jest silnie ziranizowany, co budziło niekiedy wątpliwości wśród badaczy, takich jak Klaproth, czy klasyfikować go jako język z rodziny tureckiej. Współcześnie w miastach takich jak Buchara i Samarkanda wciąż obserwuje się zjawisko dwu- lub wielojęzyczności, co nie zawsze było uwzględniane przez wcześniejszych badaczy, prowadząc do niepewności na temat języka używanego przez mieszkańców tych terenów. Książka oferuje szczegółową analizę specyficznej leksyki obu dialektów bucharskich, ilustrując przykłady słów wraz z ich etymologią i znaczeniem.