Czarny żałobnik

„Czarny żałobnik” Mai Opiłki to bardzo udany debiut, który moim zdaniem spokojnie może stać na poziomie książek tworzonych przez czołowych polskich autorów kryminałów. To klasyka gatunku – mamy zagadkę, tajemnice, napięcie i bohaterów, których trudno jednoznacznie ocenić. Jednocześnie książka została napisana w bardzo dobry sposób, dzięki czemu od początku wciąga i sprawia, że chce się poznać dalszy rozwój wydarzeń. Początkowo trochę denerwował mnie fakt, że niektóre wątki nie były od razu domykane, a część odpowiedzi pozostawała bez wyjaśnienia. Z czasem jednak zrozumiałam, że był to świadomy zabieg autorki, który miał na celu utrzymanie ciągłego napięcia i sprawienie, aby czytelnik cały czas czekał na kolejne informacje. I rzeczywiście – efekt został osiągnięty, bo przez całą lekturę towarzyszyło mi zainteresowanie i chęć odkrycia, jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Szkoda, że wiele wątków nie zostało jeszcze wyjaśnionych, ponieważ pozostawiło to pewien niedosyt. Z drugiej strony rozumiem, że autorka prawdopodobnie planuje stworzenie całej serii, dlatego część niedopowiedzeń ma zachęcić do sięgnięcia po kolejną część i poznania dalszej historii. Bardzo podobali mi się bohaterowie oraz sposób, w jaki zostali wykreowani. Szczególnie doceniam ich niejednoznaczność i przewrotność – postacie, które początkowo wydawały się dobre, potrafiły wielokrotnie pokazać swoją ciemniejszą stronę, a osoby oceniane jako złe okazywały się mieć zupełnie inne oblicze. Ta gra pozorów sprawiała, że trudno było komukolwiek w pełni zaufać i przewidzieć kolejne wydarzenia. Ostatecznie „Czarny żałobnik” oceniam bardzo pozytywnie. To świetnie napisany kryminał, który pokazuje ogromny potencjał autorki i sprawia, że z dużym zainteresowaniem będę czekać na kolejną część.

„Czarny Żałobnik” to debiut, w którym autorka serwuje czytelnikom prawdziwy rollercoaster emocjonalny – i to w pełnym tego słowa znaczeniu. Muszę przyznać, że z tak zagmatwaną fabułą chyba jeszcze się nie spotkałam. A czytam naprawdę sporo. Było tu wszystko – napięcie, chaos, niepewność – i wiele razy łapałam się na tym, że nie do końca wiem, co się właściwie dzieje.
Momentami trudno było mi „ogarnąć”, kto jest kim. Autorka najwyraźniej celowo wykreowała trzech bohaterów z nazwiskami na literę „B” i ten – zapewne zamierzony – zabieg skutecznie wprowadzał mnie w błąd. Gubiłam się w tym, kogo służby biorą na celownik, a kto pozostaje poza ich zainteresowaniem. Było to dla mnie jednocześnie zaskoczeniem i źródłem lekkiej frustracji. Istny literacki rollercoaster 🎢
Przed rozpoczęciem lektury natknęłam się na opinie, że w książce pojawia się sporo przekleństw. I rzeczywiście – są obecne. Jednak w moim odczuciu pasują do klimatu historii i nie rażą, a wręcz podkreślają jej surowość oraz autentyczność.
Powieść jest wielowątkowa, choć jeden z wątków wydaje się mniej rozbudowany i pozostawiony bez wyraźnego zakończenia. Zastanawiam się więc, czy możemy spodziewać się kontynuacji? Przyznam, że zabrakło mi choćby krótkiej sugestii w posłowiu, która rozwiałaby te wątpliwości.
Mimo fabularnych zawiłości moje ogólne wrażenia z lektury są bardzo pozytywne. Akcja jest wartka, pełna niedomówień i domysłów. To coś innego niż książki, po które dotychczas sięgałam – i właśnie ta inność stanowi o sile debiutu Mai Opiłki.