Carrie Soto powraca

„Dzieciństwo niektórych mężczyzn może trwać wiecznie, ale kobietom tak często się przypomina, że mają jakąś pracę do wykonania.”

𝒞𝒶𝓇𝓇𝒾ℯ 𝒮ℴ𝓉ℴ 𝓅ℴ𝓌𝓇𝒶𝒸𝒶
4/5 ⭐️

Carrie Soto jest mistrzynią tenisa i nie ma sobie równych — do momentu, aż sześć lat po jej przejściu na emeryturę brytyjska tenisistka pobija jej rekord. Pomimo tego, że minęło sporo czasu, odkąd stanęła na korcie, Carrie postanawia wrócić do gry, aby odzyskać swój tytuł.

Soto jest typem bohaterki, który uwielbiam w tego typu scenariuszach — pewna siebie, zawzięta i gotowa zrobić wszystko, by wygrać. Oczywiście nie jest bez wad i wielu rzeczy jeszcze nie zaakceptowała, czego można było się spodziewać, skoro od najmłodszych lat oczekiwano od niej perfekcji. Muszę przyznać, że zabrakło mi tu nieco głębszego pokazania jej postaci.

Znacznie więcej uwagi poświęcono samej grze. Autorka opisała ją w taki sposób, że bez problemu można sobie wyobrazić prawdziwy mecz. Były momenty, kiedy w trakcie rozgrywek czytałam zestresowana i „obserwowałam” każde zagranie.

Bardzo podobał mi się również wątek relacji Carrie z ojcem. Czułam emocje, które są między nimi, ponieważ pomimo tego, że jest jej ojcem, jest także jej trenerem.

Byłam ciekawa, jak rozegra się wątek romantyczny, i pozytywnie się zaskoczyłam. Nie potoczył się on zgodnie z moimi przewidywaniami, ale mimo wszystko mnie usatysfakcjonował. Bowe jest tym typem mężczyzny, który bez względu na wszystko będzie przy tobie.

Zdecydowanie na plus zasługuje forma, w jakiej została napisana książka. Rozdziały są krótkie i trzymają w napięciu, przez co wręcz się przez nią płynie. Pojawiają się również wstawki z rozmów między komentatorami sportowymi oraz artykuły z gazet, co zdecydowanie zwiększa ciekawość.

Nie jest to historia tylko o sporcie, ale także o relacji rodzicielskiej, miłości, obsesji i odnajdywaniu siebie.

To właśnie książka, gdzie pierwsze skrzypce gra sport i emocje z nim związane. Na początku ciężko polubić Carrie- zdaje sie mieć niezdrową obsesję, nie tyle co na punkcie tenisa, lecz wygrywania. Zwycięstwa to jej paliwo. Ona nie ma przyjaciół, jedynie rywalki. Punkt widzenia Soto zmienia się po zakończeniu kilku lat przerwy i powrocie na kort. Zaczna dostrzgać świat poza tenisem i ludzi, którzy ją wspierają. W tej książce na próżno szukać wielkich dramatów i burzliwych romansów. Tu liczy się sport, cel i dążenie do nigo.

,,Carrie Soto powraca" to moja czwarta książka od Taylor Jenkins Reid i jak zwykle, nie zawiodła mnie.

Myślę, że większość z nas jest pod pewnym względem podobna do Carrie Soto, tytułowej bohaterki - nikt nie lubi przegrywać, a wizja bycia "numerem jeden" jest niezwykle kusząca. Łatwo jest oceniać bohaterkę, gdy ta otwarcie mówi o tym, że chce być najlepsza, nazywać ją bezczelną, podczas gdy samemu w głębi serca ma się podobne pragnienia. I to wcale nie jest tak, że sama od początku pałałam do kobiety ogromą miłością, bo przez pierwsze kilkadziesiąt stron niesamowicie mnie irytowała! Moje odczucia względem Carrie nie zmieniają jednak faktu, że jest przede wszystkim autentyczna, co jest ogromnym atutem powieści. Na przestrzeni rozdziałów możemy obserwować jej stopniową zmianę; otwarcie się na miłość i relacje, a przede wszystkim odpuszczenie samej sobie.

Nie ukrywam, daleko mi do sportowca, więc wiele terminów związanych z tenisem było mi obcych. Mój brak zainteresowania sportem był jednym z głównych powodów, przez który bałam się sięgnąć po tę pozycję. Choć podczas czytania opisów meczów i różnych związanych z tym tematów trybiki w mojej głowie pracowały jak szalone, by nadążyć, to taki stan rzeczy absolutnie nie odebrał mi przyjemności z poznawania tej historii, mimo że nie jest to moja absolutnie ulubiona książka autorki, z konkretnych powodów, których nie zdradzę, gdyż byłby to spoiler.

Niemniej jednak, jeśli chcecie się dowiedzieć, czy Carrie Soto rzeczywiście jest taka straszna, jak ją malują oraz w jaki sposób zakończyła się jej próba ponownego wspięcia się na szczyt - koniecznie musicie poznać tę historię!