Bratnie dusze

„Bratnie dusze” Diany Palmer wzięłam trochę z rozpędu, bo mam taki etap, że jak już wpadnę w romansidła, to lecę seriami i biorę, co wpadnie w ręce. Miał to być taki tytuł na dwa dni, między szkołą a wszystkim innym, bez spiny, żeby się oderwać. I dokładnie tak było, tylko że ja się nastawiałam na coś innego, a dostałam klasyczną palmerową historię, gdzie autorka niby obiecuje kryminał, a potem i tak najważniejsze jest to, co dzieje się między dwojgiem ludzi. I to jest jednocześnie mój zarzut i powód, dla którego w ogóle mi się to czytało.

Najbardziej rozbawiło mnie to, jak książka zaczyna udawać kryminał. Serio, początek jest całkiem obiecujący, bo pojawia się wątek sensacyjny, taki z nutą tajemnicy, który mógłby się rozwinąć w coś większego. Ja już sobie wyobraziłam, że będę zgadywać, kto jest winny, że będą zwroty akcji i napięcie. I co? Po kilku stronach autorka jakby mówi: dobra, wystarczy, teraz wracamy do romansu. Ten kryminalny wątek zostaje, ale robi się płytki, w tle, trochę jak dekoracja. W pewnym momencie złapałam się na tym, że nawet nie pamiętam szczegółów, bo i tak czytałam głównie dla relacji bohaterów. I tu mam mieszane uczucia. Z jednej strony szkoda, bo można było z tego wycisnąć więcej. Z drugiej strony, to Diana Palmer, więc chyba powinnam była się tego spodziewać.

Relacja głównych bohaterów jest napisana tak, jak Palmer lubi najbardziej: dużo napięcia, sporo niedomówień, charakterne starcia i ten klimat, że oni nie umieją powiedzieć wprost, co czują, więc robią wszystko naokoło. Jako nastolatka mam czasem ochotę krzyczeć: ludzie, serio, porozmawiajcie jak normalni, a nie bawicie się w dumę i fochy. Ale jednocześnie wiem, że właśnie to się czyta w romansidłach. To jest ten mechanizm, który napędza stronę za stroną. Kłótnia, spojrzenie, moment czułości, znowu kłótnia, potem coś się sypie i nagle jest miękko.

Czy bohaterowie są jakoś super nowocześni? Nie, i to też czuć. Czasami sposób, w jaki reagują, brzmi jak rozmowa z innego pokolenia. Niektóre ich przekonania są takie, że ja bym powiedziała: ej, halo, mamy inne czasy. Ale jednocześnie, w tym jest urok Palmer. Ona pisze prosto, trochę oldschoolowo, i jeśli ktoś to lubi, to będzie zadowolony. Jeśli ktoś szuka współczesnych dialogów i świeżych rozwiązań, to może się lekko skrzywić.

Podobało mi się natomiast tempo. Książkę da się spokojnie przeczytać w dwa dni, ja więcej czasu nie miałam, bo wiadomo, szkoła, dom, życie, ale i tak wchodziło gładko. Rozdziały są krótkie, język prosty, nie trzeba się skupiać jak na lekturze, tylko można płynąć. To jest ten typ książki, którą czytasz wieczorem i nagle orientujesz się, że jest późno, a ty jesteś o sto stron dalej, bo „jeszcze tylko jeden rozdział”. I to jest największa zaleta „Bratnich dusz”. To nie jest ambitna literatura, ale to jest sprawne czytadło.

Mam też jedną uwagę, która u mnie często wychodzi przy Palmer: emocje są, ale czasem są prowadzone jak po sznurku. Wiesz, że za chwilę będzie scena „przełomowa”, wiesz, że zaraz ktoś się obrazi, wiesz, że potem nastąpi naprawianie. To jest schematyczne, ale nie zawsze schemat jest wadą. Dla mnie to trochę jak oglądanie starego serialu, który znasz, ale i tak oglądasz, bo cię uspokaja. W tym sensie książka spełnia funkcję idealnie.

Jeśli mam ocenić kryminał jako kryminał, to jest słabo. Ten wątek jest bardziej haczykiem niż realną zagadką. Jeśli oceniam jako romansidło do poduszki, to jest całkiem okej. Są emocje, jest chemia, jest ta palmerowa energia, choć bez wielkich fajerwerków. Nie będę udawać, że to mnie zmieniło jako czytelniczkę, ale też nie powiem, że zmarnowałam czas.

Komu polecam? Osobom, które chcą czegoś niezobowiązującego, lekkiego, na chwilę, najlepiej na weekend albo dwa wieczory. Jeśli ktoś liczy na mocny wątek sensacyjny, to może się rozczarować, bo on szybko schodzi na dalszy plan. Ale jeśli ktoś czyta Palmer właśnie dla relacji i tych wszystkich napięć między bohaterami, to spokojnie się odnajdzie.