Błękitny Zamek

Valancy Stirling ma dwadzieścia dziewięć lat i w oczach swojej konserwatywnej rodziny uchodzi za starą pannę. Jej życie to pasmo wyrzeczeń, sztywnej etykiety i lęku przed „co ludzie powiedzą”. Ale w jej sercu od lat istnieje miejsce, którego nikt nie zna: Błękitny Zamek-przestrzeń marzeń, azyl, namiastka życia, którego nigdy nie miała odwagi przeżyć, a w którym wreszcie jest szczęśliwa i wolna. Dopiero wieść o chorobie przypomina jej, że czasu jest mniej, niż myślała. Paradoksalnie to właśnie ta wiadomość budzi ją do życia. Valancy po raz pierwszy odważa się powiedzieć, co myśli, sprzeciwia się rodzinie, wybiera własną drogę. Najbardziej uderzające są sceny jej konfrontacji z bliskimi. Nagle ta sama Valancy, którą przez lata lekceważono i traktowano jak dziecko, mówi im prawdę prosto w oczy-bez krzyku, ale z siłą, która odbiera mowę.
I wtedy zaczyna dziać się coś niezwykłego- to, co było tylko snem, powoli staje się rzeczywistością. Na drodze Valancy pojawia się Barney Snaith-człowiek z tajemniczą przeszłością, uznawany za wyrzutka przez społeczność. A jednak to właśnie przy nim kobieta odkrywa smak wolności i miłości, która nie ocenia, nie stawia warunków i w której można być sobą w pełni. Ich relacja nie jest ckliwym romansem, ale spotkaniem dwojga ludzi, którzy uczą się, że szczęście można budować w prostocie-wspólne życie w małym domku na wyspie, otoczenie natury, cisza jezior-to wszystko staje się materializacją dawnego snu.
Montgomery doskonale łączy refleksję, delikatny humor i wnikliwość psychologiczną, dzięki czemu przemiana bohaterki staje się namacalna i wiarygodna.
Opisy przyrody, krajobrazów i przestrzeni wokół Valancy są niezwykle plastyczne-autorka potrafi sprawić, że czytelnik niemal czuje zapach lasu i słyszy szum jeziora.